27-05-08

Baby kannibaal

Afgelopen zondag waren we door een tante en oom uitgenodigd op een champagnebrunch in een restaurant. Ik weet niet wat u ervan denkt, maar ik vind dat er ambetantere dingen zijn in 't leven dan champagne binnenklokken bij het ontbijt, dus ja, het was met een verlekkerde glimlach en hongerige ogen dat ik aan tafel schoof die middag. 
Mijn blijdschap had ook veel te maken met de aanwezigheid van Nel, het  dochtertje van mijn broer dat ondertussen vier maanden oud is en stilletjesaan begrijpt dat de wereld uit meer bestaat dan mama's tepelhof. Ik had Nel een maandlang niet gezien en in die tijd had ze een verbijsterende metamorfose ondergaan.

babybijt1


















Ze was namelijk veranderd in een knaagdier slash kannibaal.

Alles in haar blikveld dat binnen aanrakingsafstand kwam, klemde ze vast met een kracht waar je de Hulk nog niet van zou verdenken, trok ze daarna richting opengesperde mond en trachtte ze verwoed naar binnen te proppen. Dingen die eraan moesten geloven: mijn duimen, de pols van de dienster, mijn oorlel, haar eigen grote teen, de armband van haar moeder, mijn haar, de halsketting van mijn tante, nog eens mijn duimen (ja, ik heb beestig smakelijke duimen) en ga zo maar door. Had ik het toegelaten, dan zat ik hier nu enkel met mijn pinken te tikken. En met een half kaalgeknabbelde kop want al de rest had Nel allang geannexeerd. 

Maar weet u, ik vond het allemaal best oké. Nel mag aan me knagen zoveel ze wil. Want als je erbij stilstaat, dan is het toch een beetje zielig om zoveel goesting te hebben in vingers, juwelen en haarlokken, maar 1. nog geen tanden te hebben en 2. nog geen deftige spijsvertering te bezitten. En iedereen rondom jou die maar blijft grijnzen wanneer je met alle macht ter wereld die teen wil afbijten en opsmikkelen, maar dat niet gaat omdat iemand is vergeten die dingen in je mond te stoppen die alle grotere mensen wel hebben. TANDEN. En niemand die je miserie begrijpt of een petitie start of een benefietconcert organiseert om je te helpen. Eenzaam dat dat moet zijn, eenzaam! We hebben er geen gedacht van.

Nel heeft dus al mijn sympathie. Ze staat zo onbevangen, ontvankelijk en blij in het leven, dat ik niet anders kan dan haar doodgraag zien en haar minutenlang te laten knagen aan mijn neusvleugels. Dat ik daarbij een overdosis Zwitsal-baby-odeur binnenkrijg en tijdelijk door mijn mond moet ademen wat bijna onmogelijk is omdat mijn neus verstopt zit, neem ik er zonder zeuren bij. Omdat ik nu eenmaal zo'n soort tante ben, daarom. Ik verbied mezelf om te emmeren als Nel in de buurt is. Laat dat meisje gerust in 't rond knabbelen Straks wil ze met een vriendin op een kaduke brommer naar Dours waar ze heeft afgesproken met een vriendje dat geen blanco strafblad meer heeft. Dan zullen we anders klappen. Da's geen kattenpis meer. Maar nu, ach, van een vinger/neusvleugel/halsketting meer of minder zijn nog niet veel mensen gestorven. Laat Nel haar pleziertjes.

Maar toch. Ooit, als ze 8 is of 9, dan zal ik onvermoed haar volledige wang in mijn mond steken, en daarna haar voorhoofd en dan zal ik zeggen terwijl ze me verschrikt aankijkt: "Je weet het waarschijnlijk niet meer, maar dat had je nog van me te goed, in verband met vroeger enzo."

Want zo'n tante ben ik ook, daarom. Staan we weer lekker quitte.  

* cue Aerosmith: "Don't Get Mad, Get Even." * 

Nel

12:17 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (1) | Tags: nel |  Facebook |

20-05-08

De buik en de bikini

Deze man lag een tijdlang in mijn zicht toen we aan het zwembad zaten in Egypte. Ik weet niet wat die armen van hem willen zeggen (een positie uit de yogales? Werd hij in zijn dromen onder vuur genomen? Bidt hij tot God/Allah?) maar zijn BUIK, kijk daar eens naar, het was die BUIK die me uren heeft gefascineerd.

Trommel op mij, prik in mij, zwabber me in 't rond, zei die buik. Ik heb echt een ongekende mentale kracht moeten inzetten om aan die roep te weerstaan. Ik wou opspringen, drumsticks bovenhalen en een AC/DC-drumsolo ten beste geven op die lekker dikke pens van hem.

Kan u de verleiding weerstaan? 

bigbelliedman













En toen ik onderstaande foto aan mijn broer toonde, vroeg hij of ik er altijd bijlig alsof elk moment de paparazzi kunnen langskomen:

inthesun

 











Mocht ik ooit een kwartier lang beroemd zijn, dan wed ik dat hij zal bellen naar alle redacties van glossy magazines en zeggen dat ik als kind mijn snottenbellen opat en dat hij daar foto's van heeft.
Die nuchterheid van hem komt ooit nog in het Guinness Book of Records.

21:08 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (4) | Tags: vakantie |  Facebook |

19-05-08

Beha aanhouden aub!

Ik ben terug. Ondanks mijn resolute voornemen om zolang mogelijk in Egypte te blijven plakken, ben ik er niet rouwig om dat we sinds vrijdag terug in ons hoofdkwartier zijn en weer water kunnen drinken uit de kraan zonder daar doodziek van te worden.  En dat ik niet meer om het kwartier moet herhalen dat nee, ik geen massage wil, nee ik niet wil gaan duiken, nee ik geen waterpolo wil spelen en nee ik geen tattoo wil laten zetten.  En wilt u nu aub ver weg gaan en nooit meer terugkomen.

Begrijp me niet verkeerd, de vakantie was ontspannend en leuk zoals altijd maar er gebeurde jammergenoeg het volgende: als straf voor dit overmoedige bericht, hebben Isis en Osiris me in Egypte zo ziek gemaakt dat ik uiteindelijk moest worden afgevoerd naar het hospitaal. Daar ben ik erin geslaagd om de verpleegsters aan de rand van een zenuwinzinking te brengen door in een onderzoekskamer m'n beha uit te trekken terwijl de deur op een kier stond en er moslimmannen naar binnen konden gluren.  GEGIL, mensen! Ik zeg het u, ik ben nog nooit zo hardhandig en met zoveel kabaal een pashokje binnengepusht. En ik weet niet of het als straf was bedoeld, maar ik heb ook nog nooit een onderzoeksschort met zoveel gaten erin moeten aantrekken.

Anyway. Het is allemaal goed afgelopen; ik kreeg pillen en drankjes en goede raad, en op dag 6 van de vakantie voelde ik me goed genoeg om volop te kunnen genieten van intense luiheid, het vissenparadijs vlak onder de zeespiegel en de vijf kleppers van boeken die ik had meegenomen.

Morgen post ik wat foto's vol bloot vel en kwijlopwekkende palmbomen. 

En nu ga ik weer even wat pillen slikken en de neusspray uithalen. Kom dat tegen. Op het doosje van die spray heeft de Egyptische apotheker geschreven: "One spray in each nose." In welke winkel haal ik dat, een extra neus? En hoeveel kost zoiets? Jeff Hoeyberghs, zou die er nog één op overschot hebben liggen, denkt u?

17:58 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (1) | Tags: ziek, vakantie |  Facebook |

07-05-08

Activiteiten van de komende week:

Liggen, betekenisloze conversaties voeren, weer gaan liggen, drinken, 20 meter stappen (naar toilet), een bladzijde omslaan, bekomen van die inspanning, sunblock smeren, mensen kijken, slapen, testen of Russische toeristen een gevoel voor humor hebben, turista proberen te ontwijken, afkicken van de laptop, en zeeën tijd voor romantiek.

Mensen, ik ga met vakantie. Het zal hier een weekje stil zijn.  

Als ik niet terugkom, kom mij niet zoeken. 

 

20:15 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (2) | Tags: vakantie |  Facebook |

06-05-08

De dag waarop honden me niet mochten

Als je op een terrasje zit en je bemoeit je met je eigen zaken. En de hond van de mensen aan een naburig tafeltje kijkt je aan, draait zich om en gaat dan demonstratief zo zitten:

 

hond

 

 

 



















Dan moet ik erg veel moeite doen om dat niet persoonlijk te nemen.  

18:45 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: hond |  Facebook |

05-05-08

Waarom hij straks geen 'Bijna' meer is

orchideeVrijdagavond twee mei. Toen ik thuiskwam stond er een orchidee op het aanrecht. En naast die orchidee had Bijna-Echtgenoot twee lege champagneglazen gezet.
Er lag ook een briefje bij, ter verklaring van die hele enscenering, want hij wist dat ik op dat moment de neiging zou voelen om: "Wat is dat hier allemaal, weet jij hier iets van?" te roepen. En hij wou niet dat dergelijke banale vragen de magie van het moment zouden doorbreken.

Vandaar dus het papiertje.

Ik bukte me ernaartoe met een brede smile en verwachtte te lezen: "Gelukkige verjaardag, liefste" en daarna nog iets cliché dat de woorden 'rimpels, gezondheid, seniorennet.be en vele jaren,' zou bevatten. Maar nee, hij had veel meer geschreven dan dat, ik had het moeten weten. In zijn vrije tijd is hij namelijk een beetje van een dichter. Zodus stonden er ademafsnijdende lyrische zinnen te lezen, for my eyes only en waarover ik hier dus niet veel zal onthullen behalve begot, wat was het ontroerend. Echt waar mensen, hoe meer ik las, hoe zwakker mijn knieën werden. De zinnen gleden via mijn ogen naar mijn keel en vormden daar een krop ter grootte van een boulet. Ik probeer hem weg te slikken maar het mocht niet baten. En terzelfdertijd begonnen mijn traankanalen zozeer te lekken dat ik mijn hoofd maar boven het bloempotje hield en met mijn waterlanders de aarde rond de orchidee bevochtigde (kunnen bloemen eigenlijk tegen tranenwater?).

Ik was er effenaf niet goed van.

Toen ik op Bijna-Echtgenoot toestapte met een mascara-ramp (très gothic) zei hij: "Ik weet dat het pas morgen is, jouw verjaardag, maar ik kon niet meer wachten. Proficiat, allerliefste."

En ik schudde mijn hoofd en zei: "Gij zijt...gij zijt...da 'k u vastpak, kom hier." Ik weet het, dat was bijlange niet zo lyrisch als zijn briefje, maar ik had poëzie in mijn blik gestopt (ja, ik kan dat). Achter mijn irissen zat het warmste minnengedicht ooit gemaakt.

En zo verliep de vooravond van mijn 35e levensjaar.

Ik telde mijn zegeningen en boy, het waren er veel. 

13:41 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (2) | Tags: verjaardag |  Facebook |

01-05-08

De beste tijd van het jaar

lente
1 mei, dag van de arbeid. Vandaag zijn we thuis en hangen zomaar wat rond, doelloos.  

Links van mij ligt Bijna-Echtgenoot; hij plakt aan de zetel met koorts en hij ziet er zo'n beetje uit alsof hij net werd opgevist uit de Schelde. En daarna lijkwit werd geschilderd. Om de halve minuut HOEST hij. En dat gaat zo luid dat ik preventief maar de hele tijd met mijn vingers in mijn oren zit, anders kauw ik straks nog op mijn trommelvliezen.

Anyway. Ik weet niet hoe het komt maar hoewel ik me lichamelijk ook niet tiptop voel, heb ik vandaag zo'n dag waarop ik me onaantastbaar waan. Omringd door miljoenen gevleugelde virusduiveltjes, spotlach ik met hun plannen om mij ook te besmetten met het Snot en de Hoest.

Het kan me allemaal niet schelen. De maand mei is aangebroken (mijn favoriete tijd van het jaar), de wereld is niet langer zwartwit maar een wild kleurenpallet, je ziet je eigen adem niet meer als je buitenkomt, en overmorgen ben ik jarig. Wat is het leven mooi. Dat heb ik daarnet beslist, met een liedje in mijn hoofd. De hele maand mei zal het leven mooi zijn, want mei heeft me nog nooit teleurgesteld. En in sommige dingen moet een mens toch vertrouwen hebben.

Waarlijk, ik voel bijna een nonkel-Bob-meets-Bond-Zonder-Naam-stemming opkomen. Hou me tegen of straks wil ik nog iedereen aanraden om madeliefjes aaneen te vlechten en in de haren te steken. En te huppelen of te hinkelen.

Ik hou me maar beter in, denk ik. Als 't niet derangeert, dan ga ik nu naar buiten en zo heftig snuiven aan de bloemetjes, dat er als ik ermee klaar ben er helemaal geen geur meer in zal zitten.
Zo hard ga ik van deze dag genieten.

Doe hetzelfde, als u daar zin in heeft. Prettige eerste mei.

15:36 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: lente, ziek |  Facebook |