12-03-08

De huid vol

tomatoes
Hoelang is het geleden dat u nog eens duchtig werd uitgescholden? Dat iemand u in de ogen keek en u daarna uitmaakte voor alles wat mooi en lelijk is?

Bij mij is het 5 jaar geleden. En ik weet het nog alsof het gisteren was. De dader was iemand die ik al heel lang kende en geen jaren meer had gezien. En de locatie: de afdeling groenten en fruit van de GB.  Het was een laffe verrassingsaanval, want een mens verwacht vanalles aan de afdeling groenten en fruit van de supermarkt, maar niet dat hij uitgeketterd wordt.

Anyway, dat gebeurde dus, totaal onverwacht, en er vielen woorden als 'beschaamd' en 'luizen' en zinnen als 'wat-denkt-uw-moeder-daarvan' en 'je-moet-niet-denken-dat-je-mooi-bent-zoals-je-erbij-loopt'. Ik was zo verbouwereerd van wat ik hoorde dat ik enkele seconden lamgeslagen naar haar mond stond te kijken. Die mond waar net al die vuilspuiterij was uitgekomen. En ik dacht: was dit een film, dan zou die mond nu zwart verkleuren en vuur vatten en dan zou blijken dat dat wezen hier voor mij van satan is bezeten en dra in de hel zal opbranden. Maar helaas gebeurde er niks met die mond van haar, hoe dwingend ik er ook naar staarde.

Na enkele seconden stilte herpakte ik me en gooide er stoerweg uit dat ik het belachelijk vond, wat ze zei, en dat ik helemaal niet beschaamd was, en dat als ze wou weten wat mijn moeder dacht, ze dat aan mijn moeder zelf moest vragen en niet aan mij. En dat ik niet altijd vind dat ik mooi ben, maar dat zij nu ook niet direct verkozen was tot Miss Belgian Beauty. Trouwens, zei ik, ik dacht dat wijsheid met de jaren kwam, maar blijkbaar bent u dan de uitzondering op de regel.

Dat zei ik dus allemaal, zo ongeveer. En toen het was gezegd, hadden we allebei genoeg van mekaar en gingen we verder met de boodschappen. Zij stapte naar de afdeling brood en ik ging de andere kant uit, naar de diepvriesafdeling (ja, om af te koelen).

We hebben mekaar daarna nog één keer gezien. Zij bleef beleefd en ik bleef beleefd; na een koele begroeting ben ik netjes uit haar buurt gebleven. 
Men moet de duivel niet uitdagen.

En nu, terwijl ik dit schrijf, verbaast het me dat ik nog zo nauwkeurig weet wat er werd gezegd, en wat ik aanhad die dag en hoe verontwaardigd ik was. Zo moet racisme dus voelen, dacht ik. Openlijk veroordeeld worden omdat je er iets anders uitziet dan anderen.  Hoe overleef je dat, dag na dag?

Maar wat me nog het meest frustreert aan heel dat gebeuren, was dit: ik stond tussen tientallen groenten. En geen moment heb ik gedacht: Katrien, nu zoek je een rotte tomaat en smeer je die in haar permanent.

Mijn ouders hebben me veel te veel goede manieren geleerd.   

08:44 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Perfect voorbeeld van dingen die je liever wil vergeten en die je dan helemaal in detail zal blijven herinneren.
Na het lezen van je verhaal, is de supermarkt nu dus ook 'veilig oord' af. Vanaf nu besluip ik de tomaten en duik ik weg achter de courgettes bij het minste vermoeden van een onplezierige ontmoeting

Gepost door: saartje | 12-03-08

De commentaren zijn gesloten.