30-07-08

Terwijl ik niet schreef heb ik:

1. Antwerpen afgedweild op zoek naar een trouwjurk. En lo and behold, de eerste jurk die ik paste was meteen de jurk waar ik al heel mijn leven naar op zoek was.  De mogelijkheid bestaat dat er dan toch een God is.

Op 14 augustus, De Dag, zal ik gegarandeerd een stresskip zijn, maar dan tenminste één in een val-dood-prachtige jurk.

Karen-Millen-zak

 

 

2. Nel, het dochtertje van mijn broer, op bezoek gekregen. werd onlangs zes maanden en t. Ze is zo trots op haar lichamelijke vorderingen dat ze niet liever doet dan ostentatief rechtop te zitten en te wachten tot er iemand naar haar kijkt en applaudisseert.

nel-op-bezoek

 

 

19:25 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-07-08

Eva en de vloek

apotheek
Ik wil een langere urinebuis, net als de mannen. Dan kreeg ik tenminste niet om de twee maanden een blaasontsteking die aanvoelt alsof er iemand een vuurtje aan het stoken is in mijn lagere regionen.
Volgens medische websites ontwikkelen vrouwen namelijk sneller een blaasinfectie omdat hun buis naar de blaas BELACHELIJK kort is. Echt waar, zo kort dat je evengoed geen buis kon hebben. Allemaal de schuld van Eva. We zullen het nooit zeker weten, maar toen zij van de verboden vrucht beet, dan lijkt het mij evident dat God een vloek heeft uitgesproken waarin het woord blaasontsteking minstens één keer voorkwam. En sindsdien zit de vrouwelijke soort ermee opgescheept. Met de korte buis en met de blaasontstekingen.

De mannen hé, die hebben veel meer sjans; die zijn uitgerust met een degelijke leiding van aanvaardbare lengte. Daar kun je nog eens in gaan bowlen enzo. Het is niet eerlijk als u 't mij vraagt. Zoals zovele dingen.

En nochtans, ik doe alles zoals het boekje: ik drink minstens anderhalve liter per etmaal, ik slik veenbessenextract, ik veeg van voor naar achter, ik ga plassen na de seks enzovoort. De dokter schokschoudert als ik het vertel en zegt: "Sommige vrouwen hebben meer aanleg dan andere."

Dat is het dus, ik heb aanleg voor blaasinfecties. Laat ik dat eens op mijn cv zetten, naast "kan geluidsmuurdoorbrekend niezen" en "spreek vloeiend Gujarati wanneer dronken".

10:07 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: blaasontsteking |  Facebook |

01-07-08

Reizen is lastig

 De voorbije dagen liep ik hier:

clifton-village-terraces

 

En ook hier (helemaal doorregend):

 

bristol-rain

 

En ik dronk Engelse ale (bier zonder bruis is yuck!), afgewisseld met gezond spul zoals:



bristol-orange-juice

 


























En van al dat wandelen en drinken werd ik moe, mensen. Moe!



travelling-is-hard-o-yes

Reizen is vermoeiend, ja.
 
Zelfs na het drinken van een sloot koffie kon ik makkelijk twee uur aan een stuk maffen.

Als professioneel slaper zat ik nu al aan de top van de carrièreladder.

10:41 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: reizen, slapen |  Facebook |

11-06-08

Roger Federer en de berg

federerIk ging vorige maandag iets schrijven over tennis. Het zat al helemaal klaar vooraan in mijn hoofd. Maar toen kwamen er werkdinges tussen (dringend) en toen nog meer werkdinges (zeer dringend), zodat er van bloggen niet veel in huis kwam. Meer nog: mijn REMINDER-venstertje (doe dit! doe dat!) popte zo dikwijls op, dat ik er tureluurs van werd. Zo erg was het dat mijn omgeving gene weg meer kon met mij en me heeft afgevoerd naar een psychiatrische instelling, waar witjassen me met veel machtsvertoon hebben platgespoten met neuroleptica. Pas gisteren werd ik er weer buitengelaten; mijn verhaal verschijnt volgende week in Dag Allemaal.

Yeah right. De voorgaande drie zinnen zijn natuurlijk zakskes zever. Ik zou nooit iets vertellen aan Dag Allemaal. Het schijnt dat Story meer betaalt namelijk.

Wat ik eigenlijk gewoon wilde zeggen was dit: ik ben te druk bezig geweest met werken en leven dat ik niet aan bloggen toekwam. Ik ben mezelf daarnaast ook een nieuwe vaardigheid aan het leren (waarover later wellicht meer), en aangezien ik geen jonkie meer ben, kost dat behoorlijk wat tijd en energie. Maar kijk, ik ben dus weer terug. Hoog tijd om alsnog iets te schrijven over tennis. Hier gaan we.

Afgelopen zondag was er de mannenfinale van Roland Garros tussen Roger Federer en Rafael Nadal. Ik volg die twee gasten niet echt, maar ik weet genoeg over hen om partij te kunnen kiezen. Ik was dus voor Roger.

En het zat Roger niet mee. De match begon slecht voor hem. En toen werd het nog slechter en daarna nog slechter. Rafael Nadal speelde hem op meedogenloze manier naar huis. Al na twintig minuten vond ik het zo pijnlijk om aan te zien dat mijn ogen meer dicht dan open waren. De vernedering ging maar door en door niets wat Roger deed, maakte het beter. Tijdens de korte rustperiodes tussen de games door, zag je hem bezorgd rondkijken en hij moet hebben gedacht: waaraan ben ik in hemelsnaam begonnen? Ik word verpletterd. Ik wil naar huis. Ik wil dat er iemand Nadal pootjelap doet zodat hij zijn enkel omslaat en niet meer verder kan spelen. Laat me toch van dit plein wandelen met nog een greintje waardigheid. Ja, dat zag ik hem allemaal denken terwijl hij Gatorade aan het binnenklokken was.

Drie kwartier verder in de match, vroeg ik me af waarom ik eigenlijk nog aan het supporteren was voor Roger. Hij speelde maar matig, zou vast en zeker verliezen en hij was geen entertainer op het veld zoals mijn favoriet van weleer: John McEnroe. Even overwoog ik dan toch mijn sympathie te versluizen naar de wervelwind Nadal. Maar dat lukte niet, ook al deed ik hard mijn best. En weet u waarom het niet lukte? Omdat ik perfect begreep hoe Roger zich voelde. En omdat mensen in zijn situatie alle hulp kunnen gebruiken.
Momenteel zit ik namelijk ook in mijn leven in een situatie waarop ik niet ben voorbereid maar waar ik niettemin doorheen moet, met al mijn twijfels en onwetendheid.  Een situatie waarvan ik niet weet of ze mijn draagkracht zal knakken of niet. Welke beslissing is de juiste? Is er wel een juiste beslissing?  Ik pieker en woel en af en toe heb ik zin om met mijn hoofd tegen de muur te bonken en mijn ketterse gedachten in te wisselen voor een vroom geloof dat me steun kan geven.

Daarom dus kon ik niet anders dan schietgebedjes zeggen voor Roger Federer. Want hij zat daar, een beetje moedeloos, beseffend dat niets wat hij deed goed genoeg zou zijn. Hij zou verliezen en iedereen zou het zien. Terwijl hij daar zo zat met zijn handdoek in zijn handen, had ik zin om met mijn arm doorheen het televisiescherm te reiken, hem uit zijn stoel te lichten en hem tussen Bijna-Echtgenoot en mij neer te zetten in de zetel. Ik had hem dan een bordje spaghetti aangeboden en een glaasje rode wijn. En ik had hem gezegd dat Nadal ooit nog zijn meerdere zal ontmoeten, en dat hij waarschijnlijk toch een klein pietje heeft. Alles om Federer te laten denken dat de berg minder hoog is dan hij zich voorstelt, en de helling minder steil. Stap voor stap, dan lukt het wel. Niet omkijken gewoon verderdoen. En misschien had hij het nog geloofd ook.  

10:21 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tennis |  Facebook |

03-06-08

Adam Duritz

adamduritz

Vorige zondag zond BNN Pinkpop live uit. Genieten was dat. En groot was mijn jolijt toen plots Adam Duritz en zijn kapsel het beeld vulden. Jullie kennen hem waarschijnlijk wel: Duritz is de frontman van Counting Crows, die Amerikaanse band die enkele hits had met melodieuze popsongs.

Toen ze net bestonden, was ik al diehard fan. En nu nog ken ik bijna alle songs op hun schijf.... vanbuiten. Deze week is Bijna-Echtgenoot weer een weekje in het buitenland en dan kan ik de verleiding niet weerstaan om Adam Duritz in de cd-speler te schuiven, de koptelefoon op te zetten en vol inlevingsvermogen "Anna Begins", "Round Here" en "Mr. Jones" mee te zingen.

Duritz was vroeger een getormenteerd persoon die in interviews niet naliet te herhalen hoe shitty het leven wel niet was. Hoe moeilijk het was om je weg te vinden, en hoe weinig wegwijzers er waren. Wat hij te zeggen had, toen, paste perfect in het wereldbeeld dat ik had in mijn twintiger jaren. Ik begreep hem.

Nu is den Adam een stuk lichtigvoetiger en ik ook. En dat schept een band, ook al vind ik zijn muziek al een tijdje een beetje saai geworden.

Maar daar stond hij dus vorige zondag op het Pinkpop-podium, hij en zijn kapsel. Zijn dreadlocks zwiepten alle kanten uit terwijl hij "A Long December" bracht vanachter zijn piano. "Wat lijkt hij toch op een pulli', dacht ik. De laatste weken denk ik vaak aan honden, omdat ik er graag één wil, dus ik zie tegenwoordig in iedereen wel een hond. In Adam Duritz zag ik een puli. Als hij zich bukt om zijn veters te knopen, zouden er dan geen voorbijgangers zijn die zijn kop aaien en "good boy" mompelen? Moet wel.

pulli

23:26 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-06-08

 

Dit waren mijn favoriete schoenen; paars (mijn lievelingskleur), niet te hoge hakken (ik ga er dus niet elke dag mee op mijn bek) en goedkoop (minder dan 60 euro).

Ik schrijf waren en niet zijn, omdat deze dingen vandaag met hun tok tok tok -geluid ervoor gezorgd hebben dat in de supermarkt de mensen mij eerder opmerkten, dan dat ik hen opmerkte. Gevolg: een halve onbekende kwam "hey daar!" op me toegestapt en vond het nodig om een klein halfuur tegen me te chitchatten over het weer, de belachelijke prijs van witloof uit volle grond, en zijn pijnlijke aambeien waar dokters niets aan konden doen omdat alle dokters idioten zijn.

Ik en mijn paarse schoenen waren gehaast en hadden geen zin in plastische beschrijvingen van pijnlijke aambeien. Maar we hebben het doorstaan, omdat de man


16:05 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-05-08

De dag waarop honden me niet mochten

Als je op een terrasje zit en je bemoeit je met je eigen zaken. En de hond van de mensen aan een naburig tafeltje kijkt je aan, draait zich om en gaat dan demonstratief zo zitten:

 

hond

 

 

 



















Dan moet ik erg veel moeite doen om dat niet persoonlijk te nemen.  

18:45 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: hond |  Facebook |

01-05-08

De beste tijd van het jaar

lente
1 mei, dag van de arbeid. Vandaag zijn we thuis en hangen zomaar wat rond, doelloos.  

Links van mij ligt Bijna-Echtgenoot; hij plakt aan de zetel met koorts en hij ziet er zo'n beetje uit alsof hij net werd opgevist uit de Schelde. En daarna lijkwit werd geschilderd. Om de halve minuut HOEST hij. En dat gaat zo luid dat ik preventief maar de hele tijd met mijn vingers in mijn oren zit, anders kauw ik straks nog op mijn trommelvliezen.

Anyway. Ik weet niet hoe het komt maar hoewel ik me lichamelijk ook niet tiptop voel, heb ik vandaag zo'n dag waarop ik me onaantastbaar waan. Omringd door miljoenen gevleugelde virusduiveltjes, spotlach ik met hun plannen om mij ook te besmetten met het Snot en de Hoest.

Het kan me allemaal niet schelen. De maand mei is aangebroken (mijn favoriete tijd van het jaar), de wereld is niet langer zwartwit maar een wild kleurenpallet, je ziet je eigen adem niet meer als je buitenkomt, en overmorgen ben ik jarig. Wat is het leven mooi. Dat heb ik daarnet beslist, met een liedje in mijn hoofd. De hele maand mei zal het leven mooi zijn, want mei heeft me nog nooit teleurgesteld. En in sommige dingen moet een mens toch vertrouwen hebben.

Waarlijk, ik voel bijna een nonkel-Bob-meets-Bond-Zonder-Naam-stemming opkomen. Hou me tegen of straks wil ik nog iedereen aanraden om madeliefjes aaneen te vlechten en in de haren te steken. En te huppelen of te hinkelen.

Ik hou me maar beter in, denk ik. Als 't niet derangeert, dan ga ik nu naar buiten en zo heftig snuiven aan de bloemetjes, dat er als ik ermee klaar ben er helemaal geen geur meer in zal zitten.
Zo hard ga ik van deze dag genieten.

Doe hetzelfde, als u daar zin in heeft. Prettige eerste mei.

15:36 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: lente, ziek |  Facebook |

28-04-08

Een bladzijde omslaan zal een volle minuut duren


Vandaag heb ik online een boek besteld en op mijn besteloverzicht stond dit: 

Type : Paperback
Uitgever: Martingale and Company
Verschijningsdatum : 01/05/2005
Gewicht : 431 gr.
Hoogte
: 275 cm.

Ik weet niet of ik daartegen ben opgewassen.

09:13 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: boeken |  Facebook |

22-04-08

De dingen die mannen doen als je even niet op ze let

opaendochter

 





















Ik wou een nieuwe bikini om mijn delicaatste lichaamsdelen mee te bedekken wanneer we in mei naar de piramides vertrekken. Dus togen Bijna-Echtgenoot en ik naar Zuid-Nederland om aldaar te gaan winkelplunderen.

We struinden lui rond, en ik had net de perfecte bikini in de mot toen mijn ogen naar links werden gezogen en ik bovenstaand beeld zag. Te mooi om zomaar voorbij te laten gaan. Dus klik! Gotcha.

In mijn gedachten construeerde ik meteen het scenario dat bij deze foto hoort. Terwijl oma zich in de paskamers in de outfit van haar leven aan het persen is, houdt opa zich onledig met meer intellectuele uitdagingen: tekenfilmpjes kijken. En kleindochter vindt dat best.

Vroeger, tijdens de schaarse keren dat onze hele gezin altegader ging winkelen, overschreed mijn pa nooit een winkeldrempel. Zijn plaats was buiten op de stoep, waar hij onze terugkomst afwachtte met een sigaar in de mond.

"Wou jij vroeger misschien architect worden?" vroeg ik hem eens. "Jij kijkt zo graag naar de buitenkant van gebouwen."
"Nee, tropische plantendeskundige," antwoordde hij toen. En ik knikte vol begrip. Een man die enthousiast wordt van rimboe en paradijsvogelbloemen moest inderdaad niet in de C&A zijn.

19:00 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: winkelen, vader |  Facebook |

09-04-08

Met een stompzinnige smile op mijn gezicht


gras












Toen ik daarnet van mijn scherm opkeek en de tuin in staarde, kwam dit guitige madeliefje plots in mijn blikveld staan. Wat mij betreft roept er geen enkele bloem harder LENTE MENSEN LENTE! dan een madelief.

Als de wiedeweerga heb ik me ernaartoe gerept om het te fotograferen, bang dat het bloempje zou verdwijnen als ik domweg bleef staren en plots durfde te knipperen. 

Maar dit is dus het bewijs. De madelief is er. De lente is er.

Weer een dag dichter bij een bikini.

09:32 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: lente |  Facebook |

02-04-08

Lijstjesmens

Nu heb ik 24 reminders. Maken een pingpong-geluid.

Ik maak lijstjes maar ik lees ze zelden. 's Avonds voor het slapengaan.

18:21 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-03-08

Mijn mémé en de lelijkaards

 

18:21 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-03-08

Philemon en Baukis

 

19:36 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-03-08

Betrapt

Er was eens een jongetje dat aan vrije expressie deed in zijn kamer. Op een liedje van Britney -waar is mijn kluts- Spears. En hij filmde zijn optreden met een videocamera.

En er was eens een moeder die er een duivels plezier in schepte om haar zoons kamer te bestormen tijdens zijn schaarse privémomenten.

En die moeder plaatste het filmpje vervolgens fijn op You Tube. Want zo zijn sommige moeder. Ze zorgen er graag voor dat hun zonen nooit ofte nimmer meer serieus zullen worden genomen.   

Toch niet na dit.

 

23:57 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: muziek, britney spears |  Facebook |

07-03-08

Interview met Gilda De Bal

 

10:23 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-03-08

Dingen die ik zou doen met een hond

1. Hem/haar geen naam geven die eindigt op -ie of -y.

2. Hem/haar geen eten geven voordat wij, zijn/haar meerderen hebben gegeten.

3. Nooit Oetshiekoetshie erteggen zeggen.

4. Hem/haar nooit in een handtas steken.

5.

11:16 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29-02-08

De man die (niet) altijd zwaait

IMG_5633
In het dorp waar ik woon, leeft er zoals in vele dorpen een zonderling. Iedereen kent hem en hij kent iedereen.

Om het even wanneer je door de dorpsstraten rijdt, kom je hem tegen, altijd met gehaaste tred alsof hij ergens dringend moet zijn. 

Onze dorpszonderling is een vrolijk man. Wanneer hij een andere bewonder in het oog krijgt, heft hij lustig de arm op en zwaait.  En wanneer hij een auto hoort aankomen, dan houdt hij halt, draait zich om en wacht tot hij ziet wie achter het stuur zit. En dan wuift hij zo oprecht als ie maar kan (en ook al zwaai jij nooit terug of steek je je middelvinger op, dat maakt hem niets uit, de volgende keer zal hij wéér zwaaien). 

Ja, hij doet me een beetje denken aan Forrest Gump.

Ik heb nooit een duidelijke mening gehad over dorpsexcentriekelingen. Vind ik ze goedaardige malloten of griezels die thuishoren in een Freddy Krueger-film? Ik weet het niet goed.

Wat wel zeker is, da's dat deze dorpskwibus het collectieve geheugen verpersoonlijkt van ons dorp. Hij weet wie wanneer naar zijn werk vertrekt, en wie naar de laatste van Frans Bauer luistert in de auto. Hij weet wie naar de kerk gaat en hoe het dorp er vroeger uitzag (want hij woont er al zijn hele leven). Hij weet wie vaak op café zit en hij kent alle klanten van de beenhouwerij. Ook kan hij zich nog perfect herinneren hoeveel koeien er in de zomer van 1978 in de weiden liepen van boer Walter.

Het is fantastisch, de aanwezigheid van zo'n figuur. Hij hoort bij ons dorp zoals hazelnoten bij chocolade.

Vorige week zag ik hem weer lopen en ik dacht: hij zal halthouden en zwaaien. Maar die dag deed hij dat niet. Ik keek nog even vol verwachting in mijn achteruitkijkspiegel om te zien of hij misschien alsnog de hand opstak. Maar nee, hij leek in gedachten verzonken.  

Dat hij toen niet naar mij zwaaide, daar ben ik wel een uur niet goed van geweest.

09:42 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zonderling |  Facebook |

27-02-08

De week waarin ik mijn gedacht zeg over mode

I don’t mean to moan, people, but I’ve got to get something off my chest. You see, I cannot help but think there's a conspiracy going on in the fashion industry. A conspiracy to uglify women.

Let me try and explain by tackling four present-day fashion statements I truly abhor: skinny jeans, shapeless and baggy dresses, leggings, and miniskirts.

Skinny jeans
No and I repeat no woman who’s over twenty (that’s years or kilos) looks good in skinny jeans. These clingy trousers are as big a fashion crime as National Health glasses were. They shorten your legs, emphasize love handles, and they make you walk funny. More than that, every respectable doctor will tell you that skinny jeans are a health hazard; they can contribute to yeast infections and varicose veins.
And they can explode after a meal.
There is just not one thing to like about skinny jeans. I remember one time in the eighties when wearing skinny jeans without being mocked, was the prerogative of hardrock-fans. Whoever in his or her right mind thought that now, at the beginning of the twenty-first century, the timing was perfect to kidnap skinny jeans from their natural owners and bombard them to a worldwide fashion statement? Hellooo!


Shapeless dresses
The female body is a wonderful creation. It’s curvaceous, sensual and soft. Its beauty is unsurpassed. So I tell you, the fashion designer who came up with baggy dresses must have been one misogynistic guy. I mean, even the most gorgeous curves in the world are completely lost underneath a dress that might have served some soldiers very well as a tent.
Someone should get tortured for this invention. Not even a splendid handbag can save a dress that makes all women look pregnant and ugly at the same time. But come to think of it, there is one benefit to shapeless dresses. They are just great for kleptomaniacs! Think about the cargo that can be stuffed underneath a tent dress. So shopkeepers, join forces with us against baggy dresses! You will stop losing money, and we will stop losing our temper.


Leggings
It actually hurt my fingers to type that word. Let’s try it again: l-aw-e-aw-g-aaaw-g-stopitplease-i-nonono-n-mercy!-g-thehorror!-s. My God, I’ll need a week to recover from that. If I ever do.
But let’s consider this. Do you remember the time when only athletes and ballerinas wore leggings, to keep their muscles warm while working out? Leggings were no fashion statement back then. They just served a purpose for a particular group of people. Then Flashdance came out, and we all got a bit crazy and maybe for a year or so when we were 15 or 16 with our brains still developing, we got a bit wild and wore a pair of leggings to a party or so. It all seemed perfectly okay. That is, until we turned twenty and realized that sometimes fashion is crap and that leggings will basically always be crap. It’s a general truth, along with the law of gravity.
We should erase the word legging from the dictionary and from fashion history. And if anyone should ever re-invent leggings, let’s only hope we are wise enough to institutionalize that person before he does any more harm.


Miniskirts
I’m afraid fashion designers don’t know much about human anatomy. Surely they all know about that joint in the middle of our leg called the knee. But has someone ever told them that women’s knees start to sag after the age of, say 32? And that therefore it is a cruel thing to declare miniskirts the next hot thing?
If I remember correctly, it was Demi Moore who got so self-conscious about her saggy knees, that she got knee lift surgery. See what the emphasis on miniskirts can do to a perfectly lovely looking woman? It's a shame.
Anyway, miniskirts are a much too flimsy subject to devote too much attention to. Let's just leave them to girls with perky knees and teens with brains that are still under construction. They should enjoy miniskirts while they can, 'cause we women, we know that the Big Pull will spare no one.


Katrien

16:49 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Hoe je weet dat je jeugdjaren definitief voorbij zijn

cellphone2

Je begint een telefoonconversatie met: "Zeg, epileer jij eigenlijk je wenkbrauwen?"

En het antwoord is: "Kan ik je terugbellen? Ik ben nu even mijn tepelkloven aan het verzorgen."

En achteraf denk je niet: wat een bizar gesprek.

08:30 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bedenkingen |  Facebook |

25-02-08

Kookboeken deugen niet

Eergisteren zouden vriendin R. en haar lief komen eten. Ter voorbereiding haalde ik alvast onze 14 kookboeken uit de kast, want ik was verantwoordelijk voor het nagerecht.

Na een halfuur bladeren had ik gevonden wat ik zocht: een gerecht dat er op de foto appetijtelijk uitzag en geen ingrediënten bevatte die ik zou moeten gaan halen in een toko of in een ander land. Perfect. Ik zou maken: abrikozenmousse.

Masterchef Katrien ging vol goede moed aan de slag.

Gezwind en met een opgetogen armzwaai pleurde ik 250 gram gedroogde abrikozen in de blender, samen met enkele lepels water. Ik kieperde er  kwark en bananen bij, schudde met mijn poep omdat er een leuk muziekje op de radio was, en ging daarna aan het blenden. Na vier minuten ontstond er een vreemde smurrie. Met grote, hardnekkige abrikozenbrokken erin.

Ik dacht monter en vol illusies: dat lost zichzelf wel op.

Ik liet de verkregen derrie in een glazen kom glijden, dumpte er nog een eierdooier bij en spatelde er stijfopgeklopt eiwit onder.

Het resultaat zag er huiveringwekkend uit

Net op dat omineuze moment kwam Bijna-Echtgenoot even polshoogte nemen. Hij bekeek de bagger waarin ik aan het roeren was alsof het een archeologische vondst betrof. "Wat is dat?" vroeg hij verontrust. Knorrig zei ik: "Abrikozenmousse, zie je dat dan niet?" en ik zette mijn wijsvinger op de foto in het kookboek. "Dit is het." Ik zag de ogen van Bijna-Echtgenoot van de foto naar the real thing gaan en dan weer terug. En ik zag hem fronsen. "Ik wil geen commentaar," zei ik. "Proef liever."

Bijna-Echtgenoot stak zijn vinger in de smurrie en proefde even. Hij zei niks. "Naar wat smaakt het?" vroeg ik. Hij zei: "Naar iets wat Rocky Balboa drinkt voor zijn training (lees: rauw ei) en verder naar zwavel en naar abrikozen waar iemand iets heel slechts heeft mee gedaan."

Ik proefde ook. "Yuk yuk yuk! Dit is vergif, jong!" En samen gingen we voor de afwasbak staan en wasten onze monden uit.

"Jezus, dit kan ik niet serveren straks."

Bijna-Echtgenoot, probleemoplosser-de-luxe, opperde: "Misschien ben je iets vergeten erbij te doen;  suiker, vanille, room? Of iets anders ehm, lekkers?" Hij las elke stap van de bereiding nog eens luidop voor. "Check, check check," zei ik. "Alles naar de letter gevolgd."

"Zie je, dit kookboek hé," zei ik en ik nam het boek des duivels vast,  "het deugt niet. Dit stomme boek is de reden waarom vrouwen pre-dinner depressies krijgen. Het is geschreven door iemand die niet kan koken, niet kan schrijven, of altijd al een rottige pestkop is geweest. En die foto bij dat gerecht hé, die is volgens mij van iets helemaal anders dan van abrikozenmousse. Ik heb daar trouwens al een reportage over gezien, over voedselfotografie. Wist je dat ze daarbij verf gebruiken en haarlak enzo? Volgens mij is er geeneens een abrikoos te pàs gekomen aan dit gerecht. Dit is gewoon geverfde pudding."

Dit blogbericht schrijf ik dus, mensen, om iedereen ervoor te waarschuwen dat het volgende kookboek ten minste 1 recept bevat dat er in werkelijkheid uitziet alsof het net uit iemands maag komt en daar trouwens ook naar smaakt.

Het betreft hier volgend snertboek:
  kookboek

 

 

 

 

 

 

 

O ja, mocht u zich afvragen welk ander creatief nagerecht we dan gepresenteerd hebben aan vriendin R. en haar lief. Ehm. Pannenkoeken. En toen ik hen vertelde over het abrikozenmousse-debâcle, riepen ze allebei uit dat ik nooit nooit NOOIT nog zoiets mocht doen.

Zonder er achteraf foto's van te maken.

Dus hierbij: deal, jongens!

P.S.: Zo had het er moeten uitzien. Yeah right.
abrikozenmousse

11:04 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: diner, eten |  Facebook |

24-02-08

Op bezoek

blog-coffee2

Twee keer per week ga ik op bezoek bij Sleuteldame. Zij heet zo omdat ze rond haar middel een geldbuidel draagt met meer dan veertig sleutels in. Ze zegt dat de wereld vol slechte mensen zit, mensen die haar willen bestelen. En daarom doet ze alles op slot; deuren, kasten, haar fiets en haar auto. Ze heeft altijd al haar sleutels bij zich.

Als ze stapt hoor je haar rinkelen.

Sleuteldame bereidt ons een middagmaal en schenkt daarna een kop koffie.

We zitten in comfortabele zetels en zeggen niet veel. Daar ben ik blij om. Als het stil is, kan ik even geloven dat alles normaal is, dat dit zelfs gezellig is, zo samen aan de koffie. Sleuteldame kijkt naar buiten; ze ziet de lucht die blauw is en het gras dat de lente verwacht.
Ze ziet een duif op een paal zitten en zegt: “Die duif daar, ze bespioneert mij.”  Ik weet: dat is geen grap. Lachen doe ik dus niet.  “Luister," zegt ze,"er zitten geluiden in het plafond.” Ze houdt haar hoofd scheef.
Ik hoor niets.

Dan staat ze op en bonkt op de muur. “Er komt straling uit. Die doet me pijn. Waarom stoppen ze niet met die marteling?” Ik weet niet wat te antwoorden. Ik zeg dat ik niks voel, niks hoor. Geen straling, geen stemmen. Stomme opmerkingen die haar geen moer helpen. Ze zegt: “Gij hebt geluk, gij.” Ik zoek in mijn hoofd naar de juiste woorden. Dit is moeilijk. Ik ken de wetten en regels van haar wereld niet. Hoe verdring je een andere werkelijkheid?

De namiddag glijdt voorbij.

Wanneer de duisternis valt vertrek ik naar huis. Ik laat haar alleen achter en voel me opgelucht en schuldig tegelijkertijd.

09:30 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sleuteldame, spionage |  Facebook |

23-02-08

Kinderwijsheid

Jb-Cookie-29-12-07-06282

Gisteren een moeder horen zeggen: “Als je die koek niet direct teruglegt, ga ik het aan papa zeggen."

Waarop het kind: “Dat gaat niet helpen. Papa eet ook graag koeken.”

09:30 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-02-08

Een groot plezier

Bijna-Echtgenoot komt uit een andere provincie dan ik. En een tijdlang was dat voor heel wat mensen rondom mij a very big deal. Een andere provincie is voor hen een ander land. Zo kreeg ik vaak de vraag of mensen uit zijn streek ook Pasen en moederdag vieren, en of ze ook moeten gaan stemmen bij verkiezingen. En als ik dan bevestigend antwoordde, durfden de vraagstellers dichterbij schuiven en ongegeneerd in mijn oor fluisteren: "Kon je niemand vinden van eh, langs hier?"

Het was duidelijk ondenkbaar: Katrien met een man-uit-den-vreemde.

Maar ondertussen is Bijna-Echtgenoot al behoorlijk geïntegreerd in zijn nieuwe provincie. Na lang oefenen kan hij in bijna foutloos dialect een bruin, gesneden brood vragen, en in de frituur kan hij al het vettige junkfood correct benoemen. Hij zegt niet meer "curryworst" maar "frikandel", niet meer "Sint-Maarten" maar "sinterklaas" en naar zijn werk neemt hij geen "boeterammen" meer mee, maar "stuten".

Tot mijn groot jolijt, mag ik hem af en toe onderwijzen in het streekdialect. Een taak die ik met volle overgave ter harte neem.

Gisteren bijvoorbeeld, hoorde hij me bellen met een tante. Hij vroeg toen: "Wat is gru?"
Ik keek verstrooid op van mijn laptop: "Wat?"
Hij weer: "Gru."
En ik: "Ik zeg helemaal geen gru."
Hij: "Jawel. Je zei: "'t Is een gru plezier."
Ik met brede smile: "Aaa...grwu! Dat betekent groot."
Hij: "Ah. Groot dus. Gru!"

Ik neem de lippen van Bijna-Echtgenoot vast en trek hem zo tot voor de spiegel. "Kijk. Na de gr moet je je lippen tuiten en w zeggen."
Bijna-Echtgenoot tuit dat het een lieve lust is:"Grw grw grw".
Ik, uitbundig: "Jajaja! En nu nog een u erachteraan. Grwu!"
Hij:"Grw grw grw."

mirror



 

Ik knijp in zijn lippen.   

"Nee liefje, je moet er nog een u achter plaatsen. Grwu. Grwu. Zeg grwu."

Bijna-Echtgenoot trekt mijn vingers van zijn lippen.

"Ik kan helemaal geen u zeggen als jij mijn lippen vasthoudt. Voor een u moet ik mijn mond open kunnen doen. Grwu grwu grwu! Zie je wel, zo lukt het. Een grwu plezier! Een grwu plezier!"

Daarop wend ik ijzig kalm en theatraal mijn hoofd af: "Je moet zo niet roepen. Ik wou alleen maar helpen. 't Is al goed. Ik zeg al niks meer."

En dan grijp ik zijn arm vast: "Grapje. Je zei het goed liefje! Je zei het zo goed! Een grwu plezier!"

Bijna-Echtgenoot glundert, en ik ben kinderlijk trots op hem. En ook wel op mezelf omwille van mijn, ahum, excellente pedagogische kwaliteiten.

Maar dan gaat het helemaal mis. Bijna-Echtgenoot gooit er een zin uit die mijn ruggengraat breekt, mijn schedel ramt en mij doet kronkelen van de innerlijke pijn. Achteraf weet ik niet meer zeker of ik nog leef, of de marteldood ben gestorven.

Hij lijkt eerst een aanloop te nemen, haalt overdreven diep adem en roept dan uit: "Yes, ik kan het! Ik kan het! En weet je wat, als jouw tante nog eens belt hé, dan zal ik haar vragen: kan ik iets voor u betekenen, tante? Hé hé? Kan ik u bijvoorbeeld, een gruw plezier doen?"

09:00 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bijna-echtgenoot |  Facebook |

19-02-08

De Flair

dat er in de flair dingen staan als
"mijn vriend wil anaal"

"verliefd op een priester" 

12:09 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Bekentenis

Gisteren was de bezoekersteller een tijdje kapot. Hij stond stil. Zo leek het alsof (of misschien was het wel zo) niemand langskwam. En toen ik dat zag begon er iets te kriebelen in mijn buik.

Ik moést het gewoon doen. Kon het niet helpen.

Ik ga het jullie ook bekennen want het was so much fun.

Ehm. Ik heb een bericht gepost met één woord erin.

VULVA.

En toen heb ik wel drie minuten naar dat woord gekeken.

VULVA. Helemaal boven aan mijn blog.

En weet u wat: ik ga dat af en toe doen, een dat-zeg-je-niet-woord posten. En drie minuten laten staan. Gewoon omdat ik er zin in heb.

Zijn er suggesties? 

08:00 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: woorden |  Facebook |

18-02-08

Ik ben naar de bibliotheek geweest en heb meegebracht naar hus:

 

18:35 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De vraag die me nooit losliet

questionmark

Ik ben acht jaar en zit tijdens de les handwerk naast de juf. We leren haken. Ik hou van de juf van de eerste klas. Ik voel me zo goed bij haar dat ik haar een vraag stel die me al maandenlang bezighoudt: “Juffrouw, zijn Jezus en God en de Heilige Geest dezelfde persoon? Of moet Jezus ‘papa’ zeggen tegen God en ‘meneerdeheiligegeest’ tegen de Heilige Geest?” De juf glimlacht. Ik popel om haar antwoord te horen. Ik geloof namelijk alles wat de juf zegt. De juf begint: “Wel...”

En dan wordt er aan de deur geklopt.

Het is de directrice en ze wil de juf spreken. De juf verdwijnt uit de klas.

Ik ben in paniek. Zal de juf nog weten dat ze mijn superbelangrijke vraag net ging beantwoorden? Wat als ze het helemaal is vergeten?

Een kwartier later komt de juf terug binnen. Ze ziet een beetje rood en ook al begrijp ik niet precies wat er is gebeurd, ik weet dat ze niet meer in de stemming is om over God, Jezus en de Heilige Geest te praten.

Ik baal. Dat schooljaar komt er geen enkel moment meer waarop ik het aandurf om nog eens mijn vraag te stellen. Ik ben ervan overtuigd dat God niet wil dat ik het te weten kom. Hij zal er altijd een stokje voor steken. Er zal altijd iemand op de deur kloppen net op het moment dat het antwoord eraan komt.

Dus hou ik het hele schooljaar maar mijn mond over die verrekte Heilige Drievuldigheid. 

Maar ik zweer het jullie, mensen, als ik de juf van de eerste klas ooit nog eens tegenkom, dan krijgt ze de vraag meteen in haar gezicht geslingerd: "Hoe zit dat nu met Jezus en God en de Heilige Geest?"

En het zal niet in een ruimte zijn met een deur.

10:45 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: kindertijd |  Facebook |