21-02-08

Een groot plezier

Bijna-Echtgenoot komt uit een andere provincie dan ik. En een tijdlang was dat voor heel wat mensen rondom mij a very big deal. Een andere provincie is voor hen een ander land. Zo kreeg ik vaak de vraag of mensen uit zijn streek ook Pasen en moederdag vieren, en of ze ook moeten gaan stemmen bij verkiezingen. En als ik dan bevestigend antwoordde, durfden de vraagstellers dichterbij schuiven en ongegeneerd in mijn oor fluisteren: "Kon je niemand vinden van eh, langs hier?"

Het was duidelijk ondenkbaar: Katrien met een man-uit-den-vreemde.

Maar ondertussen is Bijna-Echtgenoot al behoorlijk geïntegreerd in zijn nieuwe provincie. Na lang oefenen kan hij in bijna foutloos dialect een bruin, gesneden brood vragen, en in de frituur kan hij al het vettige junkfood correct benoemen. Hij zegt niet meer "curryworst" maar "frikandel", niet meer "Sint-Maarten" maar "sinterklaas" en naar zijn werk neemt hij geen "boeterammen" meer mee, maar "stuten".

Tot mijn groot jolijt, mag ik hem af en toe onderwijzen in het streekdialect. Een taak die ik met volle overgave ter harte neem.

Gisteren bijvoorbeeld, hoorde hij me bellen met een tante. Hij vroeg toen: "Wat is gru?"
Ik keek verstrooid op van mijn laptop: "Wat?"
Hij weer: "Gru."
En ik: "Ik zeg helemaal geen gru."
Hij: "Jawel. Je zei: "'t Is een gru plezier."
Ik met brede smile: "Aaa...grwu! Dat betekent groot."
Hij: "Ah. Groot dus. Gru!"

Ik neem de lippen van Bijna-Echtgenoot vast en trek hem zo tot voor de spiegel. "Kijk. Na de gr moet je je lippen tuiten en w zeggen."
Bijna-Echtgenoot tuit dat het een lieve lust is:"Grw grw grw".
Ik, uitbundig: "Jajaja! En nu nog een u erachteraan. Grwu!"
Hij:"Grw grw grw."

mirror



 

Ik knijp in zijn lippen.   

"Nee liefje, je moet er nog een u achter plaatsen. Grwu. Grwu. Zeg grwu."

Bijna-Echtgenoot trekt mijn vingers van zijn lippen.

"Ik kan helemaal geen u zeggen als jij mijn lippen vasthoudt. Voor een u moet ik mijn mond open kunnen doen. Grwu grwu grwu! Zie je wel, zo lukt het. Een grwu plezier! Een grwu plezier!"

Daarop wend ik ijzig kalm en theatraal mijn hoofd af: "Je moet zo niet roepen. Ik wou alleen maar helpen. 't Is al goed. Ik zeg al niks meer."

En dan grijp ik zijn arm vast: "Grapje. Je zei het goed liefje! Je zei het zo goed! Een grwu plezier!"

Bijna-Echtgenoot glundert, en ik ben kinderlijk trots op hem. En ook wel op mezelf omwille van mijn, ahum, excellente pedagogische kwaliteiten.

Maar dan gaat het helemaal mis. Bijna-Echtgenoot gooit er een zin uit die mijn ruggengraat breekt, mijn schedel ramt en mij doet kronkelen van de innerlijke pijn. Achteraf weet ik niet meer zeker of ik nog leef, of de marteldood ben gestorven.

Hij lijkt eerst een aanloop te nemen, haalt overdreven diep adem en roept dan uit: "Yes, ik kan het! Ik kan het! En weet je wat, als jouw tante nog eens belt hé, dan zal ik haar vragen: kan ik iets voor u betekenen, tante? Hé hé? Kan ik u bijvoorbeeld, een gruw plezier doen?"

09:00 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bijna-echtgenoot |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.