01-04-08

Essential, doctor Watson

 kompas












Deze sleutelhanger komt uit een winkel waar ze allerhande spullen hebben voor mensen die kicken op ontberingen en afzien. Ik leef al lang genoeg om te weten dat ik niet tot dat soort mensen behoor; lijden loutert me niet, ik word er gewoon een zeur van.

Dus wat deed ik in hemelsnaam in zo'n avonturenwinkel? Wel, ik vind zo'n zaak intrigerend. Het is voor mij geruststellend om te weten dat er gelkussentjes bestaan die je kan gebruiken om je handen warm te houden (mocht de ijstijd plots terug aanbreken), dat er radio's zijn die je kan opwinden (mocht alle elektriciteit plots uitvallen en alle batterijen leeg zijn) en dat er schokdempende sokken bestaan (mochten plots alle schoenen van de aardbol verdwijnen en we gewoon nog sokken te onzer beschikking hebben -je weet maar nooit).

Dus reuze in mijn schik wandelde ik rond in de avonturenwinkel, temidden musculaire bergbeklimmers en ervaren Noordpoolreizigers. En ik onderwierp allerlei zakjes en doosjes aan een nadere inspectie.

En toen vielen mijn ogen plots op een sleutelhanger. Een sleutelhanger die ook een kompas bleek te zijn. Hij riep: "Koop mij, koop mij" en ik gehoorzaamde en nam hem mee naar mijn auto.

Thuisgekomen toonde ik het ding aan mijn geliefde.

"Dat is een kompas," zei hij. "Waarvoor heb jij een kompas nodig?"

Het antwoord leek me evident. "Da's voor wanneer ik ontvoerd word ergens diep in de Ecuadoriaanse jungle. Als ik dan ontsnap 's morgens in de vroegte, wanneer de inboorlingen slapen, weet ik precies hoe ik terug naar West-Vlaanderen moet geraken. Gewoon het noordnoordoosten volgen. En weet je wat, als jij niet thuis bent wanneer ik aan kom strompelen, kan ik gewoon de voordeur opendoen, want de sleutels hangen aan mijn kompas."

Ik zag hoe die woorden bij Bijna-Echtgenoot aanklopten, hoe ze zich daarna binnenwrongen in zijn gehoorgang en een plekje zochten in de compartimenten van zijn überrationele brein. Ze vonden er geen. En dus moest Bijna-Echtgenoot zijn vinger in zijn oor steken en er wild mee schudden. Om mijn woorden er langs zijn andere oor weer uit te laten, en dus orde te herstellen in zijn hoofd.

Hij had ook gewoon kunnen zeggen: "Vrouw, jouw overrompelende creatieve intelligentie is soms te veel voor mij om te kunnen verwerken."

En ik zou dat volledig begrepen hebben.

20:04 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (6) | Tags: kompas, avonturen |  Facebook |

Commentaren

Bedoel je ... "Elementary"? (de bekende zin "Elementary, my dear Watson" is volgens de overlevering in geen enkel officieel Doyle-boek te vinden)

Gepost door: Julian | 02-04-08

@julian: het was daar een variatie op (want ging dit stukje niet over mijn "overrompelende creatieve intelligentie"? -ahum). Blogdichterlijke vrijheid dus. Ja, ik permitteer me 't een en 't ander. Da's 't fijne aan een blog; ik ben hier baas.
*klopt zich op borst*

Gepost door: Katrien | 02-04-08

zo heb ik een shakle aan mijn sleutelbos, eentje in de vorm van een beer. Praktisch en mooi. Zo kan ik me altijd nog snel vastgespen als ik tijdens het openen van een deur plots in het keldergat val :-)

Wat ik eigenlijk wil zeggen: onpraktische dingen maken ons soms blij en als ze dat doen, zijn ze plots niet onpraktisch meer...

Gepost door: saartje | 02-04-08

Uiteraard ben jij hier baas!
Ik wilde je er even op wijzen, maar dat was dus niet nodig. Prima zo.

Gepost door: Julian | 03-04-08

@julian: ik wist helemaal niet dat "elemental, my dear Watson" in geen enkel Doyle-verhaal voorkomt. Vanwaar komt die uitspraak dan? Verfilmingen? In elk geval: je maakt ons slimmer, waarvoor dank.

Gepost door: Katrien | 03-04-08

Het is inderdaad eerst vermeld in een verfilming.
(http://imdb.com/title/tt0020324/quotes)

Het is zo'n uitspraak die, eenmaal verkeerd gequote, door iedereen opgepikt is. Zie ook "Luke, I am your father" (in de film is dat "No, I am your father")

Gepost door: Julian | 03-04-08

De commentaren zijn gesloten.