03-06-08

Adam Duritz

adamduritz

Vorige zondag zond BNN Pinkpop live uit. Genieten was dat. En groot was mijn jolijt toen plots Adam Duritz en zijn kapsel het beeld vulden. Jullie kennen hem waarschijnlijk wel: Duritz is de frontman van Counting Crows, die Amerikaanse band die enkele hits had met melodieuze popsongs.

Toen ze net bestonden, was ik al diehard fan. En nu nog ken ik bijna alle songs op hun schijf.... vanbuiten. Deze week is Bijna-Echtgenoot weer een weekje in het buitenland en dan kan ik de verleiding niet weerstaan om Adam Duritz in de cd-speler te schuiven, de koptelefoon op te zetten en vol inlevingsvermogen "Anna Begins", "Round Here" en "Mr. Jones" mee te zingen.

Duritz was vroeger een getormenteerd persoon die in interviews niet naliet te herhalen hoe shitty het leven wel niet was. Hoe moeilijk het was om je weg te vinden, en hoe weinig wegwijzers er waren. Wat hij te zeggen had, toen, paste perfect in het wereldbeeld dat ik had in mijn twintiger jaren. Ik begreep hem.

Nu is den Adam een stuk lichtigvoetiger en ik ook. En dat schept een band, ook al vind ik zijn muziek al een tijdje een beetje saai geworden.

Maar daar stond hij dus vorige zondag op het Pinkpop-podium, hij en zijn kapsel. Zijn dreadlocks zwiepten alle kanten uit terwijl hij "A Long December" bracht vanachter zijn piano. "Wat lijkt hij toch op een pulli', dacht ik. De laatste weken denk ik vaak aan honden, omdat ik er graag één wil, dus ik zie tegenwoordig in iedereen wel een hond. In Adam Duritz zag ik een puli. Als hij zich bukt om zijn veters te knopen, zouden er dan geen voorbijgangers zijn die zijn kop aaien en "good boy" mompelen? Moet wel.

pulli

23:26 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.