29-02-08

De man die (niet) altijd zwaait

IMG_5633
In het dorp waar ik woon, leeft er zoals in vele dorpen een zonderling. Iedereen kent hem en hij kent iedereen.

Om het even wanneer je door de dorpsstraten rijdt, kom je hem tegen, altijd met gehaaste tred alsof hij ergens dringend moet zijn. 

Onze dorpszonderling is een vrolijk man. Wanneer hij een andere bewonder in het oog krijgt, heft hij lustig de arm op en zwaait.  En wanneer hij een auto hoort aankomen, dan houdt hij halt, draait zich om en wacht tot hij ziet wie achter het stuur zit. En dan wuift hij zo oprecht als ie maar kan (en ook al zwaai jij nooit terug of steek je je middelvinger op, dat maakt hem niets uit, de volgende keer zal hij wéér zwaaien). 

Ja, hij doet me een beetje denken aan Forrest Gump.

Ik heb nooit een duidelijke mening gehad over dorpsexcentriekelingen. Vind ik ze goedaardige malloten of griezels die thuishoren in een Freddy Krueger-film? Ik weet het niet goed.

Wat wel zeker is, da's dat deze dorpskwibus het collectieve geheugen verpersoonlijkt van ons dorp. Hij weet wie wanneer naar zijn werk vertrekt, en wie naar de laatste van Frans Bauer luistert in de auto. Hij weet wie naar de kerk gaat en hoe het dorp er vroeger uitzag (want hij woont er al zijn hele leven). Hij weet wie vaak op café zit en hij kent alle klanten van de beenhouwerij. Ook kan hij zich nog perfect herinneren hoeveel koeien er in de zomer van 1978 in de weiden liepen van boer Walter.

Het is fantastisch, de aanwezigheid van zo'n figuur. Hij hoort bij ons dorp zoals hazelnoten bij chocolade.

Vorige week zag ik hem weer lopen en ik dacht: hij zal halthouden en zwaaien. Maar die dag deed hij dat niet. Ik keek nog even vol verwachting in mijn achteruitkijkspiegel om te zien of hij misschien alsnog de hand opstak. Maar nee, hij leek in gedachten verzonken.  

Dat hij toen niet naar mij zwaaide, daar ben ik wel een uur niet goed van geweest.

09:42 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zonderling |  Facebook |

27-02-08

De week waarin ik mijn gedacht zeg over mode

I don’t mean to moan, people, but I’ve got to get something off my chest. You see, I cannot help but think there's a conspiracy going on in the fashion industry. A conspiracy to uglify women.

Let me try and explain by tackling four present-day fashion statements I truly abhor: skinny jeans, shapeless and baggy dresses, leggings, and miniskirts.

Skinny jeans
No and I repeat no woman who’s over twenty (that’s years or kilos) looks good in skinny jeans. These clingy trousers are as big a fashion crime as National Health glasses were. They shorten your legs, emphasize love handles, and they make you walk funny. More than that, every respectable doctor will tell you that skinny jeans are a health hazard; they can contribute to yeast infections and varicose veins.
And they can explode after a meal.
There is just not one thing to like about skinny jeans. I remember one time in the eighties when wearing skinny jeans without being mocked, was the prerogative of hardrock-fans. Whoever in his or her right mind thought that now, at the beginning of the twenty-first century, the timing was perfect to kidnap skinny jeans from their natural owners and bombard them to a worldwide fashion statement? Hellooo!


Shapeless dresses
The female body is a wonderful creation. It’s curvaceous, sensual and soft. Its beauty is unsurpassed. So I tell you, the fashion designer who came up with baggy dresses must have been one misogynistic guy. I mean, even the most gorgeous curves in the world are completely lost underneath a dress that might have served some soldiers very well as a tent.
Someone should get tortured for this invention. Not even a splendid handbag can save a dress that makes all women look pregnant and ugly at the same time. But come to think of it, there is one benefit to shapeless dresses. They are just great for kleptomaniacs! Think about the cargo that can be stuffed underneath a tent dress. So shopkeepers, join forces with us against baggy dresses! You will stop losing money, and we will stop losing our temper.


Leggings
It actually hurt my fingers to type that word. Let’s try it again: l-aw-e-aw-g-aaaw-g-stopitplease-i-nonono-n-mercy!-g-thehorror!-s. My God, I’ll need a week to recover from that. If I ever do.
But let’s consider this. Do you remember the time when only athletes and ballerinas wore leggings, to keep their muscles warm while working out? Leggings were no fashion statement back then. They just served a purpose for a particular group of people. Then Flashdance came out, and we all got a bit crazy and maybe for a year or so when we were 15 or 16 with our brains still developing, we got a bit wild and wore a pair of leggings to a party or so. It all seemed perfectly okay. That is, until we turned twenty and realized that sometimes fashion is crap and that leggings will basically always be crap. It’s a general truth, along with the law of gravity.
We should erase the word legging from the dictionary and from fashion history. And if anyone should ever re-invent leggings, let’s only hope we are wise enough to institutionalize that person before he does any more harm.


Miniskirts
I’m afraid fashion designers don’t know much about human anatomy. Surely they all know about that joint in the middle of our leg called the knee. But has someone ever told them that women’s knees start to sag after the age of, say 32? And that therefore it is a cruel thing to declare miniskirts the next hot thing?
If I remember correctly, it was Demi Moore who got so self-conscious about her saggy knees, that she got knee lift surgery. See what the emphasis on miniskirts can do to a perfectly lovely looking woman? It's a shame.
Anyway, miniskirts are a much too flimsy subject to devote too much attention to. Let's just leave them to girls with perky knees and teens with brains that are still under construction. They should enjoy miniskirts while they can, 'cause we women, we know that the Big Pull will spare no one.


Katrien

16:49 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Hoe je weet dat je jeugdjaren definitief voorbij zijn

cellphone2

Je begint een telefoonconversatie met: "Zeg, epileer jij eigenlijk je wenkbrauwen?"

En het antwoord is: "Kan ik je terugbellen? Ik ben nu even mijn tepelkloven aan het verzorgen."

En achteraf denk je niet: wat een bizar gesprek.

08:30 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bedenkingen |  Facebook |

25-02-08

Kookboeken deugen niet

Eergisteren zouden vriendin R. en haar lief komen eten. Ter voorbereiding haalde ik alvast onze 14 kookboeken uit de kast, want ik was verantwoordelijk voor het nagerecht.

Na een halfuur bladeren had ik gevonden wat ik zocht: een gerecht dat er op de foto appetijtelijk uitzag en geen ingrediënten bevatte die ik zou moeten gaan halen in een toko of in een ander land. Perfect. Ik zou maken: abrikozenmousse.

Masterchef Katrien ging vol goede moed aan de slag.

Gezwind en met een opgetogen armzwaai pleurde ik 250 gram gedroogde abrikozen in de blender, samen met enkele lepels water. Ik kieperde er  kwark en bananen bij, schudde met mijn poep omdat er een leuk muziekje op de radio was, en ging daarna aan het blenden. Na vier minuten ontstond er een vreemde smurrie. Met grote, hardnekkige abrikozenbrokken erin.

Ik dacht monter en vol illusies: dat lost zichzelf wel op.

Ik liet de verkregen derrie in een glazen kom glijden, dumpte er nog een eierdooier bij en spatelde er stijfopgeklopt eiwit onder.

Het resultaat zag er huiveringwekkend uit

Net op dat omineuze moment kwam Bijna-Echtgenoot even polshoogte nemen. Hij bekeek de bagger waarin ik aan het roeren was alsof het een archeologische vondst betrof. "Wat is dat?" vroeg hij verontrust. Knorrig zei ik: "Abrikozenmousse, zie je dat dan niet?" en ik zette mijn wijsvinger op de foto in het kookboek. "Dit is het." Ik zag de ogen van Bijna-Echtgenoot van de foto naar the real thing gaan en dan weer terug. En ik zag hem fronsen. "Ik wil geen commentaar," zei ik. "Proef liever."

Bijna-Echtgenoot stak zijn vinger in de smurrie en proefde even. Hij zei niks. "Naar wat smaakt het?" vroeg ik. Hij zei: "Naar iets wat Rocky Balboa drinkt voor zijn training (lees: rauw ei) en verder naar zwavel en naar abrikozen waar iemand iets heel slechts heeft mee gedaan."

Ik proefde ook. "Yuk yuk yuk! Dit is vergif, jong!" En samen gingen we voor de afwasbak staan en wasten onze monden uit.

"Jezus, dit kan ik niet serveren straks."

Bijna-Echtgenoot, probleemoplosser-de-luxe, opperde: "Misschien ben je iets vergeten erbij te doen;  suiker, vanille, room? Of iets anders ehm, lekkers?" Hij las elke stap van de bereiding nog eens luidop voor. "Check, check check," zei ik. "Alles naar de letter gevolgd."

"Zie je, dit kookboek hé," zei ik en ik nam het boek des duivels vast,  "het deugt niet. Dit stomme boek is de reden waarom vrouwen pre-dinner depressies krijgen. Het is geschreven door iemand die niet kan koken, niet kan schrijven, of altijd al een rottige pestkop is geweest. En die foto bij dat gerecht hé, die is volgens mij van iets helemaal anders dan van abrikozenmousse. Ik heb daar trouwens al een reportage over gezien, over voedselfotografie. Wist je dat ze daarbij verf gebruiken en haarlak enzo? Volgens mij is er geeneens een abrikoos te pàs gekomen aan dit gerecht. Dit is gewoon geverfde pudding."

Dit blogbericht schrijf ik dus, mensen, om iedereen ervoor te waarschuwen dat het volgende kookboek ten minste 1 recept bevat dat er in werkelijkheid uitziet alsof het net uit iemands maag komt en daar trouwens ook naar smaakt.

Het betreft hier volgend snertboek:
  kookboek

 

 

 

 

 

 

 

O ja, mocht u zich afvragen welk ander creatief nagerecht we dan gepresenteerd hebben aan vriendin R. en haar lief. Ehm. Pannenkoeken. En toen ik hen vertelde over het abrikozenmousse-debâcle, riepen ze allebei uit dat ik nooit nooit NOOIT nog zoiets mocht doen.

Zonder er achteraf foto's van te maken.

Dus hierbij: deal, jongens!

P.S.: Zo had het er moeten uitzien. Yeah right.
abrikozenmousse

11:04 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: diner, eten |  Facebook |

24-02-08

Op bezoek

blog-coffee2

Twee keer per week ga ik op bezoek bij Sleuteldame. Zij heet zo omdat ze rond haar middel een geldbuidel draagt met meer dan veertig sleutels in. Ze zegt dat de wereld vol slechte mensen zit, mensen die haar willen bestelen. En daarom doet ze alles op slot; deuren, kasten, haar fiets en haar auto. Ze heeft altijd al haar sleutels bij zich.

Als ze stapt hoor je haar rinkelen.

Sleuteldame bereidt ons een middagmaal en schenkt daarna een kop koffie.

We zitten in comfortabele zetels en zeggen niet veel. Daar ben ik blij om. Als het stil is, kan ik even geloven dat alles normaal is, dat dit zelfs gezellig is, zo samen aan de koffie. Sleuteldame kijkt naar buiten; ze ziet de lucht die blauw is en het gras dat de lente verwacht.
Ze ziet een duif op een paal zitten en zegt: “Die duif daar, ze bespioneert mij.”  Ik weet: dat is geen grap. Lachen doe ik dus niet.  “Luister," zegt ze,"er zitten geluiden in het plafond.” Ze houdt haar hoofd scheef.
Ik hoor niets.

Dan staat ze op en bonkt op de muur. “Er komt straling uit. Die doet me pijn. Waarom stoppen ze niet met die marteling?” Ik weet niet wat te antwoorden. Ik zeg dat ik niks voel, niks hoor. Geen straling, geen stemmen. Stomme opmerkingen die haar geen moer helpen. Ze zegt: “Gij hebt geluk, gij.” Ik zoek in mijn hoofd naar de juiste woorden. Dit is moeilijk. Ik ken de wetten en regels van haar wereld niet. Hoe verdring je een andere werkelijkheid?

De namiddag glijdt voorbij.

Wanneer de duisternis valt vertrek ik naar huis. Ik laat haar alleen achter en voel me opgelucht en schuldig tegelijkertijd.

09:30 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sleuteldame, spionage |  Facebook |

23-02-08

Kinderwijsheid

Jb-Cookie-29-12-07-06282

Gisteren een moeder horen zeggen: “Als je die koek niet direct teruglegt, ga ik het aan papa zeggen."

Waarop het kind: “Dat gaat niet helpen. Papa eet ook graag koeken.”

09:30 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-02-08

Een groot plezier

Bijna-Echtgenoot komt uit een andere provincie dan ik. En een tijdlang was dat voor heel wat mensen rondom mij a very big deal. Een andere provincie is voor hen een ander land. Zo kreeg ik vaak de vraag of mensen uit zijn streek ook Pasen en moederdag vieren, en of ze ook moeten gaan stemmen bij verkiezingen. En als ik dan bevestigend antwoordde, durfden de vraagstellers dichterbij schuiven en ongegeneerd in mijn oor fluisteren: "Kon je niemand vinden van eh, langs hier?"

Het was duidelijk ondenkbaar: Katrien met een man-uit-den-vreemde.

Maar ondertussen is Bijna-Echtgenoot al behoorlijk geïntegreerd in zijn nieuwe provincie. Na lang oefenen kan hij in bijna foutloos dialect een bruin, gesneden brood vragen, en in de frituur kan hij al het vettige junkfood correct benoemen. Hij zegt niet meer "curryworst" maar "frikandel", niet meer "Sint-Maarten" maar "sinterklaas" en naar zijn werk neemt hij geen "boeterammen" meer mee, maar "stuten".

Tot mijn groot jolijt, mag ik hem af en toe onderwijzen in het streekdialect. Een taak die ik met volle overgave ter harte neem.

Gisteren bijvoorbeeld, hoorde hij me bellen met een tante. Hij vroeg toen: "Wat is gru?"
Ik keek verstrooid op van mijn laptop: "Wat?"
Hij weer: "Gru."
En ik: "Ik zeg helemaal geen gru."
Hij: "Jawel. Je zei: "'t Is een gru plezier."
Ik met brede smile: "Aaa...grwu! Dat betekent groot."
Hij: "Ah. Groot dus. Gru!"

Ik neem de lippen van Bijna-Echtgenoot vast en trek hem zo tot voor de spiegel. "Kijk. Na de gr moet je je lippen tuiten en w zeggen."
Bijna-Echtgenoot tuit dat het een lieve lust is:"Grw grw grw".
Ik, uitbundig: "Jajaja! En nu nog een u erachteraan. Grwu!"
Hij:"Grw grw grw."

mirror



 

Ik knijp in zijn lippen.   

"Nee liefje, je moet er nog een u achter plaatsen. Grwu. Grwu. Zeg grwu."

Bijna-Echtgenoot trekt mijn vingers van zijn lippen.

"Ik kan helemaal geen u zeggen als jij mijn lippen vasthoudt. Voor een u moet ik mijn mond open kunnen doen. Grwu grwu grwu! Zie je wel, zo lukt het. Een grwu plezier! Een grwu plezier!"

Daarop wend ik ijzig kalm en theatraal mijn hoofd af: "Je moet zo niet roepen. Ik wou alleen maar helpen. 't Is al goed. Ik zeg al niks meer."

En dan grijp ik zijn arm vast: "Grapje. Je zei het goed liefje! Je zei het zo goed! Een grwu plezier!"

Bijna-Echtgenoot glundert, en ik ben kinderlijk trots op hem. En ook wel op mezelf omwille van mijn, ahum, excellente pedagogische kwaliteiten.

Maar dan gaat het helemaal mis. Bijna-Echtgenoot gooit er een zin uit die mijn ruggengraat breekt, mijn schedel ramt en mij doet kronkelen van de innerlijke pijn. Achteraf weet ik niet meer zeker of ik nog leef, of de marteldood ben gestorven.

Hij lijkt eerst een aanloop te nemen, haalt overdreven diep adem en roept dan uit: "Yes, ik kan het! Ik kan het! En weet je wat, als jouw tante nog eens belt hé, dan zal ik haar vragen: kan ik iets voor u betekenen, tante? Hé hé? Kan ik u bijvoorbeeld, een gruw plezier doen?"

09:00 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bijna-echtgenoot |  Facebook |

20-02-08

Ik kan niet tekenen

wascos

In de tekenles probeerde ik eens een kleerkast te schetsen.

Toen de lerares mijn tekening in handen kreeg, vroeg ze: "Waarom heeft jouw huis geen dak, Katrien?"

08:30 Gepost door Katrien in Kindertijd | Permalink | Commentaren (1) | Tags: tekenen, kindertijd |  Facebook |

Er was eens

1. Ik heb al eens iemand zien doodgaan. Ik kon op dat moment niet huilen.

2. Ik ben eens bij een gynaecologe geweest die zei: "En nu ga ik uw kutlippen opentrekken."

3. Ik ben al eens naar een opera gegaan. We hadden zulke slechte plaatsen dat we maar de helft van het podium zagen. Ik wou achteraf mijn geld terugvragen maar toen we aan het loket stonden durfde ik niet meer.

4. Ik heb eens een brief van een Cubaan gekregen waarin stond: "stuur me een paar gebruikte lakens ajb."

5. Ik heb eens drie dagen dezelfde onderbroek aangehad.

6. Ik ben eens naar een psychiater geweest. Maar niet omdat ik 3 dagen dezelfde onderbroek aanhad.

7. Ik was eens een meisje dat op ballet zat en twee paardenstaartjes had. De uitbater van de muziekwinkel in onze stad zei altijd dat hij me zo schattig vond met mijn staartjes. Ik vond dat toen lief. Nu denk ik: pedofiel.

8. Ik ben eens zo verdrietig geweest dat ik dacht: dit overleef ik niet. Maar ik overleefde het wel.

9. Ik heb al eens azijn gespoten op een kat gewoon omdat ze door onze tuin liep en me vies aankeek.

10. Ik heb eens gezegd: “Ik haat je.” En ik meende dat toen ook.

11. Ik heb daar eens heel erg spijt van gehad.

12. Ik heb Angelina Jolie al eens van dichtbij gezien. Zij heeft mij niet gezien.

13. Ik ben al eens aangerand. Eén van de daders is nu dood, maar niet door mijn toedoen.

14. Ik ben al eens buiten mezelf geweest van geluk.

15. Ik heb eens iemand dood gewenst. Ik zie die persoon nooit meer. Zou die dood zijn?

16. Ik ben al eens verliefd geweest op een foute jongen. En nog eens en nog eens.

17. Ik heb al eens met een received pronunciation-accent gepraat tegen de Britse dame die in mijn gps-toestel zit.   

18. Ik heb al eens zoveel fysieke pijn gehad dat ik dacht: dit overleef ik niet. Maar ik overleefde het wel.

19. Ik ben al eens beboet door de politie omdat ik aan het telefoneren was in de wagen. De politie had zich verdekt opgesteld op de parking van de JBC. Sindsdien kan ik nooit meer op de parking van de JBC rijden zonder wantrouwig in het rond te kijken.

20. Ik heb eens een hondenbrok opgegeten. Het smaakte een beetje als quorn.

21. Ik heb me al eens onsterfelijk belachelijk gemaakt voor een publiek van heel veel mensen. Die er achteraf nooit meer over wilden spreken.

22. Ik heb al eens hard gelogen zonder daar spijt van te hebben.

23. Ik heb eens geplast in een zwembad. Dat deed deugd.

24. Ik heb al eens iets gedroomd wat werkelijkheid werd. Alleen was het groen in mijn droom en rood in het echt. Ben ik dan kleurenblind in mijn dromen?

25. Ik werd al eens gestalkt. Dat duurde een half jaar en kwam nooit in Jambers.

26. Ik heb al eens zo hard gelachen dat mijn kaken ontwricht waren.

27. Ik ben al eens met maagklachten naar een dokter geweest die zei dat ik elke hap 60 keer moest kauwen. Ik kreeg toen wéér last van ontwrichte kaken.

28. Ik ben al eens uit verveling weggelopen uit de cinema. Er waren twee mensen die applaudisseerden.

29. Ik ben al eens wekenlang passief-agressief geweest.

30. Ik heb eens al mijn problemen verteld aan een sticker van George Michael.

07:30 Gepost door Katrien in Lijstjes | Permalink | Commentaren (0) | Tags: lijstjes |  Facebook |

19-02-08

De Flair

dat er in de flair dingen staan als
"mijn vriend wil anaal"

"verliefd op een priester" 

12:09 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Bekentenis

Gisteren was de bezoekersteller een tijdje kapot. Hij stond stil. Zo leek het alsof (of misschien was het wel zo) niemand langskwam. En toen ik dat zag begon er iets te kriebelen in mijn buik.

Ik moést het gewoon doen. Kon het niet helpen.

Ik ga het jullie ook bekennen want het was so much fun.

Ehm. Ik heb een bericht gepost met één woord erin.

VULVA.

En toen heb ik wel drie minuten naar dat woord gekeken.

VULVA. Helemaal boven aan mijn blog.

En weet u wat: ik ga dat af en toe doen, een dat-zeg-je-niet-woord posten. En drie minuten laten staan. Gewoon omdat ik er zin in heb.

Zijn er suggesties? 

08:00 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: woorden |  Facebook |

Ik kijk naar dr. Phil

imagesphilDr. Phil zegt in bijna elke show: “Do I have STUPID written across my forehead?”

Hij moet daar echt mee stoppen, want hoe meer hij het zegt, hoe meer ik echt iets begin te zien op zijn voorhoofd.

07:30 Gepost door Katrien in Televisie/showbizz | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18-02-08

Ik ben naar de bibliotheek geweest en heb meegebracht naar hus:

 

18:35 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Aan het tankstation

tankstation2


Vandaag ging ik tanken in Wetteren langs de E40 richting Brussel.

Ik stond aan de pomp toen ik werd aangesproken door iemand-die-bekend-is-van-de-televisie. Hij zei: “Excuseer, weet u soms hoe ik in Gent geraak?” Ik dacht: da’s een gekke vraag; dit tankstation bevindt zich maar op een scheet van Gent. Hij moet die stad net zijn gepasseerd.

Ik zei dus: “U bent er net gepasseerd. U kunt best doorrijden tot de volgende afrit en dan over de brug terug naar de E40 richting Oostende rijden.”

Hij zei: “Oh. Is er echt geen kortere weg? Hier ergens langs het tankstation ofzo?” En hij wees naar een groepje bomen.

Ik zei: “Daar staan gewoon bomen. Daar is geen weg.”

De bekende man ging toen met zijn hand door zijn kapsel en bleef enkele seconden staan. Ik ging gewoon verder met tanken. Mensen-van-de-televisie moeten niet denken dat iedereen zomaar met hen een uitvoerig gesprek wil, gewoon omdat zij op de televisie komen en wij niet.

Trouwens, als ik tank wil ik niet multi-tasken. Ik wil gewoon tanken en weg.

De man-van-de-televisie zei toen ‘dank u’ en ik zei ‘alstublieft’ en toen stapte hij terug naar zijn auto. Ik keek hem niet na.

En achteraf vond ik het wel leuk te weten dat mensen van de televisie soms ook wreed erg in de war zijn en rare gedachten hebben (zoals: lopen er geen wegen tussen de bomen aan een tankstation?).

Geruststellend, toch.

11:42 Gepost door Katrien in Televisie/showbizz | Permalink | Commentaren (1) | Tags: televisie, tankstation |  Facebook |

De vraag die me nooit losliet

questionmark

Ik ben acht jaar en zit tijdens de les handwerk naast de juf. We leren haken. Ik hou van de juf van de eerste klas. Ik voel me zo goed bij haar dat ik haar een vraag stel die me al maandenlang bezighoudt: “Juffrouw, zijn Jezus en God en de Heilige Geest dezelfde persoon? Of moet Jezus ‘papa’ zeggen tegen God en ‘meneerdeheiligegeest’ tegen de Heilige Geest?” De juf glimlacht. Ik popel om haar antwoord te horen. Ik geloof namelijk alles wat de juf zegt. De juf begint: “Wel...”

En dan wordt er aan de deur geklopt.

Het is de directrice en ze wil de juf spreken. De juf verdwijnt uit de klas.

Ik ben in paniek. Zal de juf nog weten dat ze mijn superbelangrijke vraag net ging beantwoorden? Wat als ze het helemaal is vergeten?

Een kwartier later komt de juf terug binnen. Ze ziet een beetje rood en ook al begrijp ik niet precies wat er is gebeurd, ik weet dat ze niet meer in de stemming is om over God, Jezus en de Heilige Geest te praten.

Ik baal. Dat schooljaar komt er geen enkel moment meer waarop ik het aandurf om nog eens mijn vraag te stellen. Ik ben ervan overtuigd dat God niet wil dat ik het te weten kom. Hij zal er altijd een stokje voor steken. Er zal altijd iemand op de deur kloppen net op het moment dat het antwoord eraan komt.

Dus hou ik het hele schooljaar maar mijn mond over die verrekte Heilige Drievuldigheid. 

Maar ik zweer het jullie, mensen, als ik de juf van de eerste klas ooit nog eens tegenkom, dan krijgt ze de vraag meteen in haar gezicht geslingerd: "Hoe zit dat nu met Jezus en God en de Heilige Geest?"

En het zal niet in een ruimte zijn met een deur.

10:45 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: kindertijd |  Facebook |