27-05-08

Baby kannibaal

Afgelopen zondag waren we door een tante en oom uitgenodigd op een champagnebrunch in een restaurant. Ik weet niet wat u ervan denkt, maar ik vind dat er ambetantere dingen zijn in 't leven dan champagne binnenklokken bij het ontbijt, dus ja, het was met een verlekkerde glimlach en hongerige ogen dat ik aan tafel schoof die middag. 
Mijn blijdschap had ook veel te maken met de aanwezigheid van Nel, het  dochtertje van mijn broer dat ondertussen vier maanden oud is en stilletjesaan begrijpt dat de wereld uit meer bestaat dan mama's tepelhof. Ik had Nel een maandlang niet gezien en in die tijd had ze een verbijsterende metamorfose ondergaan.

babybijt1


















Ze was namelijk veranderd in een knaagdier slash kannibaal.

Alles in haar blikveld dat binnen aanrakingsafstand kwam, klemde ze vast met een kracht waar je de Hulk nog niet van zou verdenken, trok ze daarna richting opengesperde mond en trachtte ze verwoed naar binnen te proppen. Dingen die eraan moesten geloven: mijn duimen, de pols van de dienster, mijn oorlel, haar eigen grote teen, de armband van haar moeder, mijn haar, de halsketting van mijn tante, nog eens mijn duimen (ja, ik heb beestig smakelijke duimen) en ga zo maar door. Had ik het toegelaten, dan zat ik hier nu enkel met mijn pinken te tikken. En met een half kaalgeknabbelde kop want al de rest had Nel allang geannexeerd. 

Maar weet u, ik vond het allemaal best oké. Nel mag aan me knagen zoveel ze wil. Want als je erbij stilstaat, dan is het toch een beetje zielig om zoveel goesting te hebben in vingers, juwelen en haarlokken, maar 1. nog geen tanden te hebben en 2. nog geen deftige spijsvertering te bezitten. En iedereen rondom jou die maar blijft grijnzen wanneer je met alle macht ter wereld die teen wil afbijten en opsmikkelen, maar dat niet gaat omdat iemand is vergeten die dingen in je mond te stoppen die alle grotere mensen wel hebben. TANDEN. En niemand die je miserie begrijpt of een petitie start of een benefietconcert organiseert om je te helpen. Eenzaam dat dat moet zijn, eenzaam! We hebben er geen gedacht van.

Nel heeft dus al mijn sympathie. Ze staat zo onbevangen, ontvankelijk en blij in het leven, dat ik niet anders kan dan haar doodgraag zien en haar minutenlang te laten knagen aan mijn neusvleugels. Dat ik daarbij een overdosis Zwitsal-baby-odeur binnenkrijg en tijdelijk door mijn mond moet ademen wat bijna onmogelijk is omdat mijn neus verstopt zit, neem ik er zonder zeuren bij. Omdat ik nu eenmaal zo'n soort tante ben, daarom. Ik verbied mezelf om te emmeren als Nel in de buurt is. Laat dat meisje gerust in 't rond knabbelen Straks wil ze met een vriendin op een kaduke brommer naar Dours waar ze heeft afgesproken met een vriendje dat geen blanco strafblad meer heeft. Dan zullen we anders klappen. Da's geen kattenpis meer. Maar nu, ach, van een vinger/neusvleugel/halsketting meer of minder zijn nog niet veel mensen gestorven. Laat Nel haar pleziertjes.

Maar toch. Ooit, als ze 8 is of 9, dan zal ik onvermoed haar volledige wang in mijn mond steken, en daarna haar voorhoofd en dan zal ik zeggen terwijl ze me verschrikt aankijkt: "Je weet het waarschijnlijk niet meer, maar dat had je nog van me te goed, in verband met vroeger enzo."

Want zo'n tante ben ik ook, daarom. Staan we weer lekker quitte.  

* cue Aerosmith: "Don't Get Mad, Get Even." * 

Nel

12:17 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (1) | Tags: nel |  Facebook |

Commentaren

Wat een schatje! Ik zou me ook zo laten opeten! :-)
En kan je op zo'n momenten je biologische klok negeren??? De mijne draait dan altijd overuren!

Gepost door: saartje | 27-05-08

De commentaren zijn gesloten.