30-07-08

Terwijl ik niet schreef heb ik:

1. Antwerpen afgedweild op zoek naar een trouwjurk. En lo and behold, de eerste jurk die ik paste was meteen de jurk waar ik al heel mijn leven naar op zoek was.  De mogelijkheid bestaat dat er dan toch een God is.

Op 14 augustus, De Dag, zal ik gegarandeerd een stresskip zijn, maar dan tenminste één in een val-dood-prachtige jurk.

Karen-Millen-zak

 

 

2. Nel, het dochtertje van mijn broer, op bezoek gekregen. werd onlangs zes maanden en t. Ze is zo trots op haar lichamelijke vorderingen dat ze niet liever doet dan ostentatief rechtop te zitten en te wachten tot er iemand naar haar kijkt en applaudisseert.

nel-op-bezoek

 

 

19:25 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-07-08

Eva en de vloek

apotheek
Ik wil een langere urinebuis, net als de mannen. Dan kreeg ik tenminste niet om de twee maanden een blaasontsteking die aanvoelt alsof er iemand een vuurtje aan het stoken is in mijn lagere regionen.
Volgens medische websites ontwikkelen vrouwen namelijk sneller een blaasinfectie omdat hun buis naar de blaas BELACHELIJK kort is. Echt waar, zo kort dat je evengoed geen buis kon hebben. Allemaal de schuld van Eva. We zullen het nooit zeker weten, maar toen zij van de verboden vrucht beet, dan lijkt het mij evident dat God een vloek heeft uitgesproken waarin het woord blaasontsteking minstens één keer voorkwam. En sindsdien zit de vrouwelijke soort ermee opgescheept. Met de korte buis en met de blaasontstekingen.

De mannen hé, die hebben veel meer sjans; die zijn uitgerust met een degelijke leiding van aanvaardbare lengte. Daar kun je nog eens in gaan bowlen enzo. Het is niet eerlijk als u 't mij vraagt. Zoals zovele dingen.

En nochtans, ik doe alles zoals het boekje: ik drink minstens anderhalve liter per etmaal, ik slik veenbessenextract, ik veeg van voor naar achter, ik ga plassen na de seks enzovoort. De dokter schokschoudert als ik het vertel en zegt: "Sommige vrouwen hebben meer aanleg dan andere."

Dat is het dus, ik heb aanleg voor blaasinfecties. Laat ik dat eens op mijn cv zetten, naast "kan geluidsmuurdoorbrekend niezen" en "spreek vloeiend Gujarati wanneer dronken".

10:07 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: blaasontsteking |  Facebook |

01-07-08

Reizen is lastig

 De voorbije dagen liep ik hier:

clifton-village-terraces

 

En ook hier (helemaal doorregend):

 

bristol-rain

 

En ik dronk Engelse ale (bier zonder bruis is yuck!), afgewisseld met gezond spul zoals:



bristol-orange-juice

 


























En van al dat wandelen en drinken werd ik moe, mensen. Moe!



travelling-is-hard-o-yes

Reizen is vermoeiend, ja.
 
Zelfs na het drinken van een sloot koffie kon ik makkelijk twee uur aan een stuk maffen.

Als professioneel slaper zat ik nu al aan de top van de carrièreladder.

10:41 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: reizen, slapen |  Facebook |

20-06-08

Wilt u daar koffie bij madam?

autokeuring-005













Gisteren moest ik naar de autokeuring. Ik had het zoals gewoonlijk tot op de laatste dag uitgesteld omdat ik zo ongeveer even graag naar de autokeuring ga als naar een openhersenoperatie.
Die technische keuring is dan ook zo onwezenlijk en vreemd. De mensen die er werken zeggen nooit: "Dag mevrouw, nu gaan we dit en dat doen met uw voituur.  En dat is daarvoor en daarvoor. Wees gerust, straks krijgt u hem in goede staat weer terug. Gelieve daar in de wachtruimte even plaats te nemen." Nee, de schobbejakken verjagen mij zwijgzaam vanachter mijn stuur en gaan vervolgens over tot het vreselijk mismeesteren van mijn beestje.  En ik krijg er niks van uitleg bij. De schuddingen die mijn vehikel moest verduren, 't zag er allemaal echt niet gezond uit.

Ik heb eigenlijk nooit begrepen wat al die testen moeten voorstellen, en ik pleit er dan ook voor dat iedereen die zich aanbiedt een informatief papiertje zou in de pollen gestopt krijgen met wat informatie. Desnoods met tekeningetjes op. Of een cartoon. Zo hebben de wachtenden én inzicht in wat gebeurt én afleiding van de gedachte "ik ga gebuisd zijn, hoe zit het eigenlijk met de distributieriem, het oliepeil, de nokkenas? Waarom ben ik weer niet naar de garage geweest om de auto in orde te laten zetten? Waarom heb ik geen personeel dat dit voor mij kan opknappen?" Zulke gedachten regenen dus in mijn hoofd als ik daar sta te wachten.

En wat schreef ik daarnet over een wachtruimte? Laat me niet lachen. In het gebouw van de technische keuring is niks wat ook maar een beetje lijkt op een wachtzaaltje.  Je staat daar maar een beetje dwaas rond te draaien naast allerlei vreemde apparatuur, en je staat altijd in de weg van iets of iemand. Ik ben me dan maar in kleermakerszit gaan neerzetten tegen een elektriciteitscabine met de Zone09. Niet makkelijk, want een stoet voorbijslenterende mannen in kiel kon het maar niet laten om mijn lectuur te storen met opmerkingen als "Gaat het meiske? Mag ik erbij komen zitten? Moete een potje kaffie erbij?"

Nee, wilde ik hen toebijten, ik wil mijn bolide terug. Het staat mij niet aan dat jullie nu al zeker vijf minuten ermee aan het foefelen zijn. Maar dat zei ik niet luidop. De jarenlange hersenspoeling over het personeel dat technische autokeuringen uitvoert ("zeg iets verkeerd en ze vinden wel iets om af te keuren"), legde me wijselijk het zwijgen op.

Toen ik mijn vehikel terugkreeg met de woorden " 't is in orde madam. Rij maar naar de kassa",  kon ik een overwinningsglimlach niet onderdrukken. Ik schoof terug achter het stuur, zette de autostoel weer naar voren  en fluisterde met een klopje op het dashboard: "Goed gedaan manneke. Wij zijn erdoor."  En morgen, zo beloofde ik hem, dan ga ik dure en lekkere olie halen en daar krijgt hij wel een glas vol van binnengegoten. En ik ga hem wassen en stofzuigen en er een lekker odeurke in spuiten. Dan ziet hij eruit als een miljoen dollar.  En hierbij beloof ik op mijn erewoord om er minstens een maandlang geen Cola Light in te morsen of belegde broodjes in te eten. En ja, na de wilde seks gooi ik het condoom direct weg. DIRECT. En nee, ik ga niet vergeten om eerst het venstertje naar beneden te draaien.  

11:11 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (3) | Tags: auto |  Facebook |

16-06-08

Ik trouw over twee maanden


weddingtaartEn ik heb nog geen trouwkleren.
En geen trouwschoenen.
En geen gedacht over mijn trouwkapsel (opgestoken of los en onhandelbaar as always?).
En geen idee of ik gewoon 'ja' zal zeggen of iets anders, iets creatievers.

Trouwschoenen, die moet ik ook nog hebben. En een handtas, ach, die pluk ik wel uit mijn eigen winkeltje. Ge zijt toch zelfstandig voor iets.

Misschien val ik wel flauw. Daar dacht ik gisteravond aan, in bed. Het zal zomer zijn en warm, en soms ben ik heel snel geëmotioneerd.  Bijna-Echtgenoot heeft al vier keer gezegd dat het hem niet zou verbazen als ik huil of flauwval. Ik vraag mij dan af: zal hij mij opvangen of valt hij ook flauw? 

Het zal niet zomaar een gemeentehuis zijn, trouwens, waarin we misschien flauw zullen vallen. We doen het namelijk in 't buitenland. In het Engels. Really! 't Is ne keer iets anders. En als ik iets zeg dat creatiever is dan "I do", dan zal het toch iets zijn dat op "I do" neerkomt.  Daar ben ik -oef- al uit.

Maar de rest: dat kapsel, die kleren, dat schoeisel, daar moet ik nog efkes over peinzen. Nooit bij stilgestaan dat trouwen zoveel denkwerk zou vergen, eigenlijk. Zeg, weet er iemand hoe hoog trouwen staat op de lijst van stressvolle levensgebeurtenissen? Staat dat voor of na verhuizen? Voor of na een nieuwe job? 't Is maar dat ik zou weten welke massage ik na de plechtigheid kan afsmeken bij mijn geliefde. Een van een halfuur of een van een uur? Bijna-Echtgenoot houdt van statistieken, dus hoe meer cijfers hoe liever. Alvast merci.  

11:34 Gepost door Katrien in Dingen die me bezighouden | Permalink | Commentaren (7) | Tags: huwelijk, trouwen |  Facebook |

13-06-08

Dit gaat niet over Manolo Blahnik

paarseschoenen

 











Dit zijn mijn favoriete schoenen. Ze hebben weinig gekost, zijn paars en ze doen niet tektektek (associatie: stiletto's = sloerie) maar toktoktok als ik ermee stap.

Ik hou vooral van deze schoenen omdat ze mij nog nooit in de steek hebben gelaten. Mijn andere schoenen daarentegen, amai, breek me de bek niet open. Met mijn wandelschoenen ben ik vorig jaar in het buitenland gestruikeld. Resultaat: gescheurde gewrichtsbanden. Met mijn zwarte schoenen-met-hakken ben ik dan weer vast komen te zitten in een verluchtingsrooster. Ik ging voluit op mijn smoel vlak voor een zitbankje waarop drie schoolbakvissen een cornetto zaten te likken. Discreet neersmakken is nooit mijn forte geweest.    

Maar dit paar hier, deze paarse schatten van schoenen, hebben me dus nog nooit doen struikelen. Als ik ze draag leef ik in de illusie dat ik altijd elegant en sierlijk door het leven stap, alsof dat me is aangeboren.

Gaat dit paar schoenen ooit kapot, godbewareme, dan hou ik het voor gezien. Echt waar. Dan doe ik voortaan alles gewoon op mijn sokken.   

10:08 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (3) | Tags: schoenen |  Facebook |

11-06-08

Roger Federer en de berg

federerIk ging vorige maandag iets schrijven over tennis. Het zat al helemaal klaar vooraan in mijn hoofd. Maar toen kwamen er werkdinges tussen (dringend) en toen nog meer werkdinges (zeer dringend), zodat er van bloggen niet veel in huis kwam. Meer nog: mijn REMINDER-venstertje (doe dit! doe dat!) popte zo dikwijls op, dat ik er tureluurs van werd. Zo erg was het dat mijn omgeving gene weg meer kon met mij en me heeft afgevoerd naar een psychiatrische instelling, waar witjassen me met veel machtsvertoon hebben platgespoten met neuroleptica. Pas gisteren werd ik er weer buitengelaten; mijn verhaal verschijnt volgende week in Dag Allemaal.

Yeah right. De voorgaande drie zinnen zijn natuurlijk zakskes zever. Ik zou nooit iets vertellen aan Dag Allemaal. Het schijnt dat Story meer betaalt namelijk.

Wat ik eigenlijk gewoon wilde zeggen was dit: ik ben te druk bezig geweest met werken en leven dat ik niet aan bloggen toekwam. Ik ben mezelf daarnaast ook een nieuwe vaardigheid aan het leren (waarover later wellicht meer), en aangezien ik geen jonkie meer ben, kost dat behoorlijk wat tijd en energie. Maar kijk, ik ben dus weer terug. Hoog tijd om alsnog iets te schrijven over tennis. Hier gaan we.

Afgelopen zondag was er de mannenfinale van Roland Garros tussen Roger Federer en Rafael Nadal. Ik volg die twee gasten niet echt, maar ik weet genoeg over hen om partij te kunnen kiezen. Ik was dus voor Roger.

En het zat Roger niet mee. De match begon slecht voor hem. En toen werd het nog slechter en daarna nog slechter. Rafael Nadal speelde hem op meedogenloze manier naar huis. Al na twintig minuten vond ik het zo pijnlijk om aan te zien dat mijn ogen meer dicht dan open waren. De vernedering ging maar door en door niets wat Roger deed, maakte het beter. Tijdens de korte rustperiodes tussen de games door, zag je hem bezorgd rondkijken en hij moet hebben gedacht: waaraan ben ik in hemelsnaam begonnen? Ik word verpletterd. Ik wil naar huis. Ik wil dat er iemand Nadal pootjelap doet zodat hij zijn enkel omslaat en niet meer verder kan spelen. Laat me toch van dit plein wandelen met nog een greintje waardigheid. Ja, dat zag ik hem allemaal denken terwijl hij Gatorade aan het binnenklokken was.

Drie kwartier verder in de match, vroeg ik me af waarom ik eigenlijk nog aan het supporteren was voor Roger. Hij speelde maar matig, zou vast en zeker verliezen en hij was geen entertainer op het veld zoals mijn favoriet van weleer: John McEnroe. Even overwoog ik dan toch mijn sympathie te versluizen naar de wervelwind Nadal. Maar dat lukte niet, ook al deed ik hard mijn best. En weet u waarom het niet lukte? Omdat ik perfect begreep hoe Roger zich voelde. En omdat mensen in zijn situatie alle hulp kunnen gebruiken.
Momenteel zit ik namelijk ook in mijn leven in een situatie waarop ik niet ben voorbereid maar waar ik niettemin doorheen moet, met al mijn twijfels en onwetendheid.  Een situatie waarvan ik niet weet of ze mijn draagkracht zal knakken of niet. Welke beslissing is de juiste? Is er wel een juiste beslissing?  Ik pieker en woel en af en toe heb ik zin om met mijn hoofd tegen de muur te bonken en mijn ketterse gedachten in te wisselen voor een vroom geloof dat me steun kan geven.

Daarom dus kon ik niet anders dan schietgebedjes zeggen voor Roger Federer. Want hij zat daar, een beetje moedeloos, beseffend dat niets wat hij deed goed genoeg zou zijn. Hij zou verliezen en iedereen zou het zien. Terwijl hij daar zo zat met zijn handdoek in zijn handen, had ik zin om met mijn arm doorheen het televisiescherm te reiken, hem uit zijn stoel te lichten en hem tussen Bijna-Echtgenoot en mij neer te zetten in de zetel. Ik had hem dan een bordje spaghetti aangeboden en een glaasje rode wijn. En ik had hem gezegd dat Nadal ooit nog zijn meerdere zal ontmoeten, en dat hij waarschijnlijk toch een klein pietje heeft. Alles om Federer te laten denken dat de berg minder hoog is dan hij zich voorstelt, en de helling minder steil. Stap voor stap, dan lukt het wel. Niet omkijken gewoon verderdoen. En misschien had hij het nog geloofd ook.  

10:21 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tennis |  Facebook |

04-06-08

Dat bericht over die jongen die me verliet voor Sofie

vuilniskar

Gisteren ben ik de allereerste jongen tegengekomen die me ooit een liefdesbrief stuurde. Ik was toentertijd 14 en hij ook. Wat ik me nog goed herinner is hoezeer de brief wel was geparfumeerd. Mega overload! Kuchen kuchen kuchen dat ik deed. Was dat wel normaal, dat jongens parfum spoten op brieven? Was zoiets niet meer iets voor meisjes?

Soit.   

We hadden mekaar ontmoet in het zwembad. Dat beweerde hij toch in zijn brief. En hij had er ter illustratie een foto bij gestopt, ik bedoel niet van het zwembad maar van zichzelf. Zodat er geen twijfel over bestond met wie hij vond dat ik de komende maanden moest verkeren. Ik bekeek de foto aandachtig. En werkelijk, ik had die knul nog nooit opgemerkt. Who the hell was ie? Uitstraling: 4/10, spelling: 2/10, handschrift: 3/10. Dat voorspelde niet veel goeds. Maar dat hij in zijn brief wel tien keer herhaalde dat hij van me hield, dat vond ik nog het meest verontrustend van al. Hoe kon dat? Hoe kon hij van me houden zonder me te kennen? Was het zoiets als mijn relatie met George Michael? In die tijd vertelde ik namelijk mijn grootste problemen aan een sticker van Wham, en ik was ervan overtuigd dat George M. mijn troubles volledig begreep en ooit naar me toe zou vliegen in zijn privéjet om me te troosten in al mijn tienerweltschmerz.
Misschien was het wel zoiets.

Hoe dan ook, dat was lang geleden. En gisteren zag ik hem dus opnieuw. Ik reed in de auto en hij reed voor mij. 't Is te zeggen, hij stond achter op een rijdende vuilniswagen. Echt waar. Verveeld keek hij in 't rond en af en toe krabde hij aan zijn poep (deed hij vroeger ook al, dat laatste). Telkens de truck vertraagde, sprong hij onatletisch van de wagen af om een PMD-zak op te pikken en in de gapende bek van de vuilniskar te zwieren.

En ik, ik reed er gebiologeerd achteraan. Ik bestudeerde zijn batikshirt (zeer eighties), zijn ietwat pafferige gezicht en zijn terugwijkende haarlijn. We waren indertijd ongeveer drie weken samen, allemaal heel onschuldig. Daarna dumpte hij me, vlak voor het zwembad, voor een hardrockliefhebster met een getoupeerd kapsel. Sofie heette ze; hij vond haar de max, zei hij. En zei hij nog eens en nog eens (gemenerik). Gek hoe ik dat nog zo goed weet. Ik heb maandenlang van geen Sofies moeten weten. En had ik hem, de dumper, toen zien hangen aan de vuilniskar, dan had ik hem erin geduwd. Geen genade.

Maar gisteren, toen moest ik gewoon glimlachen toen hij in m'n blikveld kwam en ik dacht: laat hem maar hangen, hij hangt daar goed, soort zoekt soort. Ongeveer na drie minuten was ik het staren beu, gaf overdreven luid gas (zodat hij niet anders kon dan omkijken) en scheurde met een grijnslach om mijn lippen de vuilniswagen voorbij, richting mijn hoofdkwartier. 

Sofie, meid, je mag hem hebben. Zand erover. Veel geluk ermee.

11:20 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (4) | Tags: lief |  Facebook |

03-06-08

Adam Duritz

adamduritz

Vorige zondag zond BNN Pinkpop live uit. Genieten was dat. En groot was mijn jolijt toen plots Adam Duritz en zijn kapsel het beeld vulden. Jullie kennen hem waarschijnlijk wel: Duritz is de frontman van Counting Crows, die Amerikaanse band die enkele hits had met melodieuze popsongs.

Toen ze net bestonden, was ik al diehard fan. En nu nog ken ik bijna alle songs op hun schijf.... vanbuiten. Deze week is Bijna-Echtgenoot weer een weekje in het buitenland en dan kan ik de verleiding niet weerstaan om Adam Duritz in de cd-speler te schuiven, de koptelefoon op te zetten en vol inlevingsvermogen "Anna Begins", "Round Here" en "Mr. Jones" mee te zingen.

Duritz was vroeger een getormenteerd persoon die in interviews niet naliet te herhalen hoe shitty het leven wel niet was. Hoe moeilijk het was om je weg te vinden, en hoe weinig wegwijzers er waren. Wat hij te zeggen had, toen, paste perfect in het wereldbeeld dat ik had in mijn twintiger jaren. Ik begreep hem.

Nu is den Adam een stuk lichtigvoetiger en ik ook. En dat schept een band, ook al vind ik zijn muziek al een tijdje een beetje saai geworden.

Maar daar stond hij dus vorige zondag op het Pinkpop-podium, hij en zijn kapsel. Zijn dreadlocks zwiepten alle kanten uit terwijl hij "A Long December" bracht vanachter zijn piano. "Wat lijkt hij toch op een pulli', dacht ik. De laatste weken denk ik vaak aan honden, omdat ik er graag één wil, dus ik zie tegenwoordig in iedereen wel een hond. In Adam Duritz zag ik een puli. Als hij zich bukt om zijn veters te knopen, zouden er dan geen voorbijgangers zijn die zijn kop aaien en "good boy" mompelen? Moet wel.

pulli

23:26 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-06-08

 

Dit waren mijn favoriete schoenen; paars (mijn lievelingskleur), niet te hoge hakken (ik ga er dus niet elke dag mee op mijn bek) en goedkoop (minder dan 60 euro).

Ik schrijf waren en niet zijn, omdat deze dingen vandaag met hun tok tok tok -geluid ervoor gezorgd hebben dat in de supermarkt de mensen mij eerder opmerkten, dan dat ik hen opmerkte. Gevolg: een halve onbekende kwam "hey daar!" op me toegestapt en vond het nodig om een klein halfuur tegen me te chitchatten over het weer, de belachelijke prijs van witloof uit volle grond, en zijn pijnlijke aambeien waar dokters niets aan konden doen omdat alle dokters idioten zijn.

Ik en mijn paarse schoenen waren gehaast en hadden geen zin in plastische beschrijvingen van pijnlijke aambeien. Maar we hebben het doorstaan, omdat de man


16:05 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Gesprekken tijdens een boswandeling

Ik: "Kijk, kikkerdril!"
Bijna-Echtgenoot: "Dat is geen kikkerdril, dat is kroos".
Ik (handen in de zij): "Volgens mij is kikkerdril gewoon een synoniem voor kroos."

boswandelingbenen













Ik: "Is dat daar zo'n wit dinges waar lekker zoet sap uitkomt als je erop drukt?"
Bijna-Echtgenoot: "Da's een braambessenstruik. Daar komt geen zoet wit sap uit."
Ik: "Weet jij dat wel zeker? Heb je dat ooit al geprobeerd, zuigen aan die witte dinkskes van de braambessenstruik?"
Bijna-Echtgenoot: " 't Is eerlijkgezegd nog nooit in mij opgekomen om te beginnen zuigen aan die witte dinkskes van de braambessenstruik."
Ik: "I rest my case."

bomen-en-pad




















Ik: " 't Is maar een gedacht maar ik vind dat er in een bos eigenlijk alleen maar groene en bruine dingen te zien zijn."


dekoe

Ik: "O mijn god. Ze draagt een toupetje."
Bijna-Echtgenoot: "Trek een foto, snel, voor ze het afzet!"
Klik.
Ik: "Volgens mij weet ze dat we met haar aan het lachen zijn. Hierboor gaan wij boeten in een volgend leven, jong"

Daarover keuvelen wij dus tijdens een boswandeling in de lente. En hierbij geef ik het grif toe; ik ben een stadsmus. En ik heb nooit opgelet tijdens de lessen biologie. Maar net daardoor hebben we veel plezier tijdens een Naturspaziergang. Ik kraam stommiteiten uit en vind dat niet erg, en Bijna-Echtgenoot speelt leraartje bio. Geen beter voorspel dan dat, ik kan het getuigen.

15:46 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bos, wandeling, koe |  Facebook |

27-05-08

Baby kannibaal

Afgelopen zondag waren we door een tante en oom uitgenodigd op een champagnebrunch in een restaurant. Ik weet niet wat u ervan denkt, maar ik vind dat er ambetantere dingen zijn in 't leven dan champagne binnenklokken bij het ontbijt, dus ja, het was met een verlekkerde glimlach en hongerige ogen dat ik aan tafel schoof die middag. 
Mijn blijdschap had ook veel te maken met de aanwezigheid van Nel, het  dochtertje van mijn broer dat ondertussen vier maanden oud is en stilletjesaan begrijpt dat de wereld uit meer bestaat dan mama's tepelhof. Ik had Nel een maandlang niet gezien en in die tijd had ze een verbijsterende metamorfose ondergaan.

babybijt1


















Ze was namelijk veranderd in een knaagdier slash kannibaal.

Alles in haar blikveld dat binnen aanrakingsafstand kwam, klemde ze vast met een kracht waar je de Hulk nog niet van zou verdenken, trok ze daarna richting opengesperde mond en trachtte ze verwoed naar binnen te proppen. Dingen die eraan moesten geloven: mijn duimen, de pols van de dienster, mijn oorlel, haar eigen grote teen, de armband van haar moeder, mijn haar, de halsketting van mijn tante, nog eens mijn duimen (ja, ik heb beestig smakelijke duimen) en ga zo maar door. Had ik het toegelaten, dan zat ik hier nu enkel met mijn pinken te tikken. En met een half kaalgeknabbelde kop want al de rest had Nel allang geannexeerd. 

Maar weet u, ik vond het allemaal best oké. Nel mag aan me knagen zoveel ze wil. Want als je erbij stilstaat, dan is het toch een beetje zielig om zoveel goesting te hebben in vingers, juwelen en haarlokken, maar 1. nog geen tanden te hebben en 2. nog geen deftige spijsvertering te bezitten. En iedereen rondom jou die maar blijft grijnzen wanneer je met alle macht ter wereld die teen wil afbijten en opsmikkelen, maar dat niet gaat omdat iemand is vergeten die dingen in je mond te stoppen die alle grotere mensen wel hebben. TANDEN. En niemand die je miserie begrijpt of een petitie start of een benefietconcert organiseert om je te helpen. Eenzaam dat dat moet zijn, eenzaam! We hebben er geen gedacht van.

Nel heeft dus al mijn sympathie. Ze staat zo onbevangen, ontvankelijk en blij in het leven, dat ik niet anders kan dan haar doodgraag zien en haar minutenlang te laten knagen aan mijn neusvleugels. Dat ik daarbij een overdosis Zwitsal-baby-odeur binnenkrijg en tijdelijk door mijn mond moet ademen wat bijna onmogelijk is omdat mijn neus verstopt zit, neem ik er zonder zeuren bij. Omdat ik nu eenmaal zo'n soort tante ben, daarom. Ik verbied mezelf om te emmeren als Nel in de buurt is. Laat dat meisje gerust in 't rond knabbelen Straks wil ze met een vriendin op een kaduke brommer naar Dours waar ze heeft afgesproken met een vriendje dat geen blanco strafblad meer heeft. Dan zullen we anders klappen. Da's geen kattenpis meer. Maar nu, ach, van een vinger/neusvleugel/halsketting meer of minder zijn nog niet veel mensen gestorven. Laat Nel haar pleziertjes.

Maar toch. Ooit, als ze 8 is of 9, dan zal ik onvermoed haar volledige wang in mijn mond steken, en daarna haar voorhoofd en dan zal ik zeggen terwijl ze me verschrikt aankijkt: "Je weet het waarschijnlijk niet meer, maar dat had je nog van me te goed, in verband met vroeger enzo."

Want zo'n tante ben ik ook, daarom. Staan we weer lekker quitte.  

* cue Aerosmith: "Don't Get Mad, Get Even." * 

Nel

12:17 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (1) | Tags: nel |  Facebook |

20-05-08

De buik en de bikini

Deze man lag een tijdlang in mijn zicht toen we aan het zwembad zaten in Egypte. Ik weet niet wat die armen van hem willen zeggen (een positie uit de yogales? Werd hij in zijn dromen onder vuur genomen? Bidt hij tot God/Allah?) maar zijn BUIK, kijk daar eens naar, het was die BUIK die me uren heeft gefascineerd.

Trommel op mij, prik in mij, zwabber me in 't rond, zei die buik. Ik heb echt een ongekende mentale kracht moeten inzetten om aan die roep te weerstaan. Ik wou opspringen, drumsticks bovenhalen en een AC/DC-drumsolo ten beste geven op die lekker dikke pens van hem.

Kan u de verleiding weerstaan? 

bigbelliedman













En toen ik onderstaande foto aan mijn broer toonde, vroeg hij of ik er altijd bijlig alsof elk moment de paparazzi kunnen langskomen:

inthesun

 











Mocht ik ooit een kwartier lang beroemd zijn, dan wed ik dat hij zal bellen naar alle redacties van glossy magazines en zeggen dat ik als kind mijn snottenbellen opat en dat hij daar foto's van heeft.
Die nuchterheid van hem komt ooit nog in het Guinness Book of Records.

21:08 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (4) | Tags: vakantie |  Facebook |

19-05-08

Beha aanhouden aub!

Ik ben terug. Ondanks mijn resolute voornemen om zolang mogelijk in Egypte te blijven plakken, ben ik er niet rouwig om dat we sinds vrijdag terug in ons hoofdkwartier zijn en weer water kunnen drinken uit de kraan zonder daar doodziek van te worden.  En dat ik niet meer om het kwartier moet herhalen dat nee, ik geen massage wil, nee ik niet wil gaan duiken, nee ik geen waterpolo wil spelen en nee ik geen tattoo wil laten zetten.  En wilt u nu aub ver weg gaan en nooit meer terugkomen.

Begrijp me niet verkeerd, de vakantie was ontspannend en leuk zoals altijd maar er gebeurde jammergenoeg het volgende: als straf voor dit overmoedige bericht, hebben Isis en Osiris me in Egypte zo ziek gemaakt dat ik uiteindelijk moest worden afgevoerd naar het hospitaal. Daar ben ik erin geslaagd om de verpleegsters aan de rand van een zenuwinzinking te brengen door in een onderzoekskamer m'n beha uit te trekken terwijl de deur op een kier stond en er moslimmannen naar binnen konden gluren.  GEGIL, mensen! Ik zeg het u, ik ben nog nooit zo hardhandig en met zoveel kabaal een pashokje binnengepusht. En ik weet niet of het als straf was bedoeld, maar ik heb ook nog nooit een onderzoeksschort met zoveel gaten erin moeten aantrekken.

Anyway. Het is allemaal goed afgelopen; ik kreeg pillen en drankjes en goede raad, en op dag 6 van de vakantie voelde ik me goed genoeg om volop te kunnen genieten van intense luiheid, het vissenparadijs vlak onder de zeespiegel en de vijf kleppers van boeken die ik had meegenomen.

Morgen post ik wat foto's vol bloot vel en kwijlopwekkende palmbomen. 

En nu ga ik weer even wat pillen slikken en de neusspray uithalen. Kom dat tegen. Op het doosje van die spray heeft de Egyptische apotheker geschreven: "One spray in each nose." In welke winkel haal ik dat, een extra neus? En hoeveel kost zoiets? Jeff Hoeyberghs, zou die er nog één op overschot hebben liggen, denkt u?

17:58 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (1) | Tags: ziek, vakantie |  Facebook |

07-05-08

Activiteiten van de komende week:

Liggen, betekenisloze conversaties voeren, weer gaan liggen, drinken, 20 meter stappen (naar toilet), een bladzijde omslaan, bekomen van die inspanning, sunblock smeren, mensen kijken, slapen, testen of Russische toeristen een gevoel voor humor hebben, turista proberen te ontwijken, afkicken van de laptop, en zeeën tijd voor romantiek.

Mensen, ik ga met vakantie. Het zal hier een weekje stil zijn.  

Als ik niet terugkom, kom mij niet zoeken. 

 

20:15 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (2) | Tags: vakantie |  Facebook |

06-05-08

De dag waarop honden me niet mochten

Als je op een terrasje zit en je bemoeit je met je eigen zaken. En de hond van de mensen aan een naburig tafeltje kijkt je aan, draait zich om en gaat dan demonstratief zo zitten:

 

hond

 

 

 



















Dan moet ik erg veel moeite doen om dat niet persoonlijk te nemen.  

18:45 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: hond |  Facebook |

05-05-08

Waarom hij straks geen 'Bijna' meer is

orchideeVrijdagavond twee mei. Toen ik thuiskwam stond er een orchidee op het aanrecht. En naast die orchidee had Bijna-Echtgenoot twee lege champagneglazen gezet.
Er lag ook een briefje bij, ter verklaring van die hele enscenering, want hij wist dat ik op dat moment de neiging zou voelen om: "Wat is dat hier allemaal, weet jij hier iets van?" te roepen. En hij wou niet dat dergelijke banale vragen de magie van het moment zouden doorbreken.

Vandaar dus het papiertje.

Ik bukte me ernaartoe met een brede smile en verwachtte te lezen: "Gelukkige verjaardag, liefste" en daarna nog iets cliché dat de woorden 'rimpels, gezondheid, seniorennet.be en vele jaren,' zou bevatten. Maar nee, hij had veel meer geschreven dan dat, ik had het moeten weten. In zijn vrije tijd is hij namelijk een beetje van een dichter. Zodus stonden er ademafsnijdende lyrische zinnen te lezen, for my eyes only en waarover ik hier dus niet veel zal onthullen behalve begot, wat was het ontroerend. Echt waar mensen, hoe meer ik las, hoe zwakker mijn knieën werden. De zinnen gleden via mijn ogen naar mijn keel en vormden daar een krop ter grootte van een boulet. Ik probeer hem weg te slikken maar het mocht niet baten. En terzelfdertijd begonnen mijn traankanalen zozeer te lekken dat ik mijn hoofd maar boven het bloempotje hield en met mijn waterlanders de aarde rond de orchidee bevochtigde (kunnen bloemen eigenlijk tegen tranenwater?).

Ik was er effenaf niet goed van.

Toen ik op Bijna-Echtgenoot toestapte met een mascara-ramp (très gothic) zei hij: "Ik weet dat het pas morgen is, jouw verjaardag, maar ik kon niet meer wachten. Proficiat, allerliefste."

En ik schudde mijn hoofd en zei: "Gij zijt...gij zijt...da 'k u vastpak, kom hier." Ik weet het, dat was bijlange niet zo lyrisch als zijn briefje, maar ik had poëzie in mijn blik gestopt (ja, ik kan dat). Achter mijn irissen zat het warmste minnengedicht ooit gemaakt.

En zo verliep de vooravond van mijn 35e levensjaar.

Ik telde mijn zegeningen en boy, het waren er veel. 

13:41 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (2) | Tags: verjaardag |  Facebook |

01-05-08

De beste tijd van het jaar

lente
1 mei, dag van de arbeid. Vandaag zijn we thuis en hangen zomaar wat rond, doelloos.  

Links van mij ligt Bijna-Echtgenoot; hij plakt aan de zetel met koorts en hij ziet er zo'n beetje uit alsof hij net werd opgevist uit de Schelde. En daarna lijkwit werd geschilderd. Om de halve minuut HOEST hij. En dat gaat zo luid dat ik preventief maar de hele tijd met mijn vingers in mijn oren zit, anders kauw ik straks nog op mijn trommelvliezen.

Anyway. Ik weet niet hoe het komt maar hoewel ik me lichamelijk ook niet tiptop voel, heb ik vandaag zo'n dag waarop ik me onaantastbaar waan. Omringd door miljoenen gevleugelde virusduiveltjes, spotlach ik met hun plannen om mij ook te besmetten met het Snot en de Hoest.

Het kan me allemaal niet schelen. De maand mei is aangebroken (mijn favoriete tijd van het jaar), de wereld is niet langer zwartwit maar een wild kleurenpallet, je ziet je eigen adem niet meer als je buitenkomt, en overmorgen ben ik jarig. Wat is het leven mooi. Dat heb ik daarnet beslist, met een liedje in mijn hoofd. De hele maand mei zal het leven mooi zijn, want mei heeft me nog nooit teleurgesteld. En in sommige dingen moet een mens toch vertrouwen hebben.

Waarlijk, ik voel bijna een nonkel-Bob-meets-Bond-Zonder-Naam-stemming opkomen. Hou me tegen of straks wil ik nog iedereen aanraden om madeliefjes aaneen te vlechten en in de haren te steken. En te huppelen of te hinkelen.

Ik hou me maar beter in, denk ik. Als 't niet derangeert, dan ga ik nu naar buiten en zo heftig snuiven aan de bloemetjes, dat er als ik ermee klaar ben er helemaal geen geur meer in zal zitten.
Zo hard ga ik van deze dag genieten.

Doe hetzelfde, als u daar zin in heeft. Prettige eerste mei.

15:36 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: lente, ziek |  Facebook |

28-04-08

Een bladzijde omslaan zal een volle minuut duren


Vandaag heb ik online een boek besteld en op mijn besteloverzicht stond dit: 

Type : Paperback
Uitgever: Martingale and Company
Verschijningsdatum : 01/05/2005
Gewicht : 431 gr.
Hoogte
: 275 cm.

Ik weet niet of ik daartegen ben opgewassen.

09:13 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: boeken |  Facebook |

26-04-08

Het ligt aan mijn tong

Tien keer snel na mekaar "Sancho Panza" zeggen, kunnen jullie dat?

Ik heb het even geprobeerd en na drie keer kwam er alleen nog maar "sasso passo" uit m'n mond. Mijn hersenen zijn zo teleurgesteld in mijn tong dat ze daarnet de scheiding hebben aangevraagd. 

18:00 Gepost door Katrien in Dingen die me bezighouden | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

24-04-08

Te lezen met Imodium in de buurt

Er heeft iemand een stokske naar mij gesmeten (beterschap trouwens, Saartje), dus hier gaan we.   

1. Grijp het dichtsbijzijnde boek dat meer dan 123 bladzijden telt.

Oké, ik neem dit bevel maar even letterlijk. Ik zit momenteel in de zetel, laptop op de schoot (temperatuur van mijn billen: 60°C) en schuin voor mij, tegen de verste muur, zie ik onze overbevolkte boekenkast staan. Bloglezer, mocht u hier ooit langskomen, probeer dan NOOIT iets uit de boekenkast te schuiven. 't Is geen doen aan, ik zweer het. Een lawine zal op uw armen neerdonderen en u zal met uw hele lijf naar beneden worden getrokken en bedolven worden onder kilozware woordenboeken, nooit gelezen stoffige encyclopedieën, gigantische fotoalbums en vuistdikke kookboeken waaruit duizenden uitgeknipte recepten zullen dwarrelen. Dat zal vreselijk veel zeer doen. Nee, wilt u iets uit onze boekenkast halen, maak dan eerst een afspraak met een bouwkundig ingenieur. Alvast merci.  


Maar ik dwaal af. Ehm, even checken dus welk boek uit de boekenkast het dichtst bij mij staat. Herman De Conincks "De gedichten" misschien? Wacht, ik speur even verder. "Life After the 30 Second Spot" staat nog iets dichterbij. Zou dat... Maar nee, nu zie ik pas de echte winnaar, daar, helemaal onderaan, tussen Saul Bellows "Herzog" en de "The Concise Dictionary Of the English Language".
boek-stokjeDaartussen prijkt het knalblauwe "Grote Medische Handboek Voor Het Hele Gezin". Een meesterwerk waar ik al veel vaker in heb gelezen dan in welk ander boek uit de boekenkast ook. Het "Grote Medische Handboek Voor Het Hele Gezin" is namelijk een constante bron van vermaak in mijn leven. Het is op bijna elke bladzijde van een komisch niveau dat ik nog nooit elders heb ontmoet in een medische publicatie.

Het bewijs in enkele citaten: 

"Heeft uw baby last van kolieken? Zet een cassette op met het geluid van een stofzuiger of zet de baby in een stoeltje tegen een draaiende droogmachine." (p. 197)

"Last van een nijdnagel? Wikkel 's avonds plasticfolie om de pijnlijke vinger, zet de folie vast met plakband. 's Ochtends verwijder je het plastic weer." (p. 242 )

"Onrustige benen? Draag een zijden pyjama. Die zit heerlijk, en mocht je toch nog je bed uit moeten om rond te wandelen, dan ben je in ieder geval stijlvol gekleed." (p. 245)

Fantastisch toch. Zeg nu zelf, welk ander medisch handboek kent u dat zulke leutige tips weggeeft?

2 . Open het boek op bladzijde 123 en zoek de 5de zin.

"Als je bloed, etter of slijm in de stoelgang aantreft, ga je meteen naar de dokter."

Schijt. Dit gaat dus over kaka. Ja excuseer, kan er ook niet aan doen, ik volg gewoon instructies.


3. Post nu de volgende 3 zinnen.

"Het meest onmiddellijke gevaar bij diarree is uitdroging. Als iemand dus een felle aanval van diarree heeft en ondertussen niet eet of drinkt, heb je te doen met een medisch noodgeval. Roep onmiddellijk een dokter."

Einde citaat.
Einde van het stokje.

Wat hebben we nu geleerd? We hebben geleerd dat men, in geval van etter, bloed of slijm in de kaka, gerust naar de dokter mag gaan. Maarrrr... bij explosieve spuitkak moet men thuisblijven. En moet men zich beperken tot het roepen naar een dokter.
Tussen de regels gelezen staat er dus eigenlijk: dokters willen geen patiënten met racekak in de wachtzaal. Dat laat protten en dat maakt vlekken. Laat die vuilaards maar gewoon op hun eigen wc zitten stinken.

Wederom dus: situatiehumor van 't bovenste echelon. Staat allemaal te lezen in het "Grote Medische Handboek Voor Het Hele Gezin".

Dit werk is in feite de ideale sfeerschepper tijdens een saai diner. Neem het op een doods moment ter hand, lees er een paragraaf of twee uit voor en tel dan de seconden voordat de soep uit de neuzen stroomt. Kostelijk.   

14:30 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (1) | Tags: dokter |  Facebook |

22-04-08

De dingen die mannen doen als je even niet op ze let

opaendochter

 





















Ik wou een nieuwe bikini om mijn delicaatste lichaamsdelen mee te bedekken wanneer we in mei naar de piramides vertrekken. Dus togen Bijna-Echtgenoot en ik naar Zuid-Nederland om aldaar te gaan winkelplunderen.

We struinden lui rond, en ik had net de perfecte bikini in de mot toen mijn ogen naar links werden gezogen en ik bovenstaand beeld zag. Te mooi om zomaar voorbij te laten gaan. Dus klik! Gotcha.

In mijn gedachten construeerde ik meteen het scenario dat bij deze foto hoort. Terwijl oma zich in de paskamers in de outfit van haar leven aan het persen is, houdt opa zich onledig met meer intellectuele uitdagingen: tekenfilmpjes kijken. En kleindochter vindt dat best.

Vroeger, tijdens de schaarse keren dat onze hele gezin altegader ging winkelen, overschreed mijn pa nooit een winkeldrempel. Zijn plaats was buiten op de stoep, waar hij onze terugkomst afwachtte met een sigaar in de mond.

"Wou jij vroeger misschien architect worden?" vroeg ik hem eens. "Jij kijkt zo graag naar de buitenkant van gebouwen."
"Nee, tropische plantendeskundige," antwoordde hij toen. En ik knikte vol begrip. Een man die enthousiast wordt van rimboe en paradijsvogelbloemen moest inderdaad niet in de C&A zijn.

19:00 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: winkelen, vader |  Facebook |

21-04-08

Terminator Witz

kat

 



Dit is de kater van onze buurvrouw, betrapt tijdens een van zijn hoofdbezigheden, pitten dus, en liefst op iets dat in onze tuin staat.

Afhankelijk van hoe bont de kater het de voorafgaande uren heeft gemaakt, roept de buurvrouw hem met volgende namen naar binnen:
-Witzie! (blij)
-Witz! (neutraal)
-Itz! (nijdig)
-Rotkatwaarzitte! (pisnijdig)

Mag ik vragen, wat denkt u als u naar deze kat kijkt? Denkt u, o wat snoezig, of, wat ziet hij er onschuldig uit? Laat u niet bedotten mensen. Deze kat is de tiran van de buurt. Voordat Witz er was, wemelde het in onze straat van de beesten met negen levens. Brave diertjes, stuk voor stuk. Maar sinds Witz zijn intrede maakte, durft geen enkele kat of hond nog een poot buiten te zetten zonder harnas / Kalashnikov / pepperspray. Voor alle beesten behalve Witz is het elke dag opnieuw 9/11. Je kan de angst hier in de lucht rùiken. Zelfs ik, en mijn neus zit bijna altijd verstopt.

Afijn. Het baasje van Witz had al snel door dat haar kater niet de lieveling van the block was, en besloot om hem een belletje rond de nek te hangen, zodat alle goedhartige dieren al van ver al zouden gewaarschuwd zijn van de komst van Despoot Witz. Maar helaas, het heeft niet mogen baten. Witz heeft daar namelijk iets op gevonden.

Hij sluipt.

En hij doet dat zo traag en behendig dat het belletje niet afgaat. Dus zelfs mét bel slaagt hij erin mussen te molesteren, andere katten onverhoeds in de rug aan te vallen (zo laf is ie wel, Witz is scrupuleloos) en je uitdagend aan te staren met een blik die zegt: "Ik haat jouw soort die mij deze dwaze bel ombindt, en als je mij nog tien seconden langer aanloenst, krab ik je de ogen uit." En ik weet dat hij het meent, want als hij naar je kijkt dan zit er iets uitgesproken diabolisch in zijn blik. Iets dat me naar de fles azijn doet hollen en de dop eraf doet schroeven en in de fles doet knijpen, richting Witzie, want Witzie kan tegen veel maar niet tegen azijn op zijn pels. Psssshhhhht!

Zulke dingen laat die kat mij dus doen. Azijn spuiten. Ik die anders altijd zo peis en ein bisschen Friede ein bisschen Freude ben. Een woesteling word ik wanneer geconfronteerd met arrogante Witz. Ik ken de zwakke plek van die kat (azijn!) en ik maak daar zonder veel morele problemen misbruik van.

Ik heb zelfs overwogen om elke buurtkat uit te rusten met een rugzakje vol azijn + spuitslang, als munitie tegen de rosse beul van de buurt. Echt waar.

Ooit, liever vroeger dan later, zal deze buurt weer ontspannen herademen en katvriendelijk zijn.  Dat is een van mijn missies in het leven.

En als er daarover een film komt, dan zal die heten, zo zeker als mijn naam  Katrien is: And That Was The End Of Witz.

10:51 Gepost door Katrien in Dingen die me bezighouden | Permalink | Commentaren (0) | Tags: katten |  Facebook |

18-04-08

En wanneer ik haar leeftijd heb, dan ga ik paragliden

hat Straks vertrek ik naar een modeshow. En het zal geen modeshow worden zoals wij die kennen, vol meisjes zo mager dat als je ze naar een brood gooit, het gesneden is. Nee, dit keer gaat het om een modeshow voor senioren. En dat spektakel vindt plaats in een rusthuis. In dat rusthuis woont mijn meter. En die meter van mij, die heeft enkele weken geleden besloten om haar eerste stappen te wagen op de catwalk. Yep, ze loopt vrolijk mee in de modeshow.
Ik sta er een beetje versteld van.
Mijn meter was vroeger namelijk zo ingetogen en stil dat je soms gewoon vergat dat ze in de kamer was. Maar nu ze op leeftijd is, heeft die vrouw dus duidelijk haar wild side ontdekt daar in het rust- en verzorgingstehuis. 's Morgens gaat ze een halfuur op de hometrainer in de fitnesszaal. Ze is hoofd van 'het kruiswoordraadselgroepje' en iedereen verzamelt in hààr kamer voor het nieuws van zeven uur (allemaal heel hard kicken op Wim De Vilders schone ogen -ik ga dus nooit verklappen dat hij homo is, want de daaropvolgende schokgolf zal slachtoffers maken). En daarnaast gaat mijn meter ook mee op bijna alle uitstapjes die het rusthuis organiseert voor de bewoners. Mijn meter is hot stuff daar in het rusthuis.

En straks doet ze dus de catwalk. Zou me niks verbazen als ze vlak voordat ze opgaat een glas champagne achterovergooit, daarna een hoopje wit poeder op tafel legt, dat met een rietje haar neus injaagt, en hard snuivend zegt: "Metekind, de schijnwerpers roepen. Zeg aan de paparazzi dat het niet waar is van mij en De Niro. 't Is ne labbekak. Ik zou geeneens met hem willen."

Waarop ze met een shakende derrière richting de coulissen zal trippelen op "Take a walk on the wild side" van Lou Reed. En terwijl ze dat doet zal plotsklaps de hele zaal een groene gloed krijgen. Iedereen zal het zien en vragen: "Wat is dat toch wat is dat toch, die groene schijn?"

En ik zal het meteen doorhebben. Jazeker, kan niet anders.

Jaloezie.

11:32 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (2) | Tags: familie, modeshow |  Facebook |

16-04-08

Al de rest wil ik met u delen, echt waar

holiday

 













De vliegtuigtickets zijn aangekomen. Eindelijk. Met die tickets vertrekken we over enkele weken naar een ver en immer waanzinnig zonnig land.

En terwijl ik dit aan het schrijven ben, bevinden de tickets zich op mijn schoot. Ik heb besloten om ze daar de hele dag te houden, zodat ik er elke vijf minuten naar kan kijken en er af en toe aan kan frunniken/snuiven/likken. Niemand komt tussen mij en mijn tickets vandaag. Het is diepe en exclusieve liefde.

En mocht er iemand zijn die het in zijn koppie krijgt om naderbij te komen en zijn pol uit te steken naar de tickets, dan ga ik dat keelgeluid maken waarvan Bijna-Echtgenoot altijd zegt dat het op een blazende kat lijkt. En waarvan hij een beetje bang is wanneer het uit mijn mond komt omdat ik er bovendien een vervaarlijk boosaardig gezicht bij trek, waarbij mijn neusvleugels onnatuurlijk hoog de lucht in gaan (de één schijnt het een halve centimeter hoger dan de ander, imagine!). Het is alleszins geen Flaircovergezicht, ik zeg het u.

Misschien gooi ik er dan ook een kreet uit van onverzoenlijke woede. Daar ben ik nog niet helemaal uit. Of spugen, dat kan ook. Maar dan blijft er vast en zeker zo'n miezerig, zielig speekseldraadje aan mijn onderlip handig. Zo gaan die dingen altijd bij mij. En dat doet al het effect van een deftige spuugbeurt teniet natuurlijk.

Nee, weet u wat, ik ga een sticker maken en ik ga die op mijn voorhoofd plakken, en daarop zal staan: JA ER LIGGEN VLIEGTUIGTICKETS OP MIJN SCHOOT. JA ZE ZIJN NAAR DE ZON. ERAAN RUIKEN MAG VOOR 10 EURO OF GRATIS INDIEN U VANAVOND IETS LEKKERS KOMT KOKEN BIJ ONS.

Is dat een goed plan?

Wacht. Nog iets vergeten. Op die sticker moet nog een zinnetje komen.

SNOTTEBEL ACHTERLATEN TIJDENS HET RUIKEN = IK DOOD U.

Zo. Af.

17:17 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (3) | Tags: vakantie |  Facebook |

14-04-08

De dood van mijn pa

Vorige maand was het tien jaar geleden dat mijn vader is gestorven. Ik heb er geeneens iets over geschreven hier, misschien omdat het voor mij geen verschil maakt, tien jaar voelt niet anders dan negen jaar en hoogstwaarschijnlijk zal het ook niet anders voelen dan elf jaar of twaalf jaar en drie dagen.
 
Hij is weg, en weg is weg.

Bekentenis: ik kan nog steeds niet langer dan pakweg tien minuten aan mijn vader denken zonder te huilen. Maar da's oké, huilen is niet erg. Het is beter dan doodgaan.
Bijna alles is beter dan doodgaan, daar ben ik nu wel van overtuigd.
Het is dat doodgaan waarover ik altijd moet huilen. Iemand zich zien vastklampen aan het leven, met al het gerochel en gereutel dat ermee gepaard gaat, en niks kunnen doen. NIETS! Daaraan ging ik bijkans kapot. Dokters die je in de gang roepen voor overleg ("we kunnen niks meer doen mevrouw"), verpleegsters die het hoofd buigen als ze je passeren. Dat zie en hoor ik nog steeds als ik mijn ogen sluit. En het is daarom dat ik huil. Omdat ik niks kon doen, na alles wat pa voor ons had gedaan.

Ik haat u en ik vind u een klootzak. Dat verweet ik God wel duizend keer die laatste maanden. Dat ik toen al niet meer in God geloofde, vond ik geen bezwaar. Iemand moest ervoor opdraaien dat mijn vader aan het sterven was. Het was allemaal de schuld van die rotzak van daarboven. Mijn pa altijd braafjes naar de kerk gaan op zondag, en wat kreeg hij ervoor terug? Een ongeneeslijke kanker. Stank voor dank. Awel, kust mijn kloten. Iedereen en Gij daarboven vooral.

Mijn woede was grenzeloos. Wekenlang. En te bedenken dat ik iemand ben die zelden boos is, maar altijd "teleurgesteld" . Typisch vrouwelijk, ik weet het.
Toch kon ik in de weken na de dood van mijn vader iedereen die me niet beviel wel in mekaar rammen. Meedogenloos.

Dat alles gewoon verder ging zonder mijn vader en dat de zon zelfs het lef had om te schijnen. Ik vond het onbeschrijflijk onrechtvaardig. En ook, dat er niks over zijn dood werd gezegd in het nieuws. Hoe was dat mogelijk?

The show will go on. Met of zonder Katriens pa in de wereld. Dat had ik ook wel door. En na enkele weken dacht ik: het is maar goed ook. Want ik hou beestachtig veel van het leven. Zelfs nu mijn pa er lijfelijk niet meer is.  

En ik vraag me af en toe af: wat zou jij nu van me denken, pa? Ik ben zoveel veranderd sinds we mekaar laatst spraken. Je hebt Bijna-Echtgenoot nooit ontmoet. Zou hij bij jou door de geschiktheidsprocedure zijn geraakt? Ik denk het wel, we zijn zo gelukkig samen. 't Is bijna irritant om te zien. O, weet je wat: je bent onlangs ook opa geworden van het dochtertje van jouw zoon. Wie had dat gedacht.

Pa, ik weet eigenlijk bitter weinig over jou en over je verleden. Dat spijt me. Ik was te zeer met mezelf bezig om vragen te stellen over jouw leven. En nu is het te laat. Eigen schuld dikke bult. Ik had maar beter moeten weten.

Hopelijk vind je het niet erg, maar nu wil ik weer even ophouden met aan je te denken. Ik ben weer aan het huilen, dat gebeurt altijd. Niet erg maar ik krijg daar dan koppijn van en vlekken in mijn gezicht en da's vervelend. Ik ga terug werken nu. Dat arbeidsethos heb ik van jou geërfd, denk ik. En hopelijk nog veel meer ook.

Bedankt, nog een keer, dat je de beste pa was die je voor me kon zijn.  

12:16 Gepost door Katrien in Dingen die me bezighouden | Permalink | Commentaren (2) | Tags: vader, dood |  Facebook |

11-04-08

"Tik jij daar soms op?"

toothbrushGisteren moest ik naar de tandarts. Het gebouw waarin die tandarts werkt, biedt onderdak aan nog 10 andere tandartsen. Elk met zijn of haar specialisatie.  

Als je dus belt voor een afspraak ("hallo, met tandartsassistente Sylvie"), dan gaat dat ongeveer zo:

"Dag Sylvie, ik zou graag een afspraak maken."

"Oké, mevrouw. Waarvoor is het?"

"Ehm, ik heb pijn aan een tand rechtsonder."

"Is dat een ontzenuwde tand?"

(Bestaat er dan tandartsen die enkel aan ontzenuwde tanden werken?)

"Ik weet het niet. Ik onthoud zulke dingen niet."

(Zucht aan de andere kant en ik hoor haar denken: weer zo een die niet lang naar school is geweest.)

"Staat er een kroon op die tand?"

"Nee."

(Ondertussen heeft ze al drie tandartsnamen geschrapt van de lijst. Nog acht to go).

"Bent u al eerder bij een tandarts geweest hier?"

"Ja, bij Patrick H., Els V., Pieter F. en Veerle H."

(Niet gelogen, ik ga vaker naar de tandarts dan naar de kapper.)

"O. Dat helpt me niet veel vooruit natuurlijk."

(Opnieuw een zucht, dit keer zo luid dat ik hem voel binnenwaaien in mijn oor.)

"Hebt u ook een tandvléésprobleem?"

"Nee."

(Schapt weer een naam)

"Heb u een abces, denkt u?"

"Ehm. Ik denk het niet, nee."

(Schrap)

"Bent u ouder dan vijftien?"

"Nee."

Stilte.

"U bent niet ouder dan vijftien? U klinkt ouder dan vijftien mevrouw."

"Ja, sorry, ik wou een grapje maken."

(Ik grinnik, maar zij niet. Zij zucht weer, en roloogt en schudt haar hoofd, ben ik zeker van.)

"Staat uw tand ook los, mevrouw?"

"Ehm. Momentje."

(Ik wrik aan mijn tand maar krijg er geen beweging in.)


"Nee, hij staat muurvast."

"Doet uw tand pijn als u erop bijt, mevrouw?"

"Ja amai! Gisteren beet ik op een stuk stokbrood en ge had eens moeten weten hoe..."

"Mevrouw. Doet het ook pijn als u erop tikt?"

(Wordt duidelijk ongeduldig.)

"Dat doe ik eigenlijk nooit, op mijn tanden tikken."

"Tikt u er dan nu eens op, mevrouw."

"Oké. Als dat moet."

(Ik neem een mes uit de besteklade en tik met de botte kant op mijn tand. Hm. Was dat pijnlijk of gewoon oncomfortabel? Ik tik voor de zekerheid nog eens en neem dan terug mijn lulijzer in de hand.)

"Het is gewoon niet prettig, dat tikken, maar het doet niet echt pijn. Moet ik misschien nog harder tikken?"

"Het is al goed, mevrouw. Het is al goed. Ik zet u bij tandarts Lieve V. voor deze afspraak. Zij zal u verder kunnen helpen."

En daarmee sluit ze de conversatie af.

Ik roep naar Bijna-Echtgenoot: "Zeg, tik jij af en toe wel eens op je tanden?" Hij antwoordt: "Ben je gek." En dat stelt me gerust. Zie je wel, niet op je tanden tikken is niet abnormaal.

Maar ik zweer het u, telkens weer na zo'n conversatie met Sylvie de tandartsassistente doet mijn hele gebit een uur lang pijn, en ik weet dat mijn tanden daarmee de boodschap willen uitsturen: vrouw, we zitten nu al meer dan een derde van een eeuw in je mond. Je weet niet wie van ons een zenuw heeft en wie niet, je weet niet hoe het voelt als we betikt worden, wie van ons losstaat en wie vast, en je hebt er geen idee van of een van ons een abces aan zijn wortel heeft hangen. Maar het ergste van al: je hebt een debiele grap gemaakt tegen een tandartassistente. Dat is zo ongeveer de tweede GODHEID in ons bestaan, na de tandarts. Daar maak je geen stomme grapjes tegen. Dus nu hé, nu gaan we een uur pijn doen. Nu ga jij eens lekker afzien. En als je de volgende keer weer kemels schiet tijdens het intakegesprek met godin Sylvie, dan gaan we allemaal uitvallen. Terzelfdertijd. En probeer maar eens met een lege mond: "tandarts" te zeggen aan de telefoon. Ha! Zal je leren.

11:30 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (3) | Tags: tandarts |  Facebook |

09-04-08

Met een stompzinnige smile op mijn gezicht


gras












Toen ik daarnet van mijn scherm opkeek en de tuin in staarde, kwam dit guitige madeliefje plots in mijn blikveld staan. Wat mij betreft roept er geen enkele bloem harder LENTE MENSEN LENTE! dan een madelief.

Als de wiedeweerga heb ik me ernaartoe gerept om het te fotograferen, bang dat het bloempje zou verdwijnen als ik domweg bleef staren en plots durfde te knipperen. 

Maar dit is dus het bewijs. De madelief is er. De lente is er.

Weer een dag dichter bij een bikini.

09:32 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: lente |  Facebook |

07-04-08

Op mijn knieën en met de handen gevouwen

Ik weet niet hoe het komt, maar ik krijg de laatste tijd erg veel e-mails binnen waarin geen enkel leesteken staat, en geen enkele hoofdletter. Het zijn geen spamberichten, neenee, 't zijn gewoon e-mails van mensen zoals u en ik.

Misschien zien sommige mensen het nut niet in van leestekens. Wel, laat mij dat nut even aantonen. De afwezigheid van komma's en punten stuurt een lezer de boodschap "stop met ademhalen totdat dit hele epistel ten einde is want als je toch ademhaalt ben je de hele draad kwijt en moet je weer van voorafaan beginnen nènènènènè."  Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik heb lucht nodig om te overleven. Als ik moet stoppen met ademhalen kan ik volgende maand niet op reis wegens dood. En zoals de Supernanny altijd zei aan stoute kinderen: "That is NOT acceptable."

Het kost me daarenboven zoveel moeite om een dergelijke e-mail te lezen en te begrijpen, dat ik mijn ogen VOEL verslijten en mijn haar VOEL uitvallen terwijl ik eraan bezig ben. Uiteindelijk bereikt de frustratie dan zo'n hoogtepunt dat ik er iemand bij moet halen die mij vastbindt aan de sofa, zodat ik de neiging kan weerstaan om ons huis af te zoeken naar een alcoholstift waarmee ik geestdriftig (tong 10 cm uit mond) punten en komma's kan tekenen op mijn computerscherm. Zover komt het dan, ziet u. Opperste waanzin!

Dus als het u belieft, een hoofdletter hier en daar en een puntje of twee drie? Voor mijn geestelijke gezondheid?

(Voor de leken: een punt, dat ziet er zo uit, .)

11:15 Gepost door Katrien in Dingen die me bezighouden | Permalink | Commentaren (1) | Tags: leestekens |  Facebook |

05-04-08

De kracht van theezakjes

theezakjes












Op een ochtend, zo'n week geleden, kwam ik de keuken binnen en zag dat er op de vensterbank een piepschuimen bakje stond met daarin een leeg papieren theezakje. Toen mijn ogen dat registreerden, zonden mijn hersenen meteen de boodschap "hoort hier niet, hoort hier niet!" uit, dus ik gooide het papieren zakje netjes bij het oude papier. Het bakje liet ik staan omdat wij af en toe pogingen doen om in zo'n bakje iets te laten groeien (waterkers, alfafa), wat nooit lukt, maar opgevers zijn lafaards zeiden onze moeders vroeger altijd, dus wij zijn geconditioneerd om tot in het wanhopige door te gaan met alles wat we aanvatten.  

De volgende dag deed hetzelfde tafereel zich voor. Opnieuw lag er een leeg papieren theezakje in het bakje en ik maakte een memo aan mezelf: "Geliefde duidelijk maken dat piepschuimende bakje NIET onze nieuwe vuilnisbak is."

Die avond kreeg ik al meteen de gelegenheid om hem erover aan te spreken. Vanuit de keuken riep hij namelijk plots met ontzetting in zijn stem: "Zeg, mijn theezakjes zijn weg!"

"Bel de politie," antwoordde ik wijsneuzig.

"Wablief?" vroeg hij.

Aangezien wijsneuzige antwoorden al hun wijsneuzigheid verliezen als je ze moet herhalen, hield ik het maar bij: "Ze liggen bij het oude papier. Waar ze horen, weet je wel."

Bijna-Echtgenoot kwam daarop in de deuropening staan met een onthutst gezicht.
"Je begrijpt het niet," deelde hij mee. "Het is een experiment."

Ik knipperde met mijn ogen want dat antwoord had ik niet verwacht.

"Een experiment? In wat?"

"Ik wil zien hoeveel thee wij drinken op één maand tijd. Daarom verzamel ik dertig dagen lang alle lege papieren theezakskes."

Mijn ogen wachtten op een glimlach en mijn oren op "grapje!" maar geen van beiden deed zich voor. Was ie gek geworden?

"Wat?" vroeg ik voor de zekerheid.

"Het. Is. Een. Project." benadrukte Bijna-Echtgenoot.

"Maar liefste," zei ik, "je weet toch dat wij allebei 's avonds 1 kop thee drinken, dus als je nu gewoon zestig zakjes thee op mekaar legt, dan krijg je toch hetzelfde resultaat?"

Bijna-Echtgenoot schudde echter het hoofd. "Da's niet hetzelfde. Het is belangrijk dat wij de thee hebben gedronken die in de papieren theezakjes zat. Het zijn après-theezakjes."

Après theezakjes. Oké.

Het leek me wel duidelijk; ik was mijn geliefde tijdelijk kwijt aan een parallel universum. Een kosmos waarin theezakjes van buitensporig groot belang waren. Ik overwoog in mijn binnenste wat mijn volgende stap zou zijn.

En na een uur viel mij een groot inzicht te binnen. Omdat het alternatief (hij is echt gek geworden) te zwaar was om dragen, besloot ik me te focussen op de andere voor de hand liggende optie. Hij doet het gewoon om OP TE VALLEN. Hij wil dat ik over hem schrijf in mijn blogje, en daarom doet hij zotte efforts dat het niet meer normaal is. Aha! Gotcha!  

Dus mocht je dit lezen, liefste, en je bent ondertussen nog niet al je vijzen kwijt, weet dan: ik heb je door.

Doe nu maar weer normaal, kom. Please. Je kan het mij niet aandoen dat ik de redelijke van ons beiden moet zijn. DAT GAAT NIET, dat weet je.  Jij moet de rots zijn en ik wil gewoon een beetje ploeteren.

Dat was de deal, man. 

11:27 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |