30-03-08

Het geheime leven van mijn nonkel

" 't Regende zo hard, dus ik heb alleen maar een kilo appelsienen, twee pakskes koeken en een zakske kaluupsen meegebracht van de markt."

Ik ben een kruiswoordraadsel aan het invullen wanneer bovenstaande zin uit de mond van mijn nonkel komt.

Wacht even. Kaluupsen?

Ik leg mijn kruiswoordraadsel opzij. "Jij zei kaluupsen." 

Mijn nonkel zet zijn kop koffie neer op de salontafel. "En een kilo appelsienen en twee pakskes koeken," vult ie aan. "Het was hard aan het regenen. Ik kon dus niet veel meebrengen."

"Maar je bracht kaluupsen mee," herhaal ik, om de focus terug te brengen op het meest mysterieuze woord dat hij ooit al tegen me sprak. 

"Ja, kaluupsen. Een zakske van 200 gram."

"En wat zijn dat dan, kaluupsen?" vraag ik.

"Kaluupsen dat zijn dinges, antwoordt mijn nonkel. "Een soortement lawyers."

Een soortement lawyers? Wat zegt ie nou?

"Wacht ne keer. Kaluupsen zijn een soortement advocaten? Gij zijt dus naar de markt geweest, en ge hebt haltgehouden aan een kraam waar ze  advocaten verkochten?"

Stilte.

"Lawyers dus," dring ik aan. "Advocaten. Da's lawyers in 't Engels, ge weet wel."

"Wie spreekt er hier Engels?" vraagt mijn nonkel verbouwereerd.

"Gij!" zeg ik.

"Ik spreek nooit Engels," zegt mijn nonkel met klem. "Ik zeg dat kaluupsen een soortement loiers zijn. Loiers. In 't West-Vloams."

"O, in 't West-Vloams" antwoord ik. (In 't West-Vlaams? Ik spreek ook West-Vlaams maar in mijn West-Vlaams woordenboek staat niks over kaluupsen en loiers. Waar heeft hij het over?)

"Ik begrijp er geen snars van," zeg ik. "Van al uw kaluupsen en loiers."

Het gaat echt mijn inbeeldingsvermogen te boven, dat mijn nonkel al jarenlang naar de markt gaat om daar tegen een marktkramer te zeggen: "Ik zie dat uw loiers er zo goed uitzien. Mag ik daar een zakske kaluupsen van alstublieft?"

En dan KRIJGT hij nog een zakske ook, gevuld met vanalles en nog wat?

O mijn god.

Zo'n nonkel heb ik dus, die zonder veel moeite zoiets voor mekaar krijgt. Met lege handen naar de markt vertrekken en thuiskomen met een zak vol kaluupsen. DIE NOG ECHT BESTAAN OOK.

Vanaf nu doe ik maar één iets meer als mijn nonkel langskomt. Aan zijn lippen hangen.


13:49 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (4) | Tags: nonkel |  Facebook |

27-03-08

Gedachten terwijl ik aan de kassa sta

pacinoIk wil naar Londen.  
Ik wil daar logeren in een chic hotel waar het personeel me "lady" noemt.
Ik wil glanzend haar.
Ik wil eigenlijk gewoon ander haar.
Ik wil een luchtig stuk taart met aardbeien opsmikkelen. En ik wil geen commentaar als ik nog een stuk neem.
Ik wil in een verwarmde koets zitten en zo door Parijs gereden worden. Het zou leuk zijn mocht er af en toe iemand naar me wuiven. Dan zwaai ik gegarandeerd terug.
Ik wil de ideale jurk aan mijn deur geleverd krijgen.
Ik wil een massage van minstens een uur met welriekende olie.
Ik wil zwemmen in een meer van 35° en daarna wil ik in een speedboot zitten en gillen als een bakvis omdat het kriebelt in mijn buik.
Ik wil tien uur na mekaar slapen en verfrist wakker worden.
Ik wil een schoonmaakster die weinig praat en vindt dat Sien en Maria amateurs zijn.
Ik wil een open haard en een houthakker.
Ik wil vragen aan een boeddhist of er op het Achtvoudige Pad voorrang van rechts heerst.
Ik wil sterkere tanden.
Ik wil dat er iemand langskomt die al mijn muizenissen ontmuist.
Ik wil een Grote Zwitserse Sennenhond die al perfect is afgericht.
Ik wil dat er vanavond iemand Thais komt koken.
Ik wil bellen naar mijn geliefde die in het buitenland zit en zeggen dat hij naar huis moet komen.
Ik wil naar de cinema en ik wil daar een zaal voor mij helemaal alleen.
Ik wil eens pipi doen met zo'n trechter voor vrouwen.
Ik wil een afstandsbediening voor de zon.
Ik wil weten hoe je rijst poft want ik vraag me dat al jaren af en niemand kan me een antwoord geven.
Ik wil een rondleiding door Hollywood met Al Pacino als gids.

En toen zei de kassierster: "'t Is zeven euro dertig, madam."
Ik kwam terug ter aarde en antwoordde: "Oké". En net op dat moment had mijn portemonnee zin om op de grond te vallen en meteen ook alle euromuntstukjes eruit te gooien. Great.

Zit je het ene moment nog in een fancy Londens hotel of een Parijse koets, kruip je de volgende minuut op handen en knieën over de ijskoude tegels van de Carrefour, op zoek naar drie euro. 

Het leven is hard. Hard!  

20:36 Gepost door Katrien in Dingen die me bezighouden | Permalink | Commentaren (1) | Tags: lijstjes |  Facebook |

25-03-08

Wij zijn geen wijven

exclamationpointHet is me wat met die wijvenweek. En da's allemaal de schuld van Steven Lemmens schijnt het, van Brudio Stussel.

Volgens oorgetuigen noemde Steven Lemmens de winnende blogs van de Bwards namelijk 'wijvenblogs'. En daarmee zei hij iets heel erg fouts. Gevolg: de wraak van talloze bloggende vrouwen wordt nu een hele week lang over hem uitgebraakt. In keurig verwoorde en grammaticaal verantwoorde zinnen.

Begrijpelijk.

Zou hij het weten, vraag ik me nu af. Zou Steven Lemmens doorhebben dat as we speak tientallen vrouwen verwoed aan het tikken zijn over die keer dat een verkoopster zei 'u hebt wel erg brede voeten, zou u niet bij de herenschoenen kijken?' of over die keer dat ze hun eigen gat dik vonden in AL hun rokken? Om nog niet te spreken over mislukte kapsels en antirimpelcrèmes die eczeem veroorzaakten, en zwabberborsten die in geen enkele beha pasten en schoenhakken die enkel deugden om spinnen mee dood te kloppen.

Al dat oestrogeen, is dat allemaal door en voor Steven? En weet hij dat?

Ik moet bekennen: het lukt me niet goed om mee te doen. Gewoon omdat ik geen zin heb om te schrijven voor Steven Lemmens. En om hem in mijn gedachten te horen gniffelen terwijl hij alle wijvenweekberichten leest. "Kijk eens hoe ik ze op stang heb gejaagd. Allemachtig, kijk eens aan, kijk eens aan. Die wijfjes toch."

Wat ik wil zeggen is dit. Steven Lemmens had geen 'wijven' mogen zeggen. Hij had ongelijk. Blogsters zijn vrouwen. Geen wijven. Wijven, dat zijn de vrouwen uit de moppen. U kent ze wel: vrouwen die tipex smeren op het computerscherm en in de hoek van de kamer gaan staan als ze het koud hebben -want daar is het 90°.

Over schitterend schrijvende vrouwen doe je niet denigrerend.

Misschien was onze wraak even efficiënt geweest als iemand Steven gewoon eens had opgebeld en had gezegd: "Steven. Over die zogenaamde wijvenblogs. Wij vinden dat een lullig woord. Wij zijn geen wijven. Wij zijn vrouwen. En we willen nu jouw excuses. Ja, nù, op de radio. En daarna ga je op elke zogenaamde wijvenblog een verontschuldigende reactie posten. Bedankt, Steven. En doe nu maar verder met je programma jongen. 't Is je vergeven. Echt waar. 't Is te zeggen. Nog één keer dat woord 'wijvenblog' en we komen een emmer menstruatiebloed over je auto uitstorten. Mét klonters erin. Comprende Steven? Oké. 't Is afgesproken. Wij begrijpen mekaar. Saluut, Steven."

21:34 Gepost door Katrien in Dingen die me bezighouden | Permalink | Commentaren (3) | Tags: wijvenweek |  Facebook |

24-03-08

Mijn mémé en de lelijkaards

 

18:21 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Hoe wij Pasen vierden

10u30: ontbijt de luxe

breakfast

Ik: "Er staan olijven op die serviette. Ligt het aan mij of smaken die pistolets nu naar tapenade?"
Bijna-Echtgenoot: "Het ligt aan jou."

Soms verontrust het me dat hij bij zulke vragen nooit aarzelt voordat hij antwoordt.

 

 

12u.: stilte - wij lezen

readsbook

Bijna-Echtgenoot leest Lord Of The Rings. Voor de derde keer. Langzamerhand begin ik me erop voor te bereiden dat hij op zijn sterfbed niet zal prevelen "liefste ik hou van jou" maar "one ring to rule them all, one ring to find them. Ga hem zoeken, Katrien, ga hem zoeken!"



15u.: het moment waarop de waanzin toesloeg


ontongue




















"Ek me eesj erijl e een eeank aa ij ong angk".
"Aagg u! Ig ijg amk!"

(vertaling: "Trek me eens terwijl er een eland aan mijn tong hangt.
Haast u! Ik krijg kramp!")

 

20u.: Na het familiebezoek - languit in de zetel met flipflops aan voeten

flipflops














Ja, ik draag binnenshuis altijd flipflops. Eet mijn tenen, koning winter.

 

21u.30: Sok aan sok tijdens Prison Break

feet










Onder het tv-dekentje, Kasteelbier binnen handbereik, gapen wij naar Michael Scofield die wreed veel miserie heeft in een gevangenis in Panama. Leedvermaak in 't kwadraat. Gezellig, jong.

 

Paasmaandag 10u.: moi versus de sneeuw

snow

 









Probeer eens bij sneeuwval uw ogen te fixeren op één punt. En hou ze daar. En probeer te negeren dat er rond dat punt wel duizenden sneeuwvlokken vallen met maar één doel voor ogen: UW BLIK NAAR BENEDEN TREKKEN.

't Is een ongelijke strijd, ik zeg het u.

14:05 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (1) | Tags: pasen |  Facebook |

23-03-08

Vraag waarop ik een wetenschappelijk gefundeerd antwoord wil

redsquareEhm, als ik elke dag 20 minuten doorbreng op de blog van een vrouw, en die vrouw brengt elke dag 20 minuten door op mijn blog, gaan wij dan mettertijd samen menstrueren?

11:51 Gepost door Katrien in Dingen die me bezighouden | Permalink | Commentaren (3) | Tags: menstruatie |  Facebook |

21-03-08

"Geef geef ik kan sneller!"

In een decadent grote speelgoedzaak vond ik onlangs deze minimuziekdoos. Als je aan het hendeltje draait, weerklinkt het refrein van "Somewhere Over The Rainbow". 

overtherainbow-





















Het doosje kreeg een plaats op de vensterbank in de keuken. En telkens als ik een vervelende klus moest doen (afwassen, koken, dweilen, spaghettisausvlekken van de muur schrobben) draaide ik eerst even het liedje af en kweelde luidkeels en overenthousiast mee met het deuntje. Om mezelf even te verwennen. Soms deed ik zelfs mijn ogen dicht wanneer ik zong. Om alle dimensies van het diepzinnige lied te kunnen doorvoelen.

Jaja, ergens over de regenboog is de hemel blauw. Hoe meer ik naar dat wijsje luisterde, hoe meer ik door die boodschap geïndoctrineerd raakte.

En wanneer Bijna-Echtgenoot na zijn werkuren de keuken binnenstapte en een relaas afstak dat woorden bevatte als 'klotevergadering' en 'kutklanten', dan nam ik hem mee naar het muziekdoosje en zei: "Shhht. Luister eens naar dit." Om hem rustig te maken, en om hem aan te geven dat het geheid beter zou worden. Want zo'n liefhebbende en troostende partner ben ik dan.

Maar gisteren, toen B-E thuiskwam, toen voer de duivel in mij en die gaf me de opdracht om heel snel aan de hendel te draaien om te testen hoe "Somewhere Over The Rainbow" zou klinken op zo ongeveer 1000 toeren per minuut. En Bijna-Echtgenoot was helemaal gefascineerd door de situatie en riep uit: "Geef geef ik kan veel sneller!" en hij rukte het doosje uit mijn handen en draaide met zo'n heftigheid aan het hendeltje dat "Somewhere Over The Rainbow" klonk als wel honderd deurbellen en 59 gsm's die terzelfdertijd afgingen. Ik werd er begot duizelig van en begon een beetje te tollen op de keukenvloer. Dat ADHD-getingel ook. En die verrekte regenboog ook. Ik riep dat B-E moest STOPPEN. En dat ik dat liedje NOOIT MEER wilde horen. NOOIT MEER. Je moet OPHOUDEN want ik haat regenbogen. Regenbogen klinken AGRESSIEF.

En toen hield mijn geliefde bruusk op met draaien, want zo is hij, hij houdt altijd rekening met mijn gevoelens, en hij vroeg bezorgd of het wel ging, daar op de keukenvloer.

Ik zei "jaja, wat een pokkeherrie zeg", en schudde het lawaai van me af. En ik dacht: zover komt het dus als je 34 bent. Dan zit je op een avond hijgend op de keukenvloer met je Bijna-Echtgenoot en een suf gedraaide muziekdoos. En dan komen echt waar de volgende woorden uit je mond zonder dat je verstand ze kan tegenhouden: "Zeg, wat ik me afvraag eigenlijk, zouden we daarnet een record gebroken hebben, denk je?"

11:00 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (2) | Tags: muziekdoos |  Facebook |

20-03-08

Philemon en Baukis

 

19:36 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Kijk, zonder benen!

Mijn geliefde is vandaag weer vertrokken naar een ver buitenland. Hij gaat er vergaderen in een andere taal en duwen op de knopjes van zijn toetsenbord.

Om de eenzaamheid te verdrijven heb ik morgen afgesproken met Anneke.   

Zij is zo lenig is dat ze haar beide voeten in haar nek kan leggen. En in die positie kan ze met gemak een kwartier lang blijven zitten. Ze praat dan gewoon verder over koeien en kalveren, alsof er niks aan de hand is.

En daarnaast is ze zo prettig gestoord dat ze het oké vindt als ik vraag: "Doe dat nog eens, met je voeten in je nek. Ja, nu."  Terwijl we aan het eten zijn. In een restaurant. 

 

19:33 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-03-08

Net als in de film

telephone

Soms wou ik dat de telefoon rinkelde en dat het Sleuteldame was aan de andere kant.

Wij zouden dan eindelijk het gesprek hebben dat we in het echt niet kunnen hebben.

Ik zou haar bijvoorbeeld vragen hoe het nu werkelijk met haar gaat, nu ze al tien jaar alleen woont. En of ze eenzaam is wanneer ze alleen aan tafel zit te eten, alleen rust op de sofa.
"Kan ik iets voor je doen?" Dat moet ook een van mijn vragen zijn dan. En zij zou antwoorden "ja" en me laten helpen. En af en toe zouden we grapjes maken die wij alleen begrijpen, omdat we mekaar al zolang kennen.  

Zij zou mij dan terloops vragen hoe het nu eigenlijk met mij gaat. Of ik gelukkig ben. Of ik mijn job graag doe. Of ik misschien nog wat raad wil bij de dingen van alledag. De was, het koken, de strijk. Ze zou ook zeggen dat ze diep vanbinnen toch blij is dat ik het goed stel. Dat ik niet aan de coke zit en niet met een brute vent heb aangepapt.

"Ik ben blij dat je hier bent," zou ze zeggen als ik langsga.
"En ik ben blij dat ik jou zie," zou ik antwoorden.

Van die heel gewone zinnen die mensen tegen mekaar zeggen. 

We zouden ook plannen maken om ergens naartoe te gaan met zijn tweetjes. Musicals en operettes, daar houdt ze van. En na zo'n voorstelling zouden we nog een koffie of wijntje drinken en mensen kijken. Knus naast mekaar.
"Het was gezellig. Slaapwel, straks" zouden we zeggen bij een zoen op de wang. "Ik bel nog wel eens deze week."

Ja, in die wensdroom van mij komt alles weer goed. Net als in een Hollywoodfilm.

Gedaan met ruzies zoals die van vorig weekend, toen ik helemaal overstuur en snikkend als een kind de auto indook. Weg van haar. Snel. Zo bang en kwaad was ik dat ik niet eens heb gewuifd bij het wegrijden. Daar zit ik dan mee, achteraf.

Weten dat ik haar niet kon bellen na die bittere woordenwisseling (want ze wantrouwt alles, dus ook telefoons) en dat zij mij ook niet zou bellen om het weer goed te maken.
Dat, mensen, deed nog 't meest zeer van al.   

11:18 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sleuteldame |  Facebook |

18-03-08

20 dingen waarin Bijna-Echtgenoot en ik verschillen

- Hij houdt van poezen. Ik spuit er azijn op.

- Hij praat niet tegen computers. Ik zeg er goeiemorgen en slaapwel tegen. En nog veel meer.

- Hij vloekt zelden met God erbij. Ik bijna altijd.

- Hij rijdt geregeld te snel. Ik volg de snelheidsborden (=controlefreak).

- Hij wil een moto. Ik wil een trike (valt niet zo makkelijk om =controlefreak).

- Hij zegt: "Ik ben complex." Ik zeg: "Ik ben simpel."

- Hij eet spaghetti met lepel en vork. Ik eet spaghetti met mes en vork.

- Hij lacht: "Hahaha". Ik doe van: "Hihihi".

- Ik krijg wel vijf keer per maand de hik (waar hij altijd buitensporig hard om moet lachen). Hij hikt nooit (wat ik dan weer abnormaal vind).

- Hij slaapt op twee dikke hoofdkussens. Ik op één heel dun.

- Hij leest niet graag kranten. Ik lees minstens 150 dagen per jaar de gazet.

- Hij heeft ooit een eigen alfabet uitgevonden. Ik eet dat enkel op in de soep.

- Hij raakt zelden de draad kwijt tijdens een uiteenzetting. Ik ben altijd in de war.

- Hij houdt van de herfst (die kleuren! die geuren). Ik vind de herfst deprimerend (donker! stank!).

- Hij haat spinazie. Ik vind spinazie oké.

- Hij zit vol weetjes. Ik zit vol liedjes.

- Hij kan heel moeilijk dingen weggooien. Ik vind weggooien bevrijdend.

- Hij steekt soms zijn fuck you-vinger uit naar andere weggebruikers. Ik doe dat enkel onder het dashboard.

- Hij eet vlees. Ik ben daar vijftien jaar geleden mee gestopt.

- Hij kookt zonder boeken. Ik kook altijd mét boek wegens anders catastrofe.

- Hij zit al heel lang in zaken. Ik ben nog een groentje.

- Hij heeft vijf paar schoenen. Ik heb zijn schoenenrek ingenomen.

 

09:45 Gepost door Katrien in Lijstjes | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-03-08

Een metafoor en snel!

metafoor


Ik zat met drie advocaten rond de tafel en dat was me nog nooit overkomen (behalve in mijn nachtmerries).
"We moeten dit doen," verzekerde Bijna-Echtgenoot me. "Er is ons een onrecht aangedaan en ik zal pas gerust zijn als we advies hebben ingewonnen."

B-E weet dat ik afspraken met advocaten nog afschuwelijker vind dan afspraken met iemand die in een bank werkt of iemand die notaart in 't dagelijkse leven. Ik begrijp zulke mensen nooit. Ze hoeven hun mond maar open te doen of mijn kop slaat al toe.

En daarnaast hou ik niet van de vormelijkheden die gepaard gaan met dergelijke ontmoetingen. Ik wil niet "waarde cliënt" genoemd worden, en ik wil iemand wel aanspreken met "meester", maar ik eis dan wel dat die persoon leraar is. Geen advocaat.

Anyway, na lang aandringen (en de belofte dat hij de rest van zijn leven op zaterdagavond zijn lekkere chocomousse zou maken) kreeg B-E me zover dat ik hem vergezelde naar Brussel, het mekka der grote advocatenkantoren.

We zaten net neer in de vergaderruimte, toen er drie advocaten binnenkwamen. Ik schrok me een Jamiroquay. "Is dat niet wat overdreven?" fluisterde ik in het rechteroor van mijn geliefde. "Was eentje niet genoeg?"
Maar nee, dat was niet genoeg, want het bedrijf van Bijna-Echtgenoot was ook een onrecht aangedaan in deze zaak. En dus moest daarvoor een aparte advocaat worden ingeroepen.

De tweede advocaat, die met het zorgelijke gezicht, was 'van mij'. En de derde advocaat was een jongeling die erbij zat voor ik-weet-niet-wat en de hele vergadering lang zat te schrijven (een boek? notules? gedoedel? ik zal het nooit te weten komen).

Na enkele handdrukken (ik zei 'Ik ben Katrien,' zij zeiden 'Ik ben meester X' - en ik voelde me al misselijk worden), stond Bijna-Echtgenoot gedecideerd recht, wandelde naar de flipchart en begon het hele verhaal uit de doeken te doen.

Ik dacht: wat leuk als mijn geliefde zo serieus doet. Waarlijk, ik begon te genieten van het schouwspel.

Na vijf minuten onderbrak B-E's advocaat echter bruusk de uiteenzetting. "Het klinkt allemaal nogal complex, meneer," zei hij. "Kan u het soms uitleggen met eh, een metafoor?" Bijna-Echtgenoot, duidelijk niet bedacht op die vraag, boog het hoofd en ging op zoek naar een metafoor. Dat kostte hem behoorlijk wat tijd want B-E heeft dan wel irritant veel talenten, het opdissen van metaforen is er niet één van.
Na een stilte die uren leek te duren, zei hij dat het onmogelijk was om de situatie te vervatten in een metafoor.

Maar dat antwoord was niet voldoende voor B-E's advocaat. Na vijf minuten was hij daar weer met: "Kan ik uw uitleg eens samenvatten met een metafoor?" En toen kwam hij met een metafoor op de proppen die werkelijk niets van doen had met de hele situatie (ter illustratie: zijn metafoor ging over MUGGEN). Niemand reageerde erop en de vergadering ging gewoon door.  

Ik begon de hele situatie lichtjes intrigerend te vinden, want ik heb nog nooit iemand ontmoet met een fixatie op metaforen.

De advocaat was nu goed op gang en nog wel vijf keer sprak hij de zin uit: "Ik kan het dus ook formuleren met de volgende metafoor." Waarna er dus een bizarre metafoor volgde waarvan niemand de relevantie begreep.

Na de vergadering wou ik daar toch iets over zeggen tegen gestresseerde Bijna-Echtgenoot. Ik zei: "Die meneer van jou, die heeft OCD."

"Wat is OCD?" vroeg Bijna-Echtgenoot.

"Obsessive Compulsive Disorder," legde ik uit (voleerde WijfTV-kijksters kunnen heel snel diagnoses stellen). "Hij moet elke vijf minuten een metafoor gebruiken of hij denkt dat hij zal sterven, zoiets."

Bijna-Echtgenoot was geamuseerd, hoewel niet zo hard als ik want hij was vooral bezorgd, gespannen en overtuigd dat onze zeven magere jaren voor de deur stonden. De advocaten hadden hem nog ongeruster gemaakt dan hij al was.

Ondertussen, gelukkig, is de stress weggeëbd en hebben Bijna-Echtgenoot en ik er een fantastische inside joke bij. Wanneer de één een verhaal aan het doen is, heft de ander zijn hand op, roept "Stop!" en eist daarna "een metafoor en snel!"
Ondertussen is het al zo erg geworden dat ik, ook wanneer Bijna-Echtgenoot het zoutvat vraagt, of het uur, of een kop thee, uitroep: "Stop! Ik begrijp je niet! Zeg dat eens met een metafoor, gauw."

Dubbel liggen we dan.
 
Advocaten zijn fantastisch.
 

11:51 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (2) | Tags: advocaten |  Facebook |

15-03-08

En toen was alles verpest

We gingen niet lachen. Bijna-Echtgenoot en ik hadden het gezworen, across our hearts and hope to die. We zouden er dit keer niet aan meedoen, aan die uitlachtelevisie.

Ik vroeg aan Bijna-Echtgenoot of hij kleefband wou om op zijn mond te plakken. Gewoon om zeker te zijn dat hij echt geen salvo kon afsteken. Maar hij zei nee, dat zou niet nodig zijn.

En toen begon "Can You Duet" (VT4). En alles ging goed, de eerste tien minuten. We monkelden af en toe wat, maar er kwam geen bulderlach. En even dacht ik: we redden het. We zullen dit keer een uur lang niet aan leedvermaak doen.

Maar toen gebeurde dit:

_MG_6706

"Moet jij soms pipi doen?", vroeg jurylid Mosuse deze kandidate.

canyouduet2

En met die opmerking was onze laatste serieuze seconde van de hele avond afgelopen.

Ik deed in mijn broek en Bijna-Echtgenoot kreeg buikpijn van 't schateren.

En zo deden we fanatiek aan leedvermaak, wel tien minuten aan een stuk.

Al onze nobele voornemens verpest, met 1 opmerking over pipi.

Damn you, Mosuse. 

11:59 Gepost door Katrien in Televisie/showbizz | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

14-03-08

Mijn favoriete pot choco

 

choco

 


Normaalgezien ben ik geen chocomens. Ook geen chocolademens, trouwens. Maar toen ik vorige week deze pot choco uit de supermarkt ontvoerde en er onderweg naar huis van proefde, bereikte ik instant Verlichting.

Mijn god, welk verrukkelijk wezen heeft dit smeuiige goedje gecreëerd? En mag ik die mens nu aub bedelven onder een miljoen kussen?

Ja o ja o ja, vanaf nu prijkt er altijd een NewTree pot choco in onze kast. Deze choco maakt van mij: een beter mens.

En ik heb mezelf beloofd om de NewTree-chocoboodschap uit te dragen, ook al heb ik er absoluut geen commerciële belangen bij.

Dit mag geen geheim blijven voor de mensheid.

Ga dus gauw proeven. Stop met lezen. Ga proeven, zeg ik. Stop. Met. Lezen. Er komt geen choco uit dit blogbericht als u er nog langer naar kijkt. Ga proeven!

Graag gedaan.

09:17 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (0) | Tags: choco |  Facebook |

12-03-08

De huid vol

tomatoes
Hoelang is het geleden dat u nog eens duchtig werd uitgescholden? Dat iemand u in de ogen keek en u daarna uitmaakte voor alles wat mooi en lelijk is?

Bij mij is het 5 jaar geleden. En ik weet het nog alsof het gisteren was. De dader was iemand die ik al heel lang kende en geen jaren meer had gezien. En de locatie: de afdeling groenten en fruit van de GB.  Het was een laffe verrassingsaanval, want een mens verwacht vanalles aan de afdeling groenten en fruit van de supermarkt, maar niet dat hij uitgeketterd wordt.

Anyway, dat gebeurde dus, totaal onverwacht, en er vielen woorden als 'beschaamd' en 'luizen' en zinnen als 'wat-denkt-uw-moeder-daarvan' en 'je-moet-niet-denken-dat-je-mooi-bent-zoals-je-erbij-loopt'. Ik was zo verbouwereerd van wat ik hoorde dat ik enkele seconden lamgeslagen naar haar mond stond te kijken. Die mond waar net al die vuilspuiterij was uitgekomen. En ik dacht: was dit een film, dan zou die mond nu zwart verkleuren en vuur vatten en dan zou blijken dat dat wezen hier voor mij van satan is bezeten en dra in de hel zal opbranden. Maar helaas gebeurde er niks met die mond van haar, hoe dwingend ik er ook naar staarde.

Na enkele seconden stilte herpakte ik me en gooide er stoerweg uit dat ik het belachelijk vond, wat ze zei, en dat ik helemaal niet beschaamd was, en dat als ze wou weten wat mijn moeder dacht, ze dat aan mijn moeder zelf moest vragen en niet aan mij. En dat ik niet altijd vind dat ik mooi ben, maar dat zij nu ook niet direct verkozen was tot Miss Belgian Beauty. Trouwens, zei ik, ik dacht dat wijsheid met de jaren kwam, maar blijkbaar bent u dan de uitzondering op de regel.

Dat zei ik dus allemaal, zo ongeveer. En toen het was gezegd, hadden we allebei genoeg van mekaar en gingen we verder met de boodschappen. Zij stapte naar de afdeling brood en ik ging de andere kant uit, naar de diepvriesafdeling (ja, om af te koelen).

We hebben mekaar daarna nog één keer gezien. Zij bleef beleefd en ik bleef beleefd; na een koele begroeting ben ik netjes uit haar buurt gebleven. 
Men moet de duivel niet uitdagen.

En nu, terwijl ik dit schrijf, verbaast het me dat ik nog zo nauwkeurig weet wat er werd gezegd, en wat ik aanhad die dag en hoe verontwaardigd ik was. Zo moet racisme dus voelen, dacht ik. Openlijk veroordeeld worden omdat je er iets anders uitziet dan anderen.  Hoe overleef je dat, dag na dag?

Maar wat me nog het meest frustreert aan heel dat gebeuren, was dit: ik stond tussen tientallen groenten. En geen moment heb ik gedacht: Katrien, nu zoek je een rotte tomaat en smeer je die in haar permanent.

Mijn ouders hebben me veel te veel goede manieren geleerd.   

08:44 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

10-03-08

Weeskousen: het bewijs

Mochten er mensen zijn die niet geloven dat ik een probleem heb met het samenhouden van sokken. Hier is het bewijs:

 

_MG_6484


 

Dit zijn allemaal sokken waarvan ik er maar één meer vind. De stapel was nog nooit zo groot.

Gisteren stonden Bijna-Echtgenoot en ik er een hele tijd naar te kijken, zwijgzaam zij aan zij. Bijna-Echtgenoot schudde bedenkelijk het hoofd en prevelde: "Hoe is het mogelijk," en toen sloeg hij een arm rond mijn schouder.

Het zit bij hem zo diep, het vraagstuk rond mijn eenzame weeskousen, dat hij in alle ernst uitbracht: "Wat denk je, liefje. Mochten we nu eens een detective inhuren?"

09:26 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (4) | Tags: kousen |  Facebook |

08-03-08

Betrapt

Er was eens een jongetje dat aan vrije expressie deed in zijn kamer. Op een liedje van Britney -waar is mijn kluts- Spears. En hij filmde zijn optreden met een videocamera.

En er was eens een moeder die er een duivels plezier in schepte om haar zoons kamer te bestormen tijdens zijn schaarse privémomenten.

En die moeder plaatste het filmpje vervolgens fijn op You Tube. Want zo zijn sommige moeder. Ze zorgen er graag voor dat hun zonen nooit ofte nimmer meer serieus zullen worden genomen.   

Toch niet na dit.

 

23:57 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: muziek, britney spears |  Facebook |

07-03-08

Dag van zeven: bedenkingen

1. Waarom stinkt een afgewassen glas soms naar hond-die-net-uit-de-regen-komt?

2. Is er nog iemand die meent dat, als je het irritant opgewekte liedje van Ishtar achterstevoren draait, je zal horen: "en nu krijg je me nooit meer uit je hoofd en word je langzaam stapelgek" ?

3. Hoe komt het dat ik in mijn slaap lach (althans volgens Bijna-Echtgenoot) maar mij 's morgens NOOIT meer de mop herinner? Terwijl ik wél al mijn nachtmerries haarfijn kan navertellen?

4. 'Nils Holgersson' ("vliegt op een gans naar de zon"). Kent iemand die serie nog? En was die echt zo goed als ik toen dacht? Voor degenen die niet weten waarover ik het heb:

 

 

5. Waarom zijn er dagen waarop iedereen je lijkt aan te staren, terwijl je op andere dagen onzichtbaar bent?

6. Wie heeft beslist dat er geen prijzen meer moeten staan op postzegels? En kan iemand die persoon eens ontslaan aub?

7. Kunnen slakken nadenken? 

12:32 Gepost door Katrien in Lijstjes | Permalink | Commentaren (1) | Tags: dag van zeven |  Facebook |

Interview met Gilda De Bal

 

10:23 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-03-08

Dingen die ik zou doen met een hond

1. Hem/haar geen naam geven die eindigt op -ie of -y.

2. Hem/haar geen eten geven voordat wij, zijn/haar meerderen hebben gegeten.

3. Nooit Oetshiekoetshie erteggen zeggen.

4. Hem/haar nooit in een handtas steken.

5.

11:16 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Smakelijk in het Frans

cutlery
Naar een Frans restaurant geweest met Bijna-Echtgenoot en een vriendin.

Ik at er artisanaal bereide garnaalkroketten en zalmfilet op een hoopje spinazie. Daarna was er ook nog huisgemaakte chocolademousse en dat zag eruit als drie keurig geschikte drollen op een dessertbordje. Sommige koks moeten werkelijk eens hun passieve agressie laten behandelen.

Gelukkig smaakte het allemaal opperbest en moest er niemand kokhalzen.

Tijdens het geanimeerde gesprek kwam de ober om de tien minuten onze glazen bijvullen. Dat doen ze naar 't schijnt in deftige Franse restaurants. Ze houden onafgebroken in de gaten hoeveel je drinkt. Dat freakt me soms danig uit.
Laat me gewoon gerust als ik drink. Ik wil niet het gevoel hebben dat ik een drankorgel ben. En dat beschuldigende stilzwijgen van die obers als ze voor de zesde keer wijn bijgieten. Jezus.

Ik kan zelf ook mjn booze inschenken, dank u zeer.

De single vriendin vond de ober erg bevallig, zei ze. Maar dat gaf ze hem niet te kennen, ook al kwam ie om de tien minuten langs. Qua gemiste kansen kan dat tellen. Met al dat verloop in de horecasector werkt de ober volgende week misschien ergens in de haven van Antwerpen of in een callcenter van Neckermann. En daar komt single vriendin nooit. Dus ze had right then and there moeten zeggen toen ie afkwam met 'was het lekker?',  euh, 'wel, dat viel mee, maar ik vind dat u er zelf zo verdomd smakelijk bijloopt. Mag ik u misschien even in de poep bijten, gewoon om zeker te zijn?'

Misschien was er dan wel iets moois ontstaan tussen die twee in dat Franse restaurant. 

Of misschien was ie wel homo. Hij liep ook zo nadrukkelijk mooi rechtop. 

09:55 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (2) | Tags: restaurant |  Facebook |

04-03-08

Dat liedje, je weet wel

MUSIC
Ter voorbereiding van de dag waarop Bijna-Echtgenoot en ik allebei "ja" zullen zeggen en daarna teut zullen worden van champagne en bandeloos met eten zullen gooien naar schoongeklede mensen, ben ik alvast begonnen met het aanleggen van een songlijst. Die lijst moet alle liedjes bevatten die de dj op ons Feest zal draaien. Willen of niet.

Aangezien ik opgegroeid ben in de jaren van beenverwarmers en getoupeerde kapsels, ging ik op zoek naar een radiostation dat vooral muziek uit die jaren draaide. En ik vond zo'n station. Perfect dus. Of toch bijna.

Het probleem is namelijk dat de desbetreffende zender niet met presentatoren werkt, waardoor de liedjes niet aan- en afgekondigd worden.

Wanneer ik dus iets hoor wat me bevalt, roep ik: "O ja! Schoon liedje! Dat wil ik!", waarna ik me naar de wedding songlist spoed en daar iets cryptisch noteer als: "Begint met hey hey hey, dan instrumentale intro van ongeveer 14 seconden, refrein: iets met "hands in air".

Zo staat de songlist vol met nummers waarbij ik me niets meer kan voorstellen wanneer ik de beschrijvingen herlees.

En ik zie het al helemaal voor me, die eerste meeting met de dj en hoe hij  riendeknots zal begrijpen van mijn liedjesselectie, en hoe ik noodgedwongen alles zal proberen voor te zingen (vals en met veel dadida en nanana omdat ik de woorden niet ken). Gevolg: de dj zal me dwaas aanstaren en ik zal me ergeren aan zijn onwetendheid, en hij zal zuchten en zeggen dat hij niks kan aanvangen met de informatie die ik kweel.

En uiteindelijk, ik wéét gewoon dat dat zal gebeuren, dan zal hij zich tot Bijna-Echtgenoot wenden, met een schuine blik op mij gericht, en vragen: "Bent u wel zeker, meneer? Met haar? Ik bedoel, met hààr?"

En dan zal ik heel goed letten op wat Bijna-Echtgenoot daarop te zeggen heeft. Als een arend zal ik hem in de gaten houden. En als hij dan maar één seconde, wat zeg ik, een TIENDE van een seconde twijfelt om de dj op zijn franke muil te geven, dan zweer ik u: dan kan hij dat huwelijk in zijn dinges steken.

Een muzikale vrouw moet op haar noten staan. 

14:35 Gepost door Katrien in Muziek | Permalink | Commentaren (2) | Tags: liedjes, huwelijk |  Facebook |

03-03-08

Ster van de dag

Het dochtertje van mijn broer werd enkele dagen geleden gedoopt. En ik weet nu al dat ze een stoere chick zal worden; ze gaf namelijk geen kik toen het gezegende water over haar hoofdje werd gegoten. Nee, ze keek de diaken aan van: "Is dat alles wat je hebt? Zitten ze mij al dagen voor te bereiden op een koude waterval die mij de adem zal afsnijden en in mijn neus zal stromen. En dan kom jij af met een paar miezerige druppels? Pfffff. Softie, jij!"

Verder heeft de uk op haar doopdag vooral aan d'r moeders borst gehangen, onrespectvol lang gemaft, haar tong verdacht vaak uitgestoken naar ALLE restaurantobers en heeft ze op mijn aandringen ook erg érg veel naar de camera gekeken.

Dat ze 't maar gewoon wordt.

annelle-in-armen-van-pepe

 

09:39 Gepost door Katrien in Liefde | Permalink | Commentaren (2) | Tags: doop, geboorte |  Facebook |

01-03-08

Mysteries van de voorbije week

calendar

1. Een vriend die zegt: "Vorig weekend werd mijn vriendin 1 miljard seconden oud. Ik heb een computerprogramma geschreven dat dat heeft berekend."

2. Bijna-Echtgenoot die voor de zoveelste keer over de kabel van mijn laptop struikelt (dus: normaal) maar dit keer ZONDER te vloeken (respect!).

3. Iemand die me een mail stuurde met één woord erin: krielaardappel. (En ik die daar een halve nacht van wakker lig)

4. Dat er niemand de norse winkelbediende van de Delhaize die aan het Postpunt staat, eens een goeie grap vertelt zodat we erachter komen of die vrouw wel kan lachen.

5. Nummer 59 uit het menu van de Pat Thai in Ledeberg, en hoe dat kokosmelksausje me na 4 keer nog steeds een smaak-gasme bezorgt.

6. Sleuteldame die zegt: "Huizen waar katholieke mensen wonen, hebben allemaal grijze gordijnen." En ik die in het naar huis rijden daar écht op aan het letten was.

7. Dat Bijna-Echtgenoot tijdens het bekijken van Die Hard 4.0 wel drie keer uitriep: "Dat kan niet! Da's zo ongeloofwaardig." Maar dat hij wél gelooft in films met sprekende draken en orks.

8. De kat van de buurvrouw, die afgelopen woensdag bijna door mij werd overreden. Maar daar totaal niet van onder de indruk was.

9. Waarom krijg ik buikkrampen na het eten van room maar niet na het drinken van melk?

10. Mannen die meedoen aan "Wie Wordt De Man Van Phaedra?".

09:00 Gepost door Katrien in Lijstjes | Permalink | Commentaren (0) | Tags: mysteries |  Facebook |