19-03-08

Net als in de film

telephone

Soms wou ik dat de telefoon rinkelde en dat het Sleuteldame was aan de andere kant.

Wij zouden dan eindelijk het gesprek hebben dat we in het echt niet kunnen hebben.

Ik zou haar bijvoorbeeld vragen hoe het nu werkelijk met haar gaat, nu ze al tien jaar alleen woont. En of ze eenzaam is wanneer ze alleen aan tafel zit te eten, alleen rust op de sofa.
"Kan ik iets voor je doen?" Dat moet ook een van mijn vragen zijn dan. En zij zou antwoorden "ja" en me laten helpen. En af en toe zouden we grapjes maken die wij alleen begrijpen, omdat we mekaar al zolang kennen.  

Zij zou mij dan terloops vragen hoe het nu eigenlijk met mij gaat. Of ik gelukkig ben. Of ik mijn job graag doe. Of ik misschien nog wat raad wil bij de dingen van alledag. De was, het koken, de strijk. Ze zou ook zeggen dat ze diep vanbinnen toch blij is dat ik het goed stel. Dat ik niet aan de coke zit en niet met een brute vent heb aangepapt.

"Ik ben blij dat je hier bent," zou ze zeggen als ik langsga.
"En ik ben blij dat ik jou zie," zou ik antwoorden.

Van die heel gewone zinnen die mensen tegen mekaar zeggen. 

We zouden ook plannen maken om ergens naartoe te gaan met zijn tweetjes. Musicals en operettes, daar houdt ze van. En na zo'n voorstelling zouden we nog een koffie of wijntje drinken en mensen kijken. Knus naast mekaar.
"Het was gezellig. Slaapwel, straks" zouden we zeggen bij een zoen op de wang. "Ik bel nog wel eens deze week."

Ja, in die wensdroom van mij komt alles weer goed. Net als in een Hollywoodfilm.

Gedaan met ruzies zoals die van vorig weekend, toen ik helemaal overstuur en snikkend als een kind de auto indook. Weg van haar. Snel. Zo bang en kwaad was ik dat ik niet eens heb gewuifd bij het wegrijden. Daar zit ik dan mee, achteraf.

Weten dat ik haar niet kon bellen na die bittere woordenwisseling (want ze wantrouwt alles, dus ook telefoons) en dat zij mij ook niet zou bellen om het weer goed te maken.
Dat, mensen, deed nog 't meest zeer van al.   

11:18 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sleuteldame |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.