24-02-08

Op bezoek

blog-coffee2

Twee keer per week ga ik op bezoek bij Sleuteldame. Zij heet zo omdat ze rond haar middel een geldbuidel draagt met meer dan veertig sleutels in. Ze zegt dat de wereld vol slechte mensen zit, mensen die haar willen bestelen. En daarom doet ze alles op slot; deuren, kasten, haar fiets en haar auto. Ze heeft altijd al haar sleutels bij zich.

Als ze stapt hoor je haar rinkelen.

Sleuteldame bereidt ons een middagmaal en schenkt daarna een kop koffie.

We zitten in comfortabele zetels en zeggen niet veel. Daar ben ik blij om. Als het stil is, kan ik even geloven dat alles normaal is, dat dit zelfs gezellig is, zo samen aan de koffie. Sleuteldame kijkt naar buiten; ze ziet de lucht die blauw is en het gras dat de lente verwacht.
Ze ziet een duif op een paal zitten en zegt: “Die duif daar, ze bespioneert mij.”  Ik weet: dat is geen grap. Lachen doe ik dus niet.  “Luister," zegt ze,"er zitten geluiden in het plafond.” Ze houdt haar hoofd scheef.
Ik hoor niets.

Dan staat ze op en bonkt op de muur. “Er komt straling uit. Die doet me pijn. Waarom stoppen ze niet met die marteling?” Ik weet niet wat te antwoorden. Ik zeg dat ik niks voel, niks hoor. Geen straling, geen stemmen. Stomme opmerkingen die haar geen moer helpen. Ze zegt: “Gij hebt geluk, gij.” Ik zoek in mijn hoofd naar de juiste woorden. Dit is moeilijk. Ik ken de wetten en regels van haar wereld niet. Hoe verdring je een andere werkelijkheid?

De namiddag glijdt voorbij.

Wanneer de duisternis valt vertrek ik naar huis. Ik laat haar alleen achter en voel me opgelucht en schuldig tegelijkertijd.

09:30 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sleuteldame, spionage |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.