28-04-08

Een bladzijde omslaan zal een volle minuut duren


Vandaag heb ik online een boek besteld en op mijn besteloverzicht stond dit: 

Type : Paperback
Uitgever: Martingale and Company
Verschijningsdatum : 01/05/2005
Gewicht : 431 gr.
Hoogte
: 275 cm.

Ik weet niet of ik daartegen ben opgewassen.

09:13 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: boeken |  Facebook |

26-04-08

Het ligt aan mijn tong

Tien keer snel na mekaar "Sancho Panza" zeggen, kunnen jullie dat?

Ik heb het even geprobeerd en na drie keer kwam er alleen nog maar "sasso passo" uit m'n mond. Mijn hersenen zijn zo teleurgesteld in mijn tong dat ze daarnet de scheiding hebben aangevraagd. 

18:00 Gepost door Katrien in Dingen die me bezighouden | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

24-04-08

Te lezen met Imodium in de buurt

Er heeft iemand een stokske naar mij gesmeten (beterschap trouwens, Saartje), dus hier gaan we.   

1. Grijp het dichtsbijzijnde boek dat meer dan 123 bladzijden telt.

Oké, ik neem dit bevel maar even letterlijk. Ik zit momenteel in de zetel, laptop op de schoot (temperatuur van mijn billen: 60°C) en schuin voor mij, tegen de verste muur, zie ik onze overbevolkte boekenkast staan. Bloglezer, mocht u hier ooit langskomen, probeer dan NOOIT iets uit de boekenkast te schuiven. 't Is geen doen aan, ik zweer het. Een lawine zal op uw armen neerdonderen en u zal met uw hele lijf naar beneden worden getrokken en bedolven worden onder kilozware woordenboeken, nooit gelezen stoffige encyclopedieën, gigantische fotoalbums en vuistdikke kookboeken waaruit duizenden uitgeknipte recepten zullen dwarrelen. Dat zal vreselijk veel zeer doen. Nee, wilt u iets uit onze boekenkast halen, maak dan eerst een afspraak met een bouwkundig ingenieur. Alvast merci.  


Maar ik dwaal af. Ehm, even checken dus welk boek uit de boekenkast het dichtst bij mij staat. Herman De Conincks "De gedichten" misschien? Wacht, ik speur even verder. "Life After the 30 Second Spot" staat nog iets dichterbij. Zou dat... Maar nee, nu zie ik pas de echte winnaar, daar, helemaal onderaan, tussen Saul Bellows "Herzog" en de "The Concise Dictionary Of the English Language".
boek-stokjeDaartussen prijkt het knalblauwe "Grote Medische Handboek Voor Het Hele Gezin". Een meesterwerk waar ik al veel vaker in heb gelezen dan in welk ander boek uit de boekenkast ook. Het "Grote Medische Handboek Voor Het Hele Gezin" is namelijk een constante bron van vermaak in mijn leven. Het is op bijna elke bladzijde van een komisch niveau dat ik nog nooit elders heb ontmoet in een medische publicatie.

Het bewijs in enkele citaten: 

"Heeft uw baby last van kolieken? Zet een cassette op met het geluid van een stofzuiger of zet de baby in een stoeltje tegen een draaiende droogmachine." (p. 197)

"Last van een nijdnagel? Wikkel 's avonds plasticfolie om de pijnlijke vinger, zet de folie vast met plakband. 's Ochtends verwijder je het plastic weer." (p. 242 )

"Onrustige benen? Draag een zijden pyjama. Die zit heerlijk, en mocht je toch nog je bed uit moeten om rond te wandelen, dan ben je in ieder geval stijlvol gekleed." (p. 245)

Fantastisch toch. Zeg nu zelf, welk ander medisch handboek kent u dat zulke leutige tips weggeeft?

2 . Open het boek op bladzijde 123 en zoek de 5de zin.

"Als je bloed, etter of slijm in de stoelgang aantreft, ga je meteen naar de dokter."

Schijt. Dit gaat dus over kaka. Ja excuseer, kan er ook niet aan doen, ik volg gewoon instructies.


3. Post nu de volgende 3 zinnen.

"Het meest onmiddellijke gevaar bij diarree is uitdroging. Als iemand dus een felle aanval van diarree heeft en ondertussen niet eet of drinkt, heb je te doen met een medisch noodgeval. Roep onmiddellijk een dokter."

Einde citaat.
Einde van het stokje.

Wat hebben we nu geleerd? We hebben geleerd dat men, in geval van etter, bloed of slijm in de kaka, gerust naar de dokter mag gaan. Maarrrr... bij explosieve spuitkak moet men thuisblijven. En moet men zich beperken tot het roepen naar een dokter.
Tussen de regels gelezen staat er dus eigenlijk: dokters willen geen patiënten met racekak in de wachtzaal. Dat laat protten en dat maakt vlekken. Laat die vuilaards maar gewoon op hun eigen wc zitten stinken.

Wederom dus: situatiehumor van 't bovenste echelon. Staat allemaal te lezen in het "Grote Medische Handboek Voor Het Hele Gezin".

Dit werk is in feite de ideale sfeerschepper tijdens een saai diner. Neem het op een doods moment ter hand, lees er een paragraaf of twee uit voor en tel dan de seconden voordat de soep uit de neuzen stroomt. Kostelijk.   

14:30 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (1) | Tags: dokter |  Facebook |

22-04-08

De dingen die mannen doen als je even niet op ze let

opaendochter

 





















Ik wou een nieuwe bikini om mijn delicaatste lichaamsdelen mee te bedekken wanneer we in mei naar de piramides vertrekken. Dus togen Bijna-Echtgenoot en ik naar Zuid-Nederland om aldaar te gaan winkelplunderen.

We struinden lui rond, en ik had net de perfecte bikini in de mot toen mijn ogen naar links werden gezogen en ik bovenstaand beeld zag. Te mooi om zomaar voorbij te laten gaan. Dus klik! Gotcha.

In mijn gedachten construeerde ik meteen het scenario dat bij deze foto hoort. Terwijl oma zich in de paskamers in de outfit van haar leven aan het persen is, houdt opa zich onledig met meer intellectuele uitdagingen: tekenfilmpjes kijken. En kleindochter vindt dat best.

Vroeger, tijdens de schaarse keren dat onze hele gezin altegader ging winkelen, overschreed mijn pa nooit een winkeldrempel. Zijn plaats was buiten op de stoep, waar hij onze terugkomst afwachtte met een sigaar in de mond.

"Wou jij vroeger misschien architect worden?" vroeg ik hem eens. "Jij kijkt zo graag naar de buitenkant van gebouwen."
"Nee, tropische plantendeskundige," antwoordde hij toen. En ik knikte vol begrip. Een man die enthousiast wordt van rimboe en paradijsvogelbloemen moest inderdaad niet in de C&A zijn.

19:00 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: winkelen, vader |  Facebook |

21-04-08

Terminator Witz

kat

 



Dit is de kater van onze buurvrouw, betrapt tijdens een van zijn hoofdbezigheden, pitten dus, en liefst op iets dat in onze tuin staat.

Afhankelijk van hoe bont de kater het de voorafgaande uren heeft gemaakt, roept de buurvrouw hem met volgende namen naar binnen:
-Witzie! (blij)
-Witz! (neutraal)
-Itz! (nijdig)
-Rotkatwaarzitte! (pisnijdig)

Mag ik vragen, wat denkt u als u naar deze kat kijkt? Denkt u, o wat snoezig, of, wat ziet hij er onschuldig uit? Laat u niet bedotten mensen. Deze kat is de tiran van de buurt. Voordat Witz er was, wemelde het in onze straat van de beesten met negen levens. Brave diertjes, stuk voor stuk. Maar sinds Witz zijn intrede maakte, durft geen enkele kat of hond nog een poot buiten te zetten zonder harnas / Kalashnikov / pepperspray. Voor alle beesten behalve Witz is het elke dag opnieuw 9/11. Je kan de angst hier in de lucht rùiken. Zelfs ik, en mijn neus zit bijna altijd verstopt.

Afijn. Het baasje van Witz had al snel door dat haar kater niet de lieveling van the block was, en besloot om hem een belletje rond de nek te hangen, zodat alle goedhartige dieren al van ver al zouden gewaarschuwd zijn van de komst van Despoot Witz. Maar helaas, het heeft niet mogen baten. Witz heeft daar namelijk iets op gevonden.

Hij sluipt.

En hij doet dat zo traag en behendig dat het belletje niet afgaat. Dus zelfs mét bel slaagt hij erin mussen te molesteren, andere katten onverhoeds in de rug aan te vallen (zo laf is ie wel, Witz is scrupuleloos) en je uitdagend aan te staren met een blik die zegt: "Ik haat jouw soort die mij deze dwaze bel ombindt, en als je mij nog tien seconden langer aanloenst, krab ik je de ogen uit." En ik weet dat hij het meent, want als hij naar je kijkt dan zit er iets uitgesproken diabolisch in zijn blik. Iets dat me naar de fles azijn doet hollen en de dop eraf doet schroeven en in de fles doet knijpen, richting Witzie, want Witzie kan tegen veel maar niet tegen azijn op zijn pels. Psssshhhhht!

Zulke dingen laat die kat mij dus doen. Azijn spuiten. Ik die anders altijd zo peis en ein bisschen Friede ein bisschen Freude ben. Een woesteling word ik wanneer geconfronteerd met arrogante Witz. Ik ken de zwakke plek van die kat (azijn!) en ik maak daar zonder veel morele problemen misbruik van.

Ik heb zelfs overwogen om elke buurtkat uit te rusten met een rugzakje vol azijn + spuitslang, als munitie tegen de rosse beul van de buurt. Echt waar.

Ooit, liever vroeger dan later, zal deze buurt weer ontspannen herademen en katvriendelijk zijn.  Dat is een van mijn missies in het leven.

En als er daarover een film komt, dan zal die heten, zo zeker als mijn naam  Katrien is: And That Was The End Of Witz.

10:51 Gepost door Katrien in Dingen die me bezighouden | Permalink | Commentaren (0) | Tags: katten |  Facebook |

18-04-08

En wanneer ik haar leeftijd heb, dan ga ik paragliden

hat Straks vertrek ik naar een modeshow. En het zal geen modeshow worden zoals wij die kennen, vol meisjes zo mager dat als je ze naar een brood gooit, het gesneden is. Nee, dit keer gaat het om een modeshow voor senioren. En dat spektakel vindt plaats in een rusthuis. In dat rusthuis woont mijn meter. En die meter van mij, die heeft enkele weken geleden besloten om haar eerste stappen te wagen op de catwalk. Yep, ze loopt vrolijk mee in de modeshow.
Ik sta er een beetje versteld van.
Mijn meter was vroeger namelijk zo ingetogen en stil dat je soms gewoon vergat dat ze in de kamer was. Maar nu ze op leeftijd is, heeft die vrouw dus duidelijk haar wild side ontdekt daar in het rust- en verzorgingstehuis. 's Morgens gaat ze een halfuur op de hometrainer in de fitnesszaal. Ze is hoofd van 'het kruiswoordraadselgroepje' en iedereen verzamelt in hààr kamer voor het nieuws van zeven uur (allemaal heel hard kicken op Wim De Vilders schone ogen -ik ga dus nooit verklappen dat hij homo is, want de daaropvolgende schokgolf zal slachtoffers maken). En daarnaast gaat mijn meter ook mee op bijna alle uitstapjes die het rusthuis organiseert voor de bewoners. Mijn meter is hot stuff daar in het rusthuis.

En straks doet ze dus de catwalk. Zou me niks verbazen als ze vlak voordat ze opgaat een glas champagne achterovergooit, daarna een hoopje wit poeder op tafel legt, dat met een rietje haar neus injaagt, en hard snuivend zegt: "Metekind, de schijnwerpers roepen. Zeg aan de paparazzi dat het niet waar is van mij en De Niro. 't Is ne labbekak. Ik zou geeneens met hem willen."

Waarop ze met een shakende derrière richting de coulissen zal trippelen op "Take a walk on the wild side" van Lou Reed. En terwijl ze dat doet zal plotsklaps de hele zaal een groene gloed krijgen. Iedereen zal het zien en vragen: "Wat is dat toch wat is dat toch, die groene schijn?"

En ik zal het meteen doorhebben. Jazeker, kan niet anders.

Jaloezie.

11:32 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (2) | Tags: familie, modeshow |  Facebook |

16-04-08

Al de rest wil ik met u delen, echt waar

holiday

 













De vliegtuigtickets zijn aangekomen. Eindelijk. Met die tickets vertrekken we over enkele weken naar een ver en immer waanzinnig zonnig land.

En terwijl ik dit aan het schrijven ben, bevinden de tickets zich op mijn schoot. Ik heb besloten om ze daar de hele dag te houden, zodat ik er elke vijf minuten naar kan kijken en er af en toe aan kan frunniken/snuiven/likken. Niemand komt tussen mij en mijn tickets vandaag. Het is diepe en exclusieve liefde.

En mocht er iemand zijn die het in zijn koppie krijgt om naderbij te komen en zijn pol uit te steken naar de tickets, dan ga ik dat keelgeluid maken waarvan Bijna-Echtgenoot altijd zegt dat het op een blazende kat lijkt. En waarvan hij een beetje bang is wanneer het uit mijn mond komt omdat ik er bovendien een vervaarlijk boosaardig gezicht bij trek, waarbij mijn neusvleugels onnatuurlijk hoog de lucht in gaan (de één schijnt het een halve centimeter hoger dan de ander, imagine!). Het is alleszins geen Flaircovergezicht, ik zeg het u.

Misschien gooi ik er dan ook een kreet uit van onverzoenlijke woede. Daar ben ik nog niet helemaal uit. Of spugen, dat kan ook. Maar dan blijft er vast en zeker zo'n miezerig, zielig speekseldraadje aan mijn onderlip handig. Zo gaan die dingen altijd bij mij. En dat doet al het effect van een deftige spuugbeurt teniet natuurlijk.

Nee, weet u wat, ik ga een sticker maken en ik ga die op mijn voorhoofd plakken, en daarop zal staan: JA ER LIGGEN VLIEGTUIGTICKETS OP MIJN SCHOOT. JA ZE ZIJN NAAR DE ZON. ERAAN RUIKEN MAG VOOR 10 EURO OF GRATIS INDIEN U VANAVOND IETS LEKKERS KOMT KOKEN BIJ ONS.

Is dat een goed plan?

Wacht. Nog iets vergeten. Op die sticker moet nog een zinnetje komen.

SNOTTEBEL ACHTERLATEN TIJDENS HET RUIKEN = IK DOOD U.

Zo. Af.

17:17 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (3) | Tags: vakantie |  Facebook |

14-04-08

De dood van mijn pa

Vorige maand was het tien jaar geleden dat mijn vader is gestorven. Ik heb er geeneens iets over geschreven hier, misschien omdat het voor mij geen verschil maakt, tien jaar voelt niet anders dan negen jaar en hoogstwaarschijnlijk zal het ook niet anders voelen dan elf jaar of twaalf jaar en drie dagen.
 
Hij is weg, en weg is weg.

Bekentenis: ik kan nog steeds niet langer dan pakweg tien minuten aan mijn vader denken zonder te huilen. Maar da's oké, huilen is niet erg. Het is beter dan doodgaan.
Bijna alles is beter dan doodgaan, daar ben ik nu wel van overtuigd.
Het is dat doodgaan waarover ik altijd moet huilen. Iemand zich zien vastklampen aan het leven, met al het gerochel en gereutel dat ermee gepaard gaat, en niks kunnen doen. NIETS! Daaraan ging ik bijkans kapot. Dokters die je in de gang roepen voor overleg ("we kunnen niks meer doen mevrouw"), verpleegsters die het hoofd buigen als ze je passeren. Dat zie en hoor ik nog steeds als ik mijn ogen sluit. En het is daarom dat ik huil. Omdat ik niks kon doen, na alles wat pa voor ons had gedaan.

Ik haat u en ik vind u een klootzak. Dat verweet ik God wel duizend keer die laatste maanden. Dat ik toen al niet meer in God geloofde, vond ik geen bezwaar. Iemand moest ervoor opdraaien dat mijn vader aan het sterven was. Het was allemaal de schuld van die rotzak van daarboven. Mijn pa altijd braafjes naar de kerk gaan op zondag, en wat kreeg hij ervoor terug? Een ongeneeslijke kanker. Stank voor dank. Awel, kust mijn kloten. Iedereen en Gij daarboven vooral.

Mijn woede was grenzeloos. Wekenlang. En te bedenken dat ik iemand ben die zelden boos is, maar altijd "teleurgesteld" . Typisch vrouwelijk, ik weet het.
Toch kon ik in de weken na de dood van mijn vader iedereen die me niet beviel wel in mekaar rammen. Meedogenloos.

Dat alles gewoon verder ging zonder mijn vader en dat de zon zelfs het lef had om te schijnen. Ik vond het onbeschrijflijk onrechtvaardig. En ook, dat er niks over zijn dood werd gezegd in het nieuws. Hoe was dat mogelijk?

The show will go on. Met of zonder Katriens pa in de wereld. Dat had ik ook wel door. En na enkele weken dacht ik: het is maar goed ook. Want ik hou beestachtig veel van het leven. Zelfs nu mijn pa er lijfelijk niet meer is.  

En ik vraag me af en toe af: wat zou jij nu van me denken, pa? Ik ben zoveel veranderd sinds we mekaar laatst spraken. Je hebt Bijna-Echtgenoot nooit ontmoet. Zou hij bij jou door de geschiktheidsprocedure zijn geraakt? Ik denk het wel, we zijn zo gelukkig samen. 't Is bijna irritant om te zien. O, weet je wat: je bent onlangs ook opa geworden van het dochtertje van jouw zoon. Wie had dat gedacht.

Pa, ik weet eigenlijk bitter weinig over jou en over je verleden. Dat spijt me. Ik was te zeer met mezelf bezig om vragen te stellen over jouw leven. En nu is het te laat. Eigen schuld dikke bult. Ik had maar beter moeten weten.

Hopelijk vind je het niet erg, maar nu wil ik weer even ophouden met aan je te denken. Ik ben weer aan het huilen, dat gebeurt altijd. Niet erg maar ik krijg daar dan koppijn van en vlekken in mijn gezicht en da's vervelend. Ik ga terug werken nu. Dat arbeidsethos heb ik van jou geërfd, denk ik. En hopelijk nog veel meer ook.

Bedankt, nog een keer, dat je de beste pa was die je voor me kon zijn.  

12:16 Gepost door Katrien in Dingen die me bezighouden | Permalink | Commentaren (2) | Tags: vader, dood |  Facebook |

11-04-08

"Tik jij daar soms op?"

toothbrushGisteren moest ik naar de tandarts. Het gebouw waarin die tandarts werkt, biedt onderdak aan nog 10 andere tandartsen. Elk met zijn of haar specialisatie.  

Als je dus belt voor een afspraak ("hallo, met tandartsassistente Sylvie"), dan gaat dat ongeveer zo:

"Dag Sylvie, ik zou graag een afspraak maken."

"Oké, mevrouw. Waarvoor is het?"

"Ehm, ik heb pijn aan een tand rechtsonder."

"Is dat een ontzenuwde tand?"

(Bestaat er dan tandartsen die enkel aan ontzenuwde tanden werken?)

"Ik weet het niet. Ik onthoud zulke dingen niet."

(Zucht aan de andere kant en ik hoor haar denken: weer zo een die niet lang naar school is geweest.)

"Staat er een kroon op die tand?"

"Nee."

(Ondertussen heeft ze al drie tandartsnamen geschrapt van de lijst. Nog acht to go).

"Bent u al eerder bij een tandarts geweest hier?"

"Ja, bij Patrick H., Els V., Pieter F. en Veerle H."

(Niet gelogen, ik ga vaker naar de tandarts dan naar de kapper.)

"O. Dat helpt me niet veel vooruit natuurlijk."

(Opnieuw een zucht, dit keer zo luid dat ik hem voel binnenwaaien in mijn oor.)

"Hebt u ook een tandvléésprobleem?"

"Nee."

(Schapt weer een naam)

"Heb u een abces, denkt u?"

"Ehm. Ik denk het niet, nee."

(Schrap)

"Bent u ouder dan vijftien?"

"Nee."

Stilte.

"U bent niet ouder dan vijftien? U klinkt ouder dan vijftien mevrouw."

"Ja, sorry, ik wou een grapje maken."

(Ik grinnik, maar zij niet. Zij zucht weer, en roloogt en schudt haar hoofd, ben ik zeker van.)

"Staat uw tand ook los, mevrouw?"

"Ehm. Momentje."

(Ik wrik aan mijn tand maar krijg er geen beweging in.)


"Nee, hij staat muurvast."

"Doet uw tand pijn als u erop bijt, mevrouw?"

"Ja amai! Gisteren beet ik op een stuk stokbrood en ge had eens moeten weten hoe..."

"Mevrouw. Doet het ook pijn als u erop tikt?"

(Wordt duidelijk ongeduldig.)

"Dat doe ik eigenlijk nooit, op mijn tanden tikken."

"Tikt u er dan nu eens op, mevrouw."

"Oké. Als dat moet."

(Ik neem een mes uit de besteklade en tik met de botte kant op mijn tand. Hm. Was dat pijnlijk of gewoon oncomfortabel? Ik tik voor de zekerheid nog eens en neem dan terug mijn lulijzer in de hand.)

"Het is gewoon niet prettig, dat tikken, maar het doet niet echt pijn. Moet ik misschien nog harder tikken?"

"Het is al goed, mevrouw. Het is al goed. Ik zet u bij tandarts Lieve V. voor deze afspraak. Zij zal u verder kunnen helpen."

En daarmee sluit ze de conversatie af.

Ik roep naar Bijna-Echtgenoot: "Zeg, tik jij af en toe wel eens op je tanden?" Hij antwoordt: "Ben je gek." En dat stelt me gerust. Zie je wel, niet op je tanden tikken is niet abnormaal.

Maar ik zweer het u, telkens weer na zo'n conversatie met Sylvie de tandartsassistente doet mijn hele gebit een uur lang pijn, en ik weet dat mijn tanden daarmee de boodschap willen uitsturen: vrouw, we zitten nu al meer dan een derde van een eeuw in je mond. Je weet niet wie van ons een zenuw heeft en wie niet, je weet niet hoe het voelt als we betikt worden, wie van ons losstaat en wie vast, en je hebt er geen idee van of een van ons een abces aan zijn wortel heeft hangen. Maar het ergste van al: je hebt een debiele grap gemaakt tegen een tandartassistente. Dat is zo ongeveer de tweede GODHEID in ons bestaan, na de tandarts. Daar maak je geen stomme grapjes tegen. Dus nu hé, nu gaan we een uur pijn doen. Nu ga jij eens lekker afzien. En als je de volgende keer weer kemels schiet tijdens het intakegesprek met godin Sylvie, dan gaan we allemaal uitvallen. Terzelfdertijd. En probeer maar eens met een lege mond: "tandarts" te zeggen aan de telefoon. Ha! Zal je leren.

11:30 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (3) | Tags: tandarts |  Facebook |

09-04-08

Met een stompzinnige smile op mijn gezicht


gras












Toen ik daarnet van mijn scherm opkeek en de tuin in staarde, kwam dit guitige madeliefje plots in mijn blikveld staan. Wat mij betreft roept er geen enkele bloem harder LENTE MENSEN LENTE! dan een madelief.

Als de wiedeweerga heb ik me ernaartoe gerept om het te fotograferen, bang dat het bloempje zou verdwijnen als ik domweg bleef staren en plots durfde te knipperen. 

Maar dit is dus het bewijs. De madelief is er. De lente is er.

Weer een dag dichter bij een bikini.

09:32 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: lente |  Facebook |

07-04-08

Op mijn knieën en met de handen gevouwen

Ik weet niet hoe het komt, maar ik krijg de laatste tijd erg veel e-mails binnen waarin geen enkel leesteken staat, en geen enkele hoofdletter. Het zijn geen spamberichten, neenee, 't zijn gewoon e-mails van mensen zoals u en ik.

Misschien zien sommige mensen het nut niet in van leestekens. Wel, laat mij dat nut even aantonen. De afwezigheid van komma's en punten stuurt een lezer de boodschap "stop met ademhalen totdat dit hele epistel ten einde is want als je toch ademhaalt ben je de hele draad kwijt en moet je weer van voorafaan beginnen nènènènènè."  Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik heb lucht nodig om te overleven. Als ik moet stoppen met ademhalen kan ik volgende maand niet op reis wegens dood. En zoals de Supernanny altijd zei aan stoute kinderen: "That is NOT acceptable."

Het kost me daarenboven zoveel moeite om een dergelijke e-mail te lezen en te begrijpen, dat ik mijn ogen VOEL verslijten en mijn haar VOEL uitvallen terwijl ik eraan bezig ben. Uiteindelijk bereikt de frustratie dan zo'n hoogtepunt dat ik er iemand bij moet halen die mij vastbindt aan de sofa, zodat ik de neiging kan weerstaan om ons huis af te zoeken naar een alcoholstift waarmee ik geestdriftig (tong 10 cm uit mond) punten en komma's kan tekenen op mijn computerscherm. Zover komt het dan, ziet u. Opperste waanzin!

Dus als het u belieft, een hoofdletter hier en daar en een puntje of twee drie? Voor mijn geestelijke gezondheid?

(Voor de leken: een punt, dat ziet er zo uit, .)

11:15 Gepost door Katrien in Dingen die me bezighouden | Permalink | Commentaren (1) | Tags: leestekens |  Facebook |

05-04-08

De kracht van theezakjes

theezakjes












Op een ochtend, zo'n week geleden, kwam ik de keuken binnen en zag dat er op de vensterbank een piepschuimen bakje stond met daarin een leeg papieren theezakje. Toen mijn ogen dat registreerden, zonden mijn hersenen meteen de boodschap "hoort hier niet, hoort hier niet!" uit, dus ik gooide het papieren zakje netjes bij het oude papier. Het bakje liet ik staan omdat wij af en toe pogingen doen om in zo'n bakje iets te laten groeien (waterkers, alfafa), wat nooit lukt, maar opgevers zijn lafaards zeiden onze moeders vroeger altijd, dus wij zijn geconditioneerd om tot in het wanhopige door te gaan met alles wat we aanvatten.  

De volgende dag deed hetzelfde tafereel zich voor. Opnieuw lag er een leeg papieren theezakje in het bakje en ik maakte een memo aan mezelf: "Geliefde duidelijk maken dat piepschuimende bakje NIET onze nieuwe vuilnisbak is."

Die avond kreeg ik al meteen de gelegenheid om hem erover aan te spreken. Vanuit de keuken riep hij namelijk plots met ontzetting in zijn stem: "Zeg, mijn theezakjes zijn weg!"

"Bel de politie," antwoordde ik wijsneuzig.

"Wablief?" vroeg hij.

Aangezien wijsneuzige antwoorden al hun wijsneuzigheid verliezen als je ze moet herhalen, hield ik het maar bij: "Ze liggen bij het oude papier. Waar ze horen, weet je wel."

Bijna-Echtgenoot kwam daarop in de deuropening staan met een onthutst gezicht.
"Je begrijpt het niet," deelde hij mee. "Het is een experiment."

Ik knipperde met mijn ogen want dat antwoord had ik niet verwacht.

"Een experiment? In wat?"

"Ik wil zien hoeveel thee wij drinken op één maand tijd. Daarom verzamel ik dertig dagen lang alle lege papieren theezakskes."

Mijn ogen wachtten op een glimlach en mijn oren op "grapje!" maar geen van beiden deed zich voor. Was ie gek geworden?

"Wat?" vroeg ik voor de zekerheid.

"Het. Is. Een. Project." benadrukte Bijna-Echtgenoot.

"Maar liefste," zei ik, "je weet toch dat wij allebei 's avonds 1 kop thee drinken, dus als je nu gewoon zestig zakjes thee op mekaar legt, dan krijg je toch hetzelfde resultaat?"

Bijna-Echtgenoot schudde echter het hoofd. "Da's niet hetzelfde. Het is belangrijk dat wij de thee hebben gedronken die in de papieren theezakjes zat. Het zijn après-theezakjes."

Après theezakjes. Oké.

Het leek me wel duidelijk; ik was mijn geliefde tijdelijk kwijt aan een parallel universum. Een kosmos waarin theezakjes van buitensporig groot belang waren. Ik overwoog in mijn binnenste wat mijn volgende stap zou zijn.

En na een uur viel mij een groot inzicht te binnen. Omdat het alternatief (hij is echt gek geworden) te zwaar was om dragen, besloot ik me te focussen op de andere voor de hand liggende optie. Hij doet het gewoon om OP TE VALLEN. Hij wil dat ik over hem schrijf in mijn blogje, en daarom doet hij zotte efforts dat het niet meer normaal is. Aha! Gotcha!  

Dus mocht je dit lezen, liefste, en je bent ondertussen nog niet al je vijzen kwijt, weet dan: ik heb je door.

Doe nu maar weer normaal, kom. Please. Je kan het mij niet aandoen dat ik de redelijke van ons beiden moet zijn. DAT GAAT NIET, dat weet je.  Jij moet de rots zijn en ik wil gewoon een beetje ploeteren.

Dat was de deal, man. 

11:27 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-04-08

Hij denkt dat ik een hond ben

Bijna-Echtgenoot (vanuit de keuken): "Wil jij wat sla bij je stuk pizza?"

Ik: "Wat?"

Hij: "Waf?"

Ik: "Ik ben geen hond."

20:22 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (0) | Tags: hond |  Facebook |

03-04-08

Aan het handje van Michel F.

scharlakenroodElke avond, en dat sinds een week ofzo, balanceer ik voor het slapengaan een dik boek op mijn buik. Het heet "Lelieblank, scharlaken rood" en ene Michel Faber heeft het geschreven. Ik balanceer dat boek niet op mijn buik omdat ik een sixpack wil kweken maar omdat ik het dus LEES terwijl het op mijn buik rust. Ik dacht ik zeg het maar voordat u rare gedachten krijgt.

Soit. Toen ik "Lelieblank, scharlaken rood" een week geleden vastpakte in de bibliotheek, moest ik denken aan een collega op mijn vorige werkplek. Die vertelde me op een dag dat ze in dat boek bezig was en extra traag las omdat ze niet wou dat het verhaal zou eindigen. Kijk, als iemand zoiets tegen me zegt over een boek van 955 bladzijden, dan ben ik toch even onder de indruk. En vooral: zo'n opmerking maakt me nieuwsgierig.

Nu ben ik dus zelf aan het wandelen doorheen het universum van "Lelieblank, scharlaken rood". En de auteur heeft me keurig bij het handje vast. Hij fluistert dingen als "Laat mij u redden van de kou. Ik weet de weg" en ook "Laat mij u dit huis binnensmokkelen langs de achterdeur". Kortom: hij spreekt de lezer om de haverklap aan. In mijn binnenste mompel ik dan "ik heb het niet koud, maar bedankt voor het aanbod" en "waarom gaan we niet langs de voordeur dan?" Maar de auteur antwoordt niet op mijn opmerkingen. (Natuurlijk niet; silly me.)  

Eigenlijk vind ik dat maar een rare techniek, die van de auteursinmenging. Ik moet daar normaalgezien niks van hebben. Nee, gooi me liever meedogenloos in medias res, temidden calamiteiten en turbulent emotionele gebeurtenissen. Werp me maar, beste auteur. Ik red me heus wel. Echt waar.

Maar zo pakt Michel Faber het dus niet aan. Hij begeleidt me. En ik beken, ik vind 'm tot nu toe een redelijk geschikte gozer. Iemand die gerust eens langs mag komen (liefst na voorafgaandelijk seintje zodat ik de vuile sokken nog gauw kan opruimen) en die zelfs een drankje zal krijgen zonder dat hij erom vraagt. Michel doet dat niet slecht, dat begeleiden. 

Mocht het u interesseren, dan laat ik over enkele weken weten hoe ik het boek vond. Het zal me benieuwen of ik die recensent van Time Magazine zal bijtreden, die dit boek omschreef met de memorabele woorden: "Beter dan seks."  Ja, zo staat het echt op de achterflap.

Ofwel heeft die recensent nog nooit goeie seks gehad, ofwel zal ik na de lektuur van "Lelieblank, scharlaken rood" deze blog staken omdat ik Opperste Gelukzaligheid heb bereikt, bloggen me geen mallemoer meer kan schelen en ik alleen maar dwaas voor mij uit wil glimlachen.

03:52 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (2) | Tags: boeken |  Facebook |

02-04-08

Lijstjesmens

Nu heb ik 24 reminders. Maken een pingpong-geluid.

Ik maak lijstjes maar ik lees ze zelden. 's Avonds voor het slapengaan.

18:21 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-04-08

Essential, doctor Watson

 kompas












Deze sleutelhanger komt uit een winkel waar ze allerhande spullen hebben voor mensen die kicken op ontberingen en afzien. Ik leef al lang genoeg om te weten dat ik niet tot dat soort mensen behoor; lijden loutert me niet, ik word er gewoon een zeur van.

Dus wat deed ik in hemelsnaam in zo'n avonturenwinkel? Wel, ik vind zo'n zaak intrigerend. Het is voor mij geruststellend om te weten dat er gelkussentjes bestaan die je kan gebruiken om je handen warm te houden (mocht de ijstijd plots terug aanbreken), dat er radio's zijn die je kan opwinden (mocht alle elektriciteit plots uitvallen en alle batterijen leeg zijn) en dat er schokdempende sokken bestaan (mochten plots alle schoenen van de aardbol verdwijnen en we gewoon nog sokken te onzer beschikking hebben -je weet maar nooit).

Dus reuze in mijn schik wandelde ik rond in de avonturenwinkel, temidden musculaire bergbeklimmers en ervaren Noordpoolreizigers. En ik onderwierp allerlei zakjes en doosjes aan een nadere inspectie.

En toen vielen mijn ogen plots op een sleutelhanger. Een sleutelhanger die ook een kompas bleek te zijn. Hij riep: "Koop mij, koop mij" en ik gehoorzaamde en nam hem mee naar mijn auto.

Thuisgekomen toonde ik het ding aan mijn geliefde.

"Dat is een kompas," zei hij. "Waarvoor heb jij een kompas nodig?"

Het antwoord leek me evident. "Da's voor wanneer ik ontvoerd word ergens diep in de Ecuadoriaanse jungle. Als ik dan ontsnap 's morgens in de vroegte, wanneer de inboorlingen slapen, weet ik precies hoe ik terug naar West-Vlaanderen moet geraken. Gewoon het noordnoordoosten volgen. En weet je wat, als jij niet thuis bent wanneer ik aan kom strompelen, kan ik gewoon de voordeur opendoen, want de sleutels hangen aan mijn kompas."

Ik zag hoe die woorden bij Bijna-Echtgenoot aanklopten, hoe ze zich daarna binnenwrongen in zijn gehoorgang en een plekje zochten in de compartimenten van zijn überrationele brein. Ze vonden er geen. En dus moest Bijna-Echtgenoot zijn vinger in zijn oor steken en er wild mee schudden. Om mijn woorden er langs zijn andere oor weer uit te laten, en dus orde te herstellen in zijn hoofd.

Hij had ook gewoon kunnen zeggen: "Vrouw, jouw overrompelende creatieve intelligentie is soms te veel voor mij om te kunnen verwerken."

En ik zou dat volledig begrepen hebben.

20:04 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (6) | Tags: kompas, avonturen |  Facebook |