20-06-08

Wilt u daar koffie bij madam?

autokeuring-005













Gisteren moest ik naar de autokeuring. Ik had het zoals gewoonlijk tot op de laatste dag uitgesteld omdat ik zo ongeveer even graag naar de autokeuring ga als naar een openhersenoperatie.
Die technische keuring is dan ook zo onwezenlijk en vreemd. De mensen die er werken zeggen nooit: "Dag mevrouw, nu gaan we dit en dat doen met uw voituur.  En dat is daarvoor en daarvoor. Wees gerust, straks krijgt u hem in goede staat weer terug. Gelieve daar in de wachtruimte even plaats te nemen." Nee, de schobbejakken verjagen mij zwijgzaam vanachter mijn stuur en gaan vervolgens over tot het vreselijk mismeesteren van mijn beestje.  En ik krijg er niks van uitleg bij. De schuddingen die mijn vehikel moest verduren, 't zag er allemaal echt niet gezond uit.

Ik heb eigenlijk nooit begrepen wat al die testen moeten voorstellen, en ik pleit er dan ook voor dat iedereen die zich aanbiedt een informatief papiertje zou in de pollen gestopt krijgen met wat informatie. Desnoods met tekeningetjes op. Of een cartoon. Zo hebben de wachtenden én inzicht in wat gebeurt én afleiding van de gedachte "ik ga gebuisd zijn, hoe zit het eigenlijk met de distributieriem, het oliepeil, de nokkenas? Waarom ben ik weer niet naar de garage geweest om de auto in orde te laten zetten? Waarom heb ik geen personeel dat dit voor mij kan opknappen?" Zulke gedachten regenen dus in mijn hoofd als ik daar sta te wachten.

En wat schreef ik daarnet over een wachtruimte? Laat me niet lachen. In het gebouw van de technische keuring is niks wat ook maar een beetje lijkt op een wachtzaaltje.  Je staat daar maar een beetje dwaas rond te draaien naast allerlei vreemde apparatuur, en je staat altijd in de weg van iets of iemand. Ik ben me dan maar in kleermakerszit gaan neerzetten tegen een elektriciteitscabine met de Zone09. Niet makkelijk, want een stoet voorbijslenterende mannen in kiel kon het maar niet laten om mijn lectuur te storen met opmerkingen als "Gaat het meiske? Mag ik erbij komen zitten? Moete een potje kaffie erbij?"

Nee, wilde ik hen toebijten, ik wil mijn bolide terug. Het staat mij niet aan dat jullie nu al zeker vijf minuten ermee aan het foefelen zijn. Maar dat zei ik niet luidop. De jarenlange hersenspoeling over het personeel dat technische autokeuringen uitvoert ("zeg iets verkeerd en ze vinden wel iets om af te keuren"), legde me wijselijk het zwijgen op.

Toen ik mijn vehikel terugkreeg met de woorden " 't is in orde madam. Rij maar naar de kassa",  kon ik een overwinningsglimlach niet onderdrukken. Ik schoof terug achter het stuur, zette de autostoel weer naar voren  en fluisterde met een klopje op het dashboard: "Goed gedaan manneke. Wij zijn erdoor."  En morgen, zo beloofde ik hem, dan ga ik dure en lekkere olie halen en daar krijgt hij wel een glas vol van binnengegoten. En ik ga hem wassen en stofzuigen en er een lekker odeurke in spuiten. Dan ziet hij eruit als een miljoen dollar.  En hierbij beloof ik op mijn erewoord om er minstens een maandlang geen Cola Light in te morsen of belegde broodjes in te eten. En ja, na de wilde seks gooi ik het condoom direct weg. DIRECT. En nee, ik ga niet vergeten om eerst het venstertje naar beneden te draaien.  

11:11 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (3) | Tags: auto |  Facebook |

16-06-08

Ik trouw over twee maanden


weddingtaartEn ik heb nog geen trouwkleren.
En geen trouwschoenen.
En geen gedacht over mijn trouwkapsel (opgestoken of los en onhandelbaar as always?).
En geen idee of ik gewoon 'ja' zal zeggen of iets anders, iets creatievers.

Trouwschoenen, die moet ik ook nog hebben. En een handtas, ach, die pluk ik wel uit mijn eigen winkeltje. Ge zijt toch zelfstandig voor iets.

Misschien val ik wel flauw. Daar dacht ik gisteravond aan, in bed. Het zal zomer zijn en warm, en soms ben ik heel snel geëmotioneerd.  Bijna-Echtgenoot heeft al vier keer gezegd dat het hem niet zou verbazen als ik huil of flauwval. Ik vraag mij dan af: zal hij mij opvangen of valt hij ook flauw? 

Het zal niet zomaar een gemeentehuis zijn, trouwens, waarin we misschien flauw zullen vallen. We doen het namelijk in 't buitenland. In het Engels. Really! 't Is ne keer iets anders. En als ik iets zeg dat creatiever is dan "I do", dan zal het toch iets zijn dat op "I do" neerkomt.  Daar ben ik -oef- al uit.

Maar de rest: dat kapsel, die kleren, dat schoeisel, daar moet ik nog efkes over peinzen. Nooit bij stilgestaan dat trouwen zoveel denkwerk zou vergen, eigenlijk. Zeg, weet er iemand hoe hoog trouwen staat op de lijst van stressvolle levensgebeurtenissen? Staat dat voor of na verhuizen? Voor of na een nieuwe job? 't Is maar dat ik zou weten welke massage ik na de plechtigheid kan afsmeken bij mijn geliefde. Een van een halfuur of een van een uur? Bijna-Echtgenoot houdt van statistieken, dus hoe meer cijfers hoe liever. Alvast merci.  

11:34 Gepost door Katrien in Dingen die me bezighouden | Permalink | Commentaren (7) | Tags: huwelijk, trouwen |  Facebook |

13-06-08

Dit gaat niet over Manolo Blahnik

paarseschoenen

 











Dit zijn mijn favoriete schoenen. Ze hebben weinig gekost, zijn paars en ze doen niet tektektek (associatie: stiletto's = sloerie) maar toktoktok als ik ermee stap.

Ik hou vooral van deze schoenen omdat ze mij nog nooit in de steek hebben gelaten. Mijn andere schoenen daarentegen, amai, breek me de bek niet open. Met mijn wandelschoenen ben ik vorig jaar in het buitenland gestruikeld. Resultaat: gescheurde gewrichtsbanden. Met mijn zwarte schoenen-met-hakken ben ik dan weer vast komen te zitten in een verluchtingsrooster. Ik ging voluit op mijn smoel vlak voor een zitbankje waarop drie schoolbakvissen een cornetto zaten te likken. Discreet neersmakken is nooit mijn forte geweest.    

Maar dit paar hier, deze paarse schatten van schoenen, hebben me dus nog nooit doen struikelen. Als ik ze draag leef ik in de illusie dat ik altijd elegant en sierlijk door het leven stap, alsof dat me is aangeboren.

Gaat dit paar schoenen ooit kapot, godbewareme, dan hou ik het voor gezien. Echt waar. Dan doe ik voortaan alles gewoon op mijn sokken.   

10:08 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (3) | Tags: schoenen |  Facebook |

11-06-08

Roger Federer en de berg

federerIk ging vorige maandag iets schrijven over tennis. Het zat al helemaal klaar vooraan in mijn hoofd. Maar toen kwamen er werkdinges tussen (dringend) en toen nog meer werkdinges (zeer dringend), zodat er van bloggen niet veel in huis kwam. Meer nog: mijn REMINDER-venstertje (doe dit! doe dat!) popte zo dikwijls op, dat ik er tureluurs van werd. Zo erg was het dat mijn omgeving gene weg meer kon met mij en me heeft afgevoerd naar een psychiatrische instelling, waar witjassen me met veel machtsvertoon hebben platgespoten met neuroleptica. Pas gisteren werd ik er weer buitengelaten; mijn verhaal verschijnt volgende week in Dag Allemaal.

Yeah right. De voorgaande drie zinnen zijn natuurlijk zakskes zever. Ik zou nooit iets vertellen aan Dag Allemaal. Het schijnt dat Story meer betaalt namelijk.

Wat ik eigenlijk gewoon wilde zeggen was dit: ik ben te druk bezig geweest met werken en leven dat ik niet aan bloggen toekwam. Ik ben mezelf daarnaast ook een nieuwe vaardigheid aan het leren (waarover later wellicht meer), en aangezien ik geen jonkie meer ben, kost dat behoorlijk wat tijd en energie. Maar kijk, ik ben dus weer terug. Hoog tijd om alsnog iets te schrijven over tennis. Hier gaan we.

Afgelopen zondag was er de mannenfinale van Roland Garros tussen Roger Federer en Rafael Nadal. Ik volg die twee gasten niet echt, maar ik weet genoeg over hen om partij te kunnen kiezen. Ik was dus voor Roger.

En het zat Roger niet mee. De match begon slecht voor hem. En toen werd het nog slechter en daarna nog slechter. Rafael Nadal speelde hem op meedogenloze manier naar huis. Al na twintig minuten vond ik het zo pijnlijk om aan te zien dat mijn ogen meer dicht dan open waren. De vernedering ging maar door en door niets wat Roger deed, maakte het beter. Tijdens de korte rustperiodes tussen de games door, zag je hem bezorgd rondkijken en hij moet hebben gedacht: waaraan ben ik in hemelsnaam begonnen? Ik word verpletterd. Ik wil naar huis. Ik wil dat er iemand Nadal pootjelap doet zodat hij zijn enkel omslaat en niet meer verder kan spelen. Laat me toch van dit plein wandelen met nog een greintje waardigheid. Ja, dat zag ik hem allemaal denken terwijl hij Gatorade aan het binnenklokken was.

Drie kwartier verder in de match, vroeg ik me af waarom ik eigenlijk nog aan het supporteren was voor Roger. Hij speelde maar matig, zou vast en zeker verliezen en hij was geen entertainer op het veld zoals mijn favoriet van weleer: John McEnroe. Even overwoog ik dan toch mijn sympathie te versluizen naar de wervelwind Nadal. Maar dat lukte niet, ook al deed ik hard mijn best. En weet u waarom het niet lukte? Omdat ik perfect begreep hoe Roger zich voelde. En omdat mensen in zijn situatie alle hulp kunnen gebruiken.
Momenteel zit ik namelijk ook in mijn leven in een situatie waarop ik niet ben voorbereid maar waar ik niettemin doorheen moet, met al mijn twijfels en onwetendheid.  Een situatie waarvan ik niet weet of ze mijn draagkracht zal knakken of niet. Welke beslissing is de juiste? Is er wel een juiste beslissing?  Ik pieker en woel en af en toe heb ik zin om met mijn hoofd tegen de muur te bonken en mijn ketterse gedachten in te wisselen voor een vroom geloof dat me steun kan geven.

Daarom dus kon ik niet anders dan schietgebedjes zeggen voor Roger Federer. Want hij zat daar, een beetje moedeloos, beseffend dat niets wat hij deed goed genoeg zou zijn. Hij zou verliezen en iedereen zou het zien. Terwijl hij daar zo zat met zijn handdoek in zijn handen, had ik zin om met mijn arm doorheen het televisiescherm te reiken, hem uit zijn stoel te lichten en hem tussen Bijna-Echtgenoot en mij neer te zetten in de zetel. Ik had hem dan een bordje spaghetti aangeboden en een glaasje rode wijn. En ik had hem gezegd dat Nadal ooit nog zijn meerdere zal ontmoeten, en dat hij waarschijnlijk toch een klein pietje heeft. Alles om Federer te laten denken dat de berg minder hoog is dan hij zich voorstelt, en de helling minder steil. Stap voor stap, dan lukt het wel. Niet omkijken gewoon verderdoen. En misschien had hij het nog geloofd ook.  

10:21 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tennis |  Facebook |

04-06-08

Dat bericht over die jongen die me verliet voor Sofie

vuilniskar

Gisteren ben ik de allereerste jongen tegengekomen die me ooit een liefdesbrief stuurde. Ik was toentertijd 14 en hij ook. Wat ik me nog goed herinner is hoezeer de brief wel was geparfumeerd. Mega overload! Kuchen kuchen kuchen dat ik deed. Was dat wel normaal, dat jongens parfum spoten op brieven? Was zoiets niet meer iets voor meisjes?

Soit.   

We hadden mekaar ontmoet in het zwembad. Dat beweerde hij toch in zijn brief. En hij had er ter illustratie een foto bij gestopt, ik bedoel niet van het zwembad maar van zichzelf. Zodat er geen twijfel over bestond met wie hij vond dat ik de komende maanden moest verkeren. Ik bekeek de foto aandachtig. En werkelijk, ik had die knul nog nooit opgemerkt. Who the hell was ie? Uitstraling: 4/10, spelling: 2/10, handschrift: 3/10. Dat voorspelde niet veel goeds. Maar dat hij in zijn brief wel tien keer herhaalde dat hij van me hield, dat vond ik nog het meest verontrustend van al. Hoe kon dat? Hoe kon hij van me houden zonder me te kennen? Was het zoiets als mijn relatie met George Michael? In die tijd vertelde ik namelijk mijn grootste problemen aan een sticker van Wham, en ik was ervan overtuigd dat George M. mijn troubles volledig begreep en ooit naar me toe zou vliegen in zijn privéjet om me te troosten in al mijn tienerweltschmerz.
Misschien was het wel zoiets.

Hoe dan ook, dat was lang geleden. En gisteren zag ik hem dus opnieuw. Ik reed in de auto en hij reed voor mij. 't Is te zeggen, hij stond achter op een rijdende vuilniswagen. Echt waar. Verveeld keek hij in 't rond en af en toe krabde hij aan zijn poep (deed hij vroeger ook al, dat laatste). Telkens de truck vertraagde, sprong hij onatletisch van de wagen af om een PMD-zak op te pikken en in de gapende bek van de vuilniskar te zwieren.

En ik, ik reed er gebiologeerd achteraan. Ik bestudeerde zijn batikshirt (zeer eighties), zijn ietwat pafferige gezicht en zijn terugwijkende haarlijn. We waren indertijd ongeveer drie weken samen, allemaal heel onschuldig. Daarna dumpte hij me, vlak voor het zwembad, voor een hardrockliefhebster met een getoupeerd kapsel. Sofie heette ze; hij vond haar de max, zei hij. En zei hij nog eens en nog eens (gemenerik). Gek hoe ik dat nog zo goed weet. Ik heb maandenlang van geen Sofies moeten weten. En had ik hem, de dumper, toen zien hangen aan de vuilniskar, dan had ik hem erin geduwd. Geen genade.

Maar gisteren, toen moest ik gewoon glimlachen toen hij in m'n blikveld kwam en ik dacht: laat hem maar hangen, hij hangt daar goed, soort zoekt soort. Ongeveer na drie minuten was ik het staren beu, gaf overdreven luid gas (zodat hij niet anders kon dan omkijken) en scheurde met een grijnslach om mijn lippen de vuilniswagen voorbij, richting mijn hoofdkwartier. 

Sofie, meid, je mag hem hebben. Zand erover. Veel geluk ermee.

11:20 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (4) | Tags: lief |  Facebook |

03-06-08

Adam Duritz

adamduritz

Vorige zondag zond BNN Pinkpop live uit. Genieten was dat. En groot was mijn jolijt toen plots Adam Duritz en zijn kapsel het beeld vulden. Jullie kennen hem waarschijnlijk wel: Duritz is de frontman van Counting Crows, die Amerikaanse band die enkele hits had met melodieuze popsongs.

Toen ze net bestonden, was ik al diehard fan. En nu nog ken ik bijna alle songs op hun schijf.... vanbuiten. Deze week is Bijna-Echtgenoot weer een weekje in het buitenland en dan kan ik de verleiding niet weerstaan om Adam Duritz in de cd-speler te schuiven, de koptelefoon op te zetten en vol inlevingsvermogen "Anna Begins", "Round Here" en "Mr. Jones" mee te zingen.

Duritz was vroeger een getormenteerd persoon die in interviews niet naliet te herhalen hoe shitty het leven wel niet was. Hoe moeilijk het was om je weg te vinden, en hoe weinig wegwijzers er waren. Wat hij te zeggen had, toen, paste perfect in het wereldbeeld dat ik had in mijn twintiger jaren. Ik begreep hem.

Nu is den Adam een stuk lichtigvoetiger en ik ook. En dat schept een band, ook al vind ik zijn muziek al een tijdje een beetje saai geworden.

Maar daar stond hij dus vorige zondag op het Pinkpop-podium, hij en zijn kapsel. Zijn dreadlocks zwiepten alle kanten uit terwijl hij "A Long December" bracht vanachter zijn piano. "Wat lijkt hij toch op een pulli', dacht ik. De laatste weken denk ik vaak aan honden, omdat ik er graag één wil, dus ik zie tegenwoordig in iedereen wel een hond. In Adam Duritz zag ik een puli. Als hij zich bukt om zijn veters te knopen, zouden er dan geen voorbijgangers zijn die zijn kop aaien en "good boy" mompelen? Moet wel.

pulli

23:26 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-06-08

 

Dit waren mijn favoriete schoenen; paars (mijn lievelingskleur), niet te hoge hakken (ik ga er dus niet elke dag mee op mijn bek) en goedkoop (minder dan 60 euro).

Ik schrijf waren en niet zijn, omdat deze dingen vandaag met hun tok tok tok -geluid ervoor gezorgd hebben dat in de supermarkt de mensen mij eerder opmerkten, dan dat ik hen opmerkte. Gevolg: een halve onbekende kwam "hey daar!" op me toegestapt en vond het nodig om een klein halfuur tegen me te chitchatten over het weer, de belachelijke prijs van witloof uit volle grond, en zijn pijnlijke aambeien waar dokters niets aan konden doen omdat alle dokters idioten zijn.

Ik en mijn paarse schoenen waren gehaast en hadden geen zin in plastische beschrijvingen van pijnlijke aambeien. Maar we hebben het doorstaan, omdat de man


16:05 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Gesprekken tijdens een boswandeling

Ik: "Kijk, kikkerdril!"
Bijna-Echtgenoot: "Dat is geen kikkerdril, dat is kroos".
Ik (handen in de zij): "Volgens mij is kikkerdril gewoon een synoniem voor kroos."

boswandelingbenen













Ik: "Is dat daar zo'n wit dinges waar lekker zoet sap uitkomt als je erop drukt?"
Bijna-Echtgenoot: "Da's een braambessenstruik. Daar komt geen zoet wit sap uit."
Ik: "Weet jij dat wel zeker? Heb je dat ooit al geprobeerd, zuigen aan die witte dinkskes van de braambessenstruik?"
Bijna-Echtgenoot: " 't Is eerlijkgezegd nog nooit in mij opgekomen om te beginnen zuigen aan die witte dinkskes van de braambessenstruik."
Ik: "I rest my case."

bomen-en-pad




















Ik: " 't Is maar een gedacht maar ik vind dat er in een bos eigenlijk alleen maar groene en bruine dingen te zien zijn."


dekoe

Ik: "O mijn god. Ze draagt een toupetje."
Bijna-Echtgenoot: "Trek een foto, snel, voor ze het afzet!"
Klik.
Ik: "Volgens mij weet ze dat we met haar aan het lachen zijn. Hierboor gaan wij boeten in een volgend leven, jong"

Daarover keuvelen wij dus tijdens een boswandeling in de lente. En hierbij geef ik het grif toe; ik ben een stadsmus. En ik heb nooit opgelet tijdens de lessen biologie. Maar net daardoor hebben we veel plezier tijdens een Naturspaziergang. Ik kraam stommiteiten uit en vind dat niet erg, en Bijna-Echtgenoot speelt leraartje bio. Geen beter voorspel dan dat, ik kan het getuigen.

15:46 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bos, wandeling, koe |  Facebook |