05-04-08

De kracht van theezakjes

theezakjes












Op een ochtend, zo'n week geleden, kwam ik de keuken binnen en zag dat er op de vensterbank een piepschuimen bakje stond met daarin een leeg papieren theezakje. Toen mijn ogen dat registreerden, zonden mijn hersenen meteen de boodschap "hoort hier niet, hoort hier niet!" uit, dus ik gooide het papieren zakje netjes bij het oude papier. Het bakje liet ik staan omdat wij af en toe pogingen doen om in zo'n bakje iets te laten groeien (waterkers, alfafa), wat nooit lukt, maar opgevers zijn lafaards zeiden onze moeders vroeger altijd, dus wij zijn geconditioneerd om tot in het wanhopige door te gaan met alles wat we aanvatten.  

De volgende dag deed hetzelfde tafereel zich voor. Opnieuw lag er een leeg papieren theezakje in het bakje en ik maakte een memo aan mezelf: "Geliefde duidelijk maken dat piepschuimende bakje NIET onze nieuwe vuilnisbak is."

Die avond kreeg ik al meteen de gelegenheid om hem erover aan te spreken. Vanuit de keuken riep hij namelijk plots met ontzetting in zijn stem: "Zeg, mijn theezakjes zijn weg!"

"Bel de politie," antwoordde ik wijsneuzig.

"Wablief?" vroeg hij.

Aangezien wijsneuzige antwoorden al hun wijsneuzigheid verliezen als je ze moet herhalen, hield ik het maar bij: "Ze liggen bij het oude papier. Waar ze horen, weet je wel."

Bijna-Echtgenoot kwam daarop in de deuropening staan met een onthutst gezicht.
"Je begrijpt het niet," deelde hij mee. "Het is een experiment."

Ik knipperde met mijn ogen want dat antwoord had ik niet verwacht.

"Een experiment? In wat?"

"Ik wil zien hoeveel thee wij drinken op één maand tijd. Daarom verzamel ik dertig dagen lang alle lege papieren theezakskes."

Mijn ogen wachtten op een glimlach en mijn oren op "grapje!" maar geen van beiden deed zich voor. Was ie gek geworden?

"Wat?" vroeg ik voor de zekerheid.

"Het. Is. Een. Project." benadrukte Bijna-Echtgenoot.

"Maar liefste," zei ik, "je weet toch dat wij allebei 's avonds 1 kop thee drinken, dus als je nu gewoon zestig zakjes thee op mekaar legt, dan krijg je toch hetzelfde resultaat?"

Bijna-Echtgenoot schudde echter het hoofd. "Da's niet hetzelfde. Het is belangrijk dat wij de thee hebben gedronken die in de papieren theezakjes zat. Het zijn après-theezakjes."

Après theezakjes. Oké.

Het leek me wel duidelijk; ik was mijn geliefde tijdelijk kwijt aan een parallel universum. Een kosmos waarin theezakjes van buitensporig groot belang waren. Ik overwoog in mijn binnenste wat mijn volgende stap zou zijn.

En na een uur viel mij een groot inzicht te binnen. Omdat het alternatief (hij is echt gek geworden) te zwaar was om dragen, besloot ik me te focussen op de andere voor de hand liggende optie. Hij doet het gewoon om OP TE VALLEN. Hij wil dat ik over hem schrijf in mijn blogje, en daarom doet hij zotte efforts dat het niet meer normaal is. Aha! Gotcha!  

Dus mocht je dit lezen, liefste, en je bent ondertussen nog niet al je vijzen kwijt, weet dan: ik heb je door.

Doe nu maar weer normaal, kom. Please. Je kan het mij niet aandoen dat ik de redelijke van ons beiden moet zijn. DAT GAAT NIET, dat weet je.  Jij moet de rots zijn en ik wil gewoon een beetje ploeteren.

Dat was de deal, man. 

11:27 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.