20-06-08

Wilt u daar koffie bij madam?

autokeuring-005













Gisteren moest ik naar de autokeuring. Ik had het zoals gewoonlijk tot op de laatste dag uitgesteld omdat ik zo ongeveer even graag naar de autokeuring ga als naar een openhersenoperatie.
Die technische keuring is dan ook zo onwezenlijk en vreemd. De mensen die er werken zeggen nooit: "Dag mevrouw, nu gaan we dit en dat doen met uw voituur.  En dat is daarvoor en daarvoor. Wees gerust, straks krijgt u hem in goede staat weer terug. Gelieve daar in de wachtruimte even plaats te nemen." Nee, de schobbejakken verjagen mij zwijgzaam vanachter mijn stuur en gaan vervolgens over tot het vreselijk mismeesteren van mijn beestje.  En ik krijg er niks van uitleg bij. De schuddingen die mijn vehikel moest verduren, 't zag er allemaal echt niet gezond uit.

Ik heb eigenlijk nooit begrepen wat al die testen moeten voorstellen, en ik pleit er dan ook voor dat iedereen die zich aanbiedt een informatief papiertje zou in de pollen gestopt krijgen met wat informatie. Desnoods met tekeningetjes op. Of een cartoon. Zo hebben de wachtenden én inzicht in wat gebeurt én afleiding van de gedachte "ik ga gebuisd zijn, hoe zit het eigenlijk met de distributieriem, het oliepeil, de nokkenas? Waarom ben ik weer niet naar de garage geweest om de auto in orde te laten zetten? Waarom heb ik geen personeel dat dit voor mij kan opknappen?" Zulke gedachten regenen dus in mijn hoofd als ik daar sta te wachten.

En wat schreef ik daarnet over een wachtruimte? Laat me niet lachen. In het gebouw van de technische keuring is niks wat ook maar een beetje lijkt op een wachtzaaltje.  Je staat daar maar een beetje dwaas rond te draaien naast allerlei vreemde apparatuur, en je staat altijd in de weg van iets of iemand. Ik ben me dan maar in kleermakerszit gaan neerzetten tegen een elektriciteitscabine met de Zone09. Niet makkelijk, want een stoet voorbijslenterende mannen in kiel kon het maar niet laten om mijn lectuur te storen met opmerkingen als "Gaat het meiske? Mag ik erbij komen zitten? Moete een potje kaffie erbij?"

Nee, wilde ik hen toebijten, ik wil mijn bolide terug. Het staat mij niet aan dat jullie nu al zeker vijf minuten ermee aan het foefelen zijn. Maar dat zei ik niet luidop. De jarenlange hersenspoeling over het personeel dat technische autokeuringen uitvoert ("zeg iets verkeerd en ze vinden wel iets om af te keuren"), legde me wijselijk het zwijgen op.

Toen ik mijn vehikel terugkreeg met de woorden " 't is in orde madam. Rij maar naar de kassa",  kon ik een overwinningsglimlach niet onderdrukken. Ik schoof terug achter het stuur, zette de autostoel weer naar voren  en fluisterde met een klopje op het dashboard: "Goed gedaan manneke. Wij zijn erdoor."  En morgen, zo beloofde ik hem, dan ga ik dure en lekkere olie halen en daar krijgt hij wel een glas vol van binnengegoten. En ik ga hem wassen en stofzuigen en er een lekker odeurke in spuiten. Dan ziet hij eruit als een miljoen dollar.  En hierbij beloof ik op mijn erewoord om er minstens een maandlang geen Cola Light in te morsen of belegde broodjes in te eten. En ja, na de wilde seks gooi ik het condoom direct weg. DIRECT. En nee, ik ga niet vergeten om eerst het venstertje naar beneden te draaien.  

11:11 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (3) | Tags: auto |  Facebook |

13-06-08

Dit gaat niet over Manolo Blahnik

paarseschoenen

 











Dit zijn mijn favoriete schoenen. Ze hebben weinig gekost, zijn paars en ze doen niet tektektek (associatie: stiletto's = sloerie) maar toktoktok als ik ermee stap.

Ik hou vooral van deze schoenen omdat ze mij nog nooit in de steek hebben gelaten. Mijn andere schoenen daarentegen, amai, breek me de bek niet open. Met mijn wandelschoenen ben ik vorig jaar in het buitenland gestruikeld. Resultaat: gescheurde gewrichtsbanden. Met mijn zwarte schoenen-met-hakken ben ik dan weer vast komen te zitten in een verluchtingsrooster. Ik ging voluit op mijn smoel vlak voor een zitbankje waarop drie schoolbakvissen een cornetto zaten te likken. Discreet neersmakken is nooit mijn forte geweest.    

Maar dit paar hier, deze paarse schatten van schoenen, hebben me dus nog nooit doen struikelen. Als ik ze draag leef ik in de illusie dat ik altijd elegant en sierlijk door het leven stap, alsof dat me is aangeboren.

Gaat dit paar schoenen ooit kapot, godbewareme, dan hou ik het voor gezien. Echt waar. Dan doe ik voortaan alles gewoon op mijn sokken.   

10:08 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (3) | Tags: schoenen |  Facebook |

04-06-08

Dat bericht over die jongen die me verliet voor Sofie

vuilniskar

Gisteren ben ik de allereerste jongen tegengekomen die me ooit een liefdesbrief stuurde. Ik was toentertijd 14 en hij ook. Wat ik me nog goed herinner is hoezeer de brief wel was geparfumeerd. Mega overload! Kuchen kuchen kuchen dat ik deed. Was dat wel normaal, dat jongens parfum spoten op brieven? Was zoiets niet meer iets voor meisjes?

Soit.   

We hadden mekaar ontmoet in het zwembad. Dat beweerde hij toch in zijn brief. En hij had er ter illustratie een foto bij gestopt, ik bedoel niet van het zwembad maar van zichzelf. Zodat er geen twijfel over bestond met wie hij vond dat ik de komende maanden moest verkeren. Ik bekeek de foto aandachtig. En werkelijk, ik had die knul nog nooit opgemerkt. Who the hell was ie? Uitstraling: 4/10, spelling: 2/10, handschrift: 3/10. Dat voorspelde niet veel goeds. Maar dat hij in zijn brief wel tien keer herhaalde dat hij van me hield, dat vond ik nog het meest verontrustend van al. Hoe kon dat? Hoe kon hij van me houden zonder me te kennen? Was het zoiets als mijn relatie met George Michael? In die tijd vertelde ik namelijk mijn grootste problemen aan een sticker van Wham, en ik was ervan overtuigd dat George M. mijn troubles volledig begreep en ooit naar me toe zou vliegen in zijn privéjet om me te troosten in al mijn tienerweltschmerz.
Misschien was het wel zoiets.

Hoe dan ook, dat was lang geleden. En gisteren zag ik hem dus opnieuw. Ik reed in de auto en hij reed voor mij. 't Is te zeggen, hij stond achter op een rijdende vuilniswagen. Echt waar. Verveeld keek hij in 't rond en af en toe krabde hij aan zijn poep (deed hij vroeger ook al, dat laatste). Telkens de truck vertraagde, sprong hij onatletisch van de wagen af om een PMD-zak op te pikken en in de gapende bek van de vuilniskar te zwieren.

En ik, ik reed er gebiologeerd achteraan. Ik bestudeerde zijn batikshirt (zeer eighties), zijn ietwat pafferige gezicht en zijn terugwijkende haarlijn. We waren indertijd ongeveer drie weken samen, allemaal heel onschuldig. Daarna dumpte hij me, vlak voor het zwembad, voor een hardrockliefhebster met een getoupeerd kapsel. Sofie heette ze; hij vond haar de max, zei hij. En zei hij nog eens en nog eens (gemenerik). Gek hoe ik dat nog zo goed weet. Ik heb maandenlang van geen Sofies moeten weten. En had ik hem, de dumper, toen zien hangen aan de vuilniskar, dan had ik hem erin geduwd. Geen genade.

Maar gisteren, toen moest ik gewoon glimlachen toen hij in m'n blikveld kwam en ik dacht: laat hem maar hangen, hij hangt daar goed, soort zoekt soort. Ongeveer na drie minuten was ik het staren beu, gaf overdreven luid gas (zodat hij niet anders kon dan omkijken) en scheurde met een grijnslach om mijn lippen de vuilniswagen voorbij, richting mijn hoofdkwartier. 

Sofie, meid, je mag hem hebben. Zand erover. Veel geluk ermee.

11:20 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (4) | Tags: lief |  Facebook |

02-06-08

Gesprekken tijdens een boswandeling

Ik: "Kijk, kikkerdril!"
Bijna-Echtgenoot: "Dat is geen kikkerdril, dat is kroos".
Ik (handen in de zij): "Volgens mij is kikkerdril gewoon een synoniem voor kroos."

boswandelingbenen













Ik: "Is dat daar zo'n wit dinges waar lekker zoet sap uitkomt als je erop drukt?"
Bijna-Echtgenoot: "Da's een braambessenstruik. Daar komt geen zoet wit sap uit."
Ik: "Weet jij dat wel zeker? Heb je dat ooit al geprobeerd, zuigen aan die witte dinkskes van de braambessenstruik?"
Bijna-Echtgenoot: " 't Is eerlijkgezegd nog nooit in mij opgekomen om te beginnen zuigen aan die witte dinkskes van de braambessenstruik."
Ik: "I rest my case."

bomen-en-pad




















Ik: " 't Is maar een gedacht maar ik vind dat er in een bos eigenlijk alleen maar groene en bruine dingen te zien zijn."


dekoe

Ik: "O mijn god. Ze draagt een toupetje."
Bijna-Echtgenoot: "Trek een foto, snel, voor ze het afzet!"
Klik.
Ik: "Volgens mij weet ze dat we met haar aan het lachen zijn. Hierboor gaan wij boeten in een volgend leven, jong"

Daarover keuvelen wij dus tijdens een boswandeling in de lente. En hierbij geef ik het grif toe; ik ben een stadsmus. En ik heb nooit opgelet tijdens de lessen biologie. Maar net daardoor hebben we veel plezier tijdens een Naturspaziergang. Ik kraam stommiteiten uit en vind dat niet erg, en Bijna-Echtgenoot speelt leraartje bio. Geen beter voorspel dan dat, ik kan het getuigen.

15:46 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bos, wandeling, koe |  Facebook |

27-05-08

Baby kannibaal

Afgelopen zondag waren we door een tante en oom uitgenodigd op een champagnebrunch in een restaurant. Ik weet niet wat u ervan denkt, maar ik vind dat er ambetantere dingen zijn in 't leven dan champagne binnenklokken bij het ontbijt, dus ja, het was met een verlekkerde glimlach en hongerige ogen dat ik aan tafel schoof die middag. 
Mijn blijdschap had ook veel te maken met de aanwezigheid van Nel, het  dochtertje van mijn broer dat ondertussen vier maanden oud is en stilletjesaan begrijpt dat de wereld uit meer bestaat dan mama's tepelhof. Ik had Nel een maandlang niet gezien en in die tijd had ze een verbijsterende metamorfose ondergaan.

babybijt1


















Ze was namelijk veranderd in een knaagdier slash kannibaal.

Alles in haar blikveld dat binnen aanrakingsafstand kwam, klemde ze vast met een kracht waar je de Hulk nog niet van zou verdenken, trok ze daarna richting opengesperde mond en trachtte ze verwoed naar binnen te proppen. Dingen die eraan moesten geloven: mijn duimen, de pols van de dienster, mijn oorlel, haar eigen grote teen, de armband van haar moeder, mijn haar, de halsketting van mijn tante, nog eens mijn duimen (ja, ik heb beestig smakelijke duimen) en ga zo maar door. Had ik het toegelaten, dan zat ik hier nu enkel met mijn pinken te tikken. En met een half kaalgeknabbelde kop want al de rest had Nel allang geannexeerd. 

Maar weet u, ik vond het allemaal best oké. Nel mag aan me knagen zoveel ze wil. Want als je erbij stilstaat, dan is het toch een beetje zielig om zoveel goesting te hebben in vingers, juwelen en haarlokken, maar 1. nog geen tanden te hebben en 2. nog geen deftige spijsvertering te bezitten. En iedereen rondom jou die maar blijft grijnzen wanneer je met alle macht ter wereld die teen wil afbijten en opsmikkelen, maar dat niet gaat omdat iemand is vergeten die dingen in je mond te stoppen die alle grotere mensen wel hebben. TANDEN. En niemand die je miserie begrijpt of een petitie start of een benefietconcert organiseert om je te helpen. Eenzaam dat dat moet zijn, eenzaam! We hebben er geen gedacht van.

Nel heeft dus al mijn sympathie. Ze staat zo onbevangen, ontvankelijk en blij in het leven, dat ik niet anders kan dan haar doodgraag zien en haar minutenlang te laten knagen aan mijn neusvleugels. Dat ik daarbij een overdosis Zwitsal-baby-odeur binnenkrijg en tijdelijk door mijn mond moet ademen wat bijna onmogelijk is omdat mijn neus verstopt zit, neem ik er zonder zeuren bij. Omdat ik nu eenmaal zo'n soort tante ben, daarom. Ik verbied mezelf om te emmeren als Nel in de buurt is. Laat dat meisje gerust in 't rond knabbelen Straks wil ze met een vriendin op een kaduke brommer naar Dours waar ze heeft afgesproken met een vriendje dat geen blanco strafblad meer heeft. Dan zullen we anders klappen. Da's geen kattenpis meer. Maar nu, ach, van een vinger/neusvleugel/halsketting meer of minder zijn nog niet veel mensen gestorven. Laat Nel haar pleziertjes.

Maar toch. Ooit, als ze 8 is of 9, dan zal ik onvermoed haar volledige wang in mijn mond steken, en daarna haar voorhoofd en dan zal ik zeggen terwijl ze me verschrikt aankijkt: "Je weet het waarschijnlijk niet meer, maar dat had je nog van me te goed, in verband met vroeger enzo."

Want zo'n tante ben ik ook, daarom. Staan we weer lekker quitte.  

* cue Aerosmith: "Don't Get Mad, Get Even." * 

Nel

12:17 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (1) | Tags: nel |  Facebook |

20-05-08

De buik en de bikini

Deze man lag een tijdlang in mijn zicht toen we aan het zwembad zaten in Egypte. Ik weet niet wat die armen van hem willen zeggen (een positie uit de yogales? Werd hij in zijn dromen onder vuur genomen? Bidt hij tot God/Allah?) maar zijn BUIK, kijk daar eens naar, het was die BUIK die me uren heeft gefascineerd.

Trommel op mij, prik in mij, zwabber me in 't rond, zei die buik. Ik heb echt een ongekende mentale kracht moeten inzetten om aan die roep te weerstaan. Ik wou opspringen, drumsticks bovenhalen en een AC/DC-drumsolo ten beste geven op die lekker dikke pens van hem.

Kan u de verleiding weerstaan? 

bigbelliedman













En toen ik onderstaande foto aan mijn broer toonde, vroeg hij of ik er altijd bijlig alsof elk moment de paparazzi kunnen langskomen:

inthesun

 











Mocht ik ooit een kwartier lang beroemd zijn, dan wed ik dat hij zal bellen naar alle redacties van glossy magazines en zeggen dat ik als kind mijn snottenbellen opat en dat hij daar foto's van heeft.
Die nuchterheid van hem komt ooit nog in het Guinness Book of Records.

21:08 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (4) | Tags: vakantie |  Facebook |

19-05-08

Beha aanhouden aub!

Ik ben terug. Ondanks mijn resolute voornemen om zolang mogelijk in Egypte te blijven plakken, ben ik er niet rouwig om dat we sinds vrijdag terug in ons hoofdkwartier zijn en weer water kunnen drinken uit de kraan zonder daar doodziek van te worden.  En dat ik niet meer om het kwartier moet herhalen dat nee, ik geen massage wil, nee ik niet wil gaan duiken, nee ik geen waterpolo wil spelen en nee ik geen tattoo wil laten zetten.  En wilt u nu aub ver weg gaan en nooit meer terugkomen.

Begrijp me niet verkeerd, de vakantie was ontspannend en leuk zoals altijd maar er gebeurde jammergenoeg het volgende: als straf voor dit overmoedige bericht, hebben Isis en Osiris me in Egypte zo ziek gemaakt dat ik uiteindelijk moest worden afgevoerd naar het hospitaal. Daar ben ik erin geslaagd om de verpleegsters aan de rand van een zenuwinzinking te brengen door in een onderzoekskamer m'n beha uit te trekken terwijl de deur op een kier stond en er moslimmannen naar binnen konden gluren.  GEGIL, mensen! Ik zeg het u, ik ben nog nooit zo hardhandig en met zoveel kabaal een pashokje binnengepusht. En ik weet niet of het als straf was bedoeld, maar ik heb ook nog nooit een onderzoeksschort met zoveel gaten erin moeten aantrekken.

Anyway. Het is allemaal goed afgelopen; ik kreeg pillen en drankjes en goede raad, en op dag 6 van de vakantie voelde ik me goed genoeg om volop te kunnen genieten van intense luiheid, het vissenparadijs vlak onder de zeespiegel en de vijf kleppers van boeken die ik had meegenomen.

Morgen post ik wat foto's vol bloot vel en kwijlopwekkende palmbomen. 

En nu ga ik weer even wat pillen slikken en de neusspray uithalen. Kom dat tegen. Op het doosje van die spray heeft de Egyptische apotheker geschreven: "One spray in each nose." In welke winkel haal ik dat, een extra neus? En hoeveel kost zoiets? Jeff Hoeyberghs, zou die er nog één op overschot hebben liggen, denkt u?

17:58 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (1) | Tags: ziek, vakantie |  Facebook |

07-05-08

Activiteiten van de komende week:

Liggen, betekenisloze conversaties voeren, weer gaan liggen, drinken, 20 meter stappen (naar toilet), een bladzijde omslaan, bekomen van die inspanning, sunblock smeren, mensen kijken, slapen, testen of Russische toeristen een gevoel voor humor hebben, turista proberen te ontwijken, afkicken van de laptop, en zeeën tijd voor romantiek.

Mensen, ik ga met vakantie. Het zal hier een weekje stil zijn.  

Als ik niet terugkom, kom mij niet zoeken. 

 

20:15 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (2) | Tags: vakantie |  Facebook |

05-05-08

Waarom hij straks geen 'Bijna' meer is

orchideeVrijdagavond twee mei. Toen ik thuiskwam stond er een orchidee op het aanrecht. En naast die orchidee had Bijna-Echtgenoot twee lege champagneglazen gezet.
Er lag ook een briefje bij, ter verklaring van die hele enscenering, want hij wist dat ik op dat moment de neiging zou voelen om: "Wat is dat hier allemaal, weet jij hier iets van?" te roepen. En hij wou niet dat dergelijke banale vragen de magie van het moment zouden doorbreken.

Vandaar dus het papiertje.

Ik bukte me ernaartoe met een brede smile en verwachtte te lezen: "Gelukkige verjaardag, liefste" en daarna nog iets cliché dat de woorden 'rimpels, gezondheid, seniorennet.be en vele jaren,' zou bevatten. Maar nee, hij had veel meer geschreven dan dat, ik had het moeten weten. In zijn vrije tijd is hij namelijk een beetje van een dichter. Zodus stonden er ademafsnijdende lyrische zinnen te lezen, for my eyes only en waarover ik hier dus niet veel zal onthullen behalve begot, wat was het ontroerend. Echt waar mensen, hoe meer ik las, hoe zwakker mijn knieën werden. De zinnen gleden via mijn ogen naar mijn keel en vormden daar een krop ter grootte van een boulet. Ik probeer hem weg te slikken maar het mocht niet baten. En terzelfdertijd begonnen mijn traankanalen zozeer te lekken dat ik mijn hoofd maar boven het bloempotje hield en met mijn waterlanders de aarde rond de orchidee bevochtigde (kunnen bloemen eigenlijk tegen tranenwater?).

Ik was er effenaf niet goed van.

Toen ik op Bijna-Echtgenoot toestapte met een mascara-ramp (très gothic) zei hij: "Ik weet dat het pas morgen is, jouw verjaardag, maar ik kon niet meer wachten. Proficiat, allerliefste."

En ik schudde mijn hoofd en zei: "Gij zijt...gij zijt...da 'k u vastpak, kom hier." Ik weet het, dat was bijlange niet zo lyrisch als zijn briefje, maar ik had poëzie in mijn blik gestopt (ja, ik kan dat). Achter mijn irissen zat het warmste minnengedicht ooit gemaakt.

En zo verliep de vooravond van mijn 35e levensjaar.

Ik telde mijn zegeningen en boy, het waren er veel. 

13:41 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (2) | Tags: verjaardag |  Facebook |

24-04-08

Te lezen met Imodium in de buurt

Er heeft iemand een stokske naar mij gesmeten (beterschap trouwens, Saartje), dus hier gaan we.   

1. Grijp het dichtsbijzijnde boek dat meer dan 123 bladzijden telt.

Oké, ik neem dit bevel maar even letterlijk. Ik zit momenteel in de zetel, laptop op de schoot (temperatuur van mijn billen: 60°C) en schuin voor mij, tegen de verste muur, zie ik onze overbevolkte boekenkast staan. Bloglezer, mocht u hier ooit langskomen, probeer dan NOOIT iets uit de boekenkast te schuiven. 't Is geen doen aan, ik zweer het. Een lawine zal op uw armen neerdonderen en u zal met uw hele lijf naar beneden worden getrokken en bedolven worden onder kilozware woordenboeken, nooit gelezen stoffige encyclopedieën, gigantische fotoalbums en vuistdikke kookboeken waaruit duizenden uitgeknipte recepten zullen dwarrelen. Dat zal vreselijk veel zeer doen. Nee, wilt u iets uit onze boekenkast halen, maak dan eerst een afspraak met een bouwkundig ingenieur. Alvast merci.  


Maar ik dwaal af. Ehm, even checken dus welk boek uit de boekenkast het dichtst bij mij staat. Herman De Conincks "De gedichten" misschien? Wacht, ik speur even verder. "Life After the 30 Second Spot" staat nog iets dichterbij. Zou dat... Maar nee, nu zie ik pas de echte winnaar, daar, helemaal onderaan, tussen Saul Bellows "Herzog" en de "The Concise Dictionary Of the English Language".
boek-stokjeDaartussen prijkt het knalblauwe "Grote Medische Handboek Voor Het Hele Gezin". Een meesterwerk waar ik al veel vaker in heb gelezen dan in welk ander boek uit de boekenkast ook. Het "Grote Medische Handboek Voor Het Hele Gezin" is namelijk een constante bron van vermaak in mijn leven. Het is op bijna elke bladzijde van een komisch niveau dat ik nog nooit elders heb ontmoet in een medische publicatie.

Het bewijs in enkele citaten: 

"Heeft uw baby last van kolieken? Zet een cassette op met het geluid van een stofzuiger of zet de baby in een stoeltje tegen een draaiende droogmachine." (p. 197)

"Last van een nijdnagel? Wikkel 's avonds plasticfolie om de pijnlijke vinger, zet de folie vast met plakband. 's Ochtends verwijder je het plastic weer." (p. 242 )

"Onrustige benen? Draag een zijden pyjama. Die zit heerlijk, en mocht je toch nog je bed uit moeten om rond te wandelen, dan ben je in ieder geval stijlvol gekleed." (p. 245)

Fantastisch toch. Zeg nu zelf, welk ander medisch handboek kent u dat zulke leutige tips weggeeft?

2 . Open het boek op bladzijde 123 en zoek de 5de zin.

"Als je bloed, etter of slijm in de stoelgang aantreft, ga je meteen naar de dokter."

Schijt. Dit gaat dus over kaka. Ja excuseer, kan er ook niet aan doen, ik volg gewoon instructies.


3. Post nu de volgende 3 zinnen.

"Het meest onmiddellijke gevaar bij diarree is uitdroging. Als iemand dus een felle aanval van diarree heeft en ondertussen niet eet of drinkt, heb je te doen met een medisch noodgeval. Roep onmiddellijk een dokter."

Einde citaat.
Einde van het stokje.

Wat hebben we nu geleerd? We hebben geleerd dat men, in geval van etter, bloed of slijm in de kaka, gerust naar de dokter mag gaan. Maarrrr... bij explosieve spuitkak moet men thuisblijven. En moet men zich beperken tot het roepen naar een dokter.
Tussen de regels gelezen staat er dus eigenlijk: dokters willen geen patiënten met racekak in de wachtzaal. Dat laat protten en dat maakt vlekken. Laat die vuilaards maar gewoon op hun eigen wc zitten stinken.

Wederom dus: situatiehumor van 't bovenste echelon. Staat allemaal te lezen in het "Grote Medische Handboek Voor Het Hele Gezin".

Dit werk is in feite de ideale sfeerschepper tijdens een saai diner. Neem het op een doods moment ter hand, lees er een paragraaf of twee uit voor en tel dan de seconden voordat de soep uit de neuzen stroomt. Kostelijk.   

14:30 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (1) | Tags: dokter |  Facebook |

18-04-08

En wanneer ik haar leeftijd heb, dan ga ik paragliden

hat Straks vertrek ik naar een modeshow. En het zal geen modeshow worden zoals wij die kennen, vol meisjes zo mager dat als je ze naar een brood gooit, het gesneden is. Nee, dit keer gaat het om een modeshow voor senioren. En dat spektakel vindt plaats in een rusthuis. In dat rusthuis woont mijn meter. En die meter van mij, die heeft enkele weken geleden besloten om haar eerste stappen te wagen op de catwalk. Yep, ze loopt vrolijk mee in de modeshow.
Ik sta er een beetje versteld van.
Mijn meter was vroeger namelijk zo ingetogen en stil dat je soms gewoon vergat dat ze in de kamer was. Maar nu ze op leeftijd is, heeft die vrouw dus duidelijk haar wild side ontdekt daar in het rust- en verzorgingstehuis. 's Morgens gaat ze een halfuur op de hometrainer in de fitnesszaal. Ze is hoofd van 'het kruiswoordraadselgroepje' en iedereen verzamelt in hààr kamer voor het nieuws van zeven uur (allemaal heel hard kicken op Wim De Vilders schone ogen -ik ga dus nooit verklappen dat hij homo is, want de daaropvolgende schokgolf zal slachtoffers maken). En daarnaast gaat mijn meter ook mee op bijna alle uitstapjes die het rusthuis organiseert voor de bewoners. Mijn meter is hot stuff daar in het rusthuis.

En straks doet ze dus de catwalk. Zou me niks verbazen als ze vlak voordat ze opgaat een glas champagne achterovergooit, daarna een hoopje wit poeder op tafel legt, dat met een rietje haar neus injaagt, en hard snuivend zegt: "Metekind, de schijnwerpers roepen. Zeg aan de paparazzi dat het niet waar is van mij en De Niro. 't Is ne labbekak. Ik zou geeneens met hem willen."

Waarop ze met een shakende derrière richting de coulissen zal trippelen op "Take a walk on the wild side" van Lou Reed. En terwijl ze dat doet zal plotsklaps de hele zaal een groene gloed krijgen. Iedereen zal het zien en vragen: "Wat is dat toch wat is dat toch, die groene schijn?"

En ik zal het meteen doorhebben. Jazeker, kan niet anders.

Jaloezie.

11:32 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (2) | Tags: familie, modeshow |  Facebook |

16-04-08

Al de rest wil ik met u delen, echt waar

holiday

 













De vliegtuigtickets zijn aangekomen. Eindelijk. Met die tickets vertrekken we over enkele weken naar een ver en immer waanzinnig zonnig land.

En terwijl ik dit aan het schrijven ben, bevinden de tickets zich op mijn schoot. Ik heb besloten om ze daar de hele dag te houden, zodat ik er elke vijf minuten naar kan kijken en er af en toe aan kan frunniken/snuiven/likken. Niemand komt tussen mij en mijn tickets vandaag. Het is diepe en exclusieve liefde.

En mocht er iemand zijn die het in zijn koppie krijgt om naderbij te komen en zijn pol uit te steken naar de tickets, dan ga ik dat keelgeluid maken waarvan Bijna-Echtgenoot altijd zegt dat het op een blazende kat lijkt. En waarvan hij een beetje bang is wanneer het uit mijn mond komt omdat ik er bovendien een vervaarlijk boosaardig gezicht bij trek, waarbij mijn neusvleugels onnatuurlijk hoog de lucht in gaan (de één schijnt het een halve centimeter hoger dan de ander, imagine!). Het is alleszins geen Flaircovergezicht, ik zeg het u.

Misschien gooi ik er dan ook een kreet uit van onverzoenlijke woede. Daar ben ik nog niet helemaal uit. Of spugen, dat kan ook. Maar dan blijft er vast en zeker zo'n miezerig, zielig speekseldraadje aan mijn onderlip handig. Zo gaan die dingen altijd bij mij. En dat doet al het effect van een deftige spuugbeurt teniet natuurlijk.

Nee, weet u wat, ik ga een sticker maken en ik ga die op mijn voorhoofd plakken, en daarop zal staan: JA ER LIGGEN VLIEGTUIGTICKETS OP MIJN SCHOOT. JA ZE ZIJN NAAR DE ZON. ERAAN RUIKEN MAG VOOR 10 EURO OF GRATIS INDIEN U VANAVOND IETS LEKKERS KOMT KOKEN BIJ ONS.

Is dat een goed plan?

Wacht. Nog iets vergeten. Op die sticker moet nog een zinnetje komen.

SNOTTEBEL ACHTERLATEN TIJDENS HET RUIKEN = IK DOOD U.

Zo. Af.

17:17 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (3) | Tags: vakantie |  Facebook |

11-04-08

"Tik jij daar soms op?"

toothbrushGisteren moest ik naar de tandarts. Het gebouw waarin die tandarts werkt, biedt onderdak aan nog 10 andere tandartsen. Elk met zijn of haar specialisatie.  

Als je dus belt voor een afspraak ("hallo, met tandartsassistente Sylvie"), dan gaat dat ongeveer zo:

"Dag Sylvie, ik zou graag een afspraak maken."

"Oké, mevrouw. Waarvoor is het?"

"Ehm, ik heb pijn aan een tand rechtsonder."

"Is dat een ontzenuwde tand?"

(Bestaat er dan tandartsen die enkel aan ontzenuwde tanden werken?)

"Ik weet het niet. Ik onthoud zulke dingen niet."

(Zucht aan de andere kant en ik hoor haar denken: weer zo een die niet lang naar school is geweest.)

"Staat er een kroon op die tand?"

"Nee."

(Ondertussen heeft ze al drie tandartsnamen geschrapt van de lijst. Nog acht to go).

"Bent u al eerder bij een tandarts geweest hier?"

"Ja, bij Patrick H., Els V., Pieter F. en Veerle H."

(Niet gelogen, ik ga vaker naar de tandarts dan naar de kapper.)

"O. Dat helpt me niet veel vooruit natuurlijk."

(Opnieuw een zucht, dit keer zo luid dat ik hem voel binnenwaaien in mijn oor.)

"Hebt u ook een tandvléésprobleem?"

"Nee."

(Schapt weer een naam)

"Heb u een abces, denkt u?"

"Ehm. Ik denk het niet, nee."

(Schrap)

"Bent u ouder dan vijftien?"

"Nee."

Stilte.

"U bent niet ouder dan vijftien? U klinkt ouder dan vijftien mevrouw."

"Ja, sorry, ik wou een grapje maken."

(Ik grinnik, maar zij niet. Zij zucht weer, en roloogt en schudt haar hoofd, ben ik zeker van.)

"Staat uw tand ook los, mevrouw?"

"Ehm. Momentje."

(Ik wrik aan mijn tand maar krijg er geen beweging in.)


"Nee, hij staat muurvast."

"Doet uw tand pijn als u erop bijt, mevrouw?"

"Ja amai! Gisteren beet ik op een stuk stokbrood en ge had eens moeten weten hoe..."

"Mevrouw. Doet het ook pijn als u erop tikt?"

(Wordt duidelijk ongeduldig.)

"Dat doe ik eigenlijk nooit, op mijn tanden tikken."

"Tikt u er dan nu eens op, mevrouw."

"Oké. Als dat moet."

(Ik neem een mes uit de besteklade en tik met de botte kant op mijn tand. Hm. Was dat pijnlijk of gewoon oncomfortabel? Ik tik voor de zekerheid nog eens en neem dan terug mijn lulijzer in de hand.)

"Het is gewoon niet prettig, dat tikken, maar het doet niet echt pijn. Moet ik misschien nog harder tikken?"

"Het is al goed, mevrouw. Het is al goed. Ik zet u bij tandarts Lieve V. voor deze afspraak. Zij zal u verder kunnen helpen."

En daarmee sluit ze de conversatie af.

Ik roep naar Bijna-Echtgenoot: "Zeg, tik jij af en toe wel eens op je tanden?" Hij antwoordt: "Ben je gek." En dat stelt me gerust. Zie je wel, niet op je tanden tikken is niet abnormaal.

Maar ik zweer het u, telkens weer na zo'n conversatie met Sylvie de tandartsassistente doet mijn hele gebit een uur lang pijn, en ik weet dat mijn tanden daarmee de boodschap willen uitsturen: vrouw, we zitten nu al meer dan een derde van een eeuw in je mond. Je weet niet wie van ons een zenuw heeft en wie niet, je weet niet hoe het voelt als we betikt worden, wie van ons losstaat en wie vast, en je hebt er geen idee van of een van ons een abces aan zijn wortel heeft hangen. Maar het ergste van al: je hebt een debiele grap gemaakt tegen een tandartassistente. Dat is zo ongeveer de tweede GODHEID in ons bestaan, na de tandarts. Daar maak je geen stomme grapjes tegen. Dus nu hé, nu gaan we een uur pijn doen. Nu ga jij eens lekker afzien. En als je de volgende keer weer kemels schiet tijdens het intakegesprek met godin Sylvie, dan gaan we allemaal uitvallen. Terzelfdertijd. En probeer maar eens met een lege mond: "tandarts" te zeggen aan de telefoon. Ha! Zal je leren.

11:30 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (3) | Tags: tandarts |  Facebook |

05-04-08

De kracht van theezakjes

theezakjes












Op een ochtend, zo'n week geleden, kwam ik de keuken binnen en zag dat er op de vensterbank een piepschuimen bakje stond met daarin een leeg papieren theezakje. Toen mijn ogen dat registreerden, zonden mijn hersenen meteen de boodschap "hoort hier niet, hoort hier niet!" uit, dus ik gooide het papieren zakje netjes bij het oude papier. Het bakje liet ik staan omdat wij af en toe pogingen doen om in zo'n bakje iets te laten groeien (waterkers, alfafa), wat nooit lukt, maar opgevers zijn lafaards zeiden onze moeders vroeger altijd, dus wij zijn geconditioneerd om tot in het wanhopige door te gaan met alles wat we aanvatten.  

De volgende dag deed hetzelfde tafereel zich voor. Opnieuw lag er een leeg papieren theezakje in het bakje en ik maakte een memo aan mezelf: "Geliefde duidelijk maken dat piepschuimende bakje NIET onze nieuwe vuilnisbak is."

Die avond kreeg ik al meteen de gelegenheid om hem erover aan te spreken. Vanuit de keuken riep hij namelijk plots met ontzetting in zijn stem: "Zeg, mijn theezakjes zijn weg!"

"Bel de politie," antwoordde ik wijsneuzig.

"Wablief?" vroeg hij.

Aangezien wijsneuzige antwoorden al hun wijsneuzigheid verliezen als je ze moet herhalen, hield ik het maar bij: "Ze liggen bij het oude papier. Waar ze horen, weet je wel."

Bijna-Echtgenoot kwam daarop in de deuropening staan met een onthutst gezicht.
"Je begrijpt het niet," deelde hij mee. "Het is een experiment."

Ik knipperde met mijn ogen want dat antwoord had ik niet verwacht.

"Een experiment? In wat?"

"Ik wil zien hoeveel thee wij drinken op één maand tijd. Daarom verzamel ik dertig dagen lang alle lege papieren theezakskes."

Mijn ogen wachtten op een glimlach en mijn oren op "grapje!" maar geen van beiden deed zich voor. Was ie gek geworden?

"Wat?" vroeg ik voor de zekerheid.

"Het. Is. Een. Project." benadrukte Bijna-Echtgenoot.

"Maar liefste," zei ik, "je weet toch dat wij allebei 's avonds 1 kop thee drinken, dus als je nu gewoon zestig zakjes thee op mekaar legt, dan krijg je toch hetzelfde resultaat?"

Bijna-Echtgenoot schudde echter het hoofd. "Da's niet hetzelfde. Het is belangrijk dat wij de thee hebben gedronken die in de papieren theezakjes zat. Het zijn après-theezakjes."

Après theezakjes. Oké.

Het leek me wel duidelijk; ik was mijn geliefde tijdelijk kwijt aan een parallel universum. Een kosmos waarin theezakjes van buitensporig groot belang waren. Ik overwoog in mijn binnenste wat mijn volgende stap zou zijn.

En na een uur viel mij een groot inzicht te binnen. Omdat het alternatief (hij is echt gek geworden) te zwaar was om dragen, besloot ik me te focussen op de andere voor de hand liggende optie. Hij doet het gewoon om OP TE VALLEN. Hij wil dat ik over hem schrijf in mijn blogje, en daarom doet hij zotte efforts dat het niet meer normaal is. Aha! Gotcha!  

Dus mocht je dit lezen, liefste, en je bent ondertussen nog niet al je vijzen kwijt, weet dan: ik heb je door.

Doe nu maar weer normaal, kom. Please. Je kan het mij niet aandoen dat ik de redelijke van ons beiden moet zijn. DAT GAAT NIET, dat weet je.  Jij moet de rots zijn en ik wil gewoon een beetje ploeteren.

Dat was de deal, man. 

11:27 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-04-08

Hij denkt dat ik een hond ben

Bijna-Echtgenoot (vanuit de keuken): "Wil jij wat sla bij je stuk pizza?"

Ik: "Wat?"

Hij: "Waf?"

Ik: "Ik ben geen hond."

20:22 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (0) | Tags: hond |  Facebook |

03-04-08

Aan het handje van Michel F.

scharlakenroodElke avond, en dat sinds een week ofzo, balanceer ik voor het slapengaan een dik boek op mijn buik. Het heet "Lelieblank, scharlaken rood" en ene Michel Faber heeft het geschreven. Ik balanceer dat boek niet op mijn buik omdat ik een sixpack wil kweken maar omdat ik het dus LEES terwijl het op mijn buik rust. Ik dacht ik zeg het maar voordat u rare gedachten krijgt.

Soit. Toen ik "Lelieblank, scharlaken rood" een week geleden vastpakte in de bibliotheek, moest ik denken aan een collega op mijn vorige werkplek. Die vertelde me op een dag dat ze in dat boek bezig was en extra traag las omdat ze niet wou dat het verhaal zou eindigen. Kijk, als iemand zoiets tegen me zegt over een boek van 955 bladzijden, dan ben ik toch even onder de indruk. En vooral: zo'n opmerking maakt me nieuwsgierig.

Nu ben ik dus zelf aan het wandelen doorheen het universum van "Lelieblank, scharlaken rood". En de auteur heeft me keurig bij het handje vast. Hij fluistert dingen als "Laat mij u redden van de kou. Ik weet de weg" en ook "Laat mij u dit huis binnensmokkelen langs de achterdeur". Kortom: hij spreekt de lezer om de haverklap aan. In mijn binnenste mompel ik dan "ik heb het niet koud, maar bedankt voor het aanbod" en "waarom gaan we niet langs de voordeur dan?" Maar de auteur antwoordt niet op mijn opmerkingen. (Natuurlijk niet; silly me.)  

Eigenlijk vind ik dat maar een rare techniek, die van de auteursinmenging. Ik moet daar normaalgezien niks van hebben. Nee, gooi me liever meedogenloos in medias res, temidden calamiteiten en turbulent emotionele gebeurtenissen. Werp me maar, beste auteur. Ik red me heus wel. Echt waar.

Maar zo pakt Michel Faber het dus niet aan. Hij begeleidt me. En ik beken, ik vind 'm tot nu toe een redelijk geschikte gozer. Iemand die gerust eens langs mag komen (liefst na voorafgaandelijk seintje zodat ik de vuile sokken nog gauw kan opruimen) en die zelfs een drankje zal krijgen zonder dat hij erom vraagt. Michel doet dat niet slecht, dat begeleiden. 

Mocht het u interesseren, dan laat ik over enkele weken weten hoe ik het boek vond. Het zal me benieuwen of ik die recensent van Time Magazine zal bijtreden, die dit boek omschreef met de memorabele woorden: "Beter dan seks."  Ja, zo staat het echt op de achterflap.

Ofwel heeft die recensent nog nooit goeie seks gehad, ofwel zal ik na de lektuur van "Lelieblank, scharlaken rood" deze blog staken omdat ik Opperste Gelukzaligheid heb bereikt, bloggen me geen mallemoer meer kan schelen en ik alleen maar dwaas voor mij uit wil glimlachen.

03:52 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (2) | Tags: boeken |  Facebook |

01-04-08

Essential, doctor Watson

 kompas












Deze sleutelhanger komt uit een winkel waar ze allerhande spullen hebben voor mensen die kicken op ontberingen en afzien. Ik leef al lang genoeg om te weten dat ik niet tot dat soort mensen behoor; lijden loutert me niet, ik word er gewoon een zeur van.

Dus wat deed ik in hemelsnaam in zo'n avonturenwinkel? Wel, ik vind zo'n zaak intrigerend. Het is voor mij geruststellend om te weten dat er gelkussentjes bestaan die je kan gebruiken om je handen warm te houden (mocht de ijstijd plots terug aanbreken), dat er radio's zijn die je kan opwinden (mocht alle elektriciteit plots uitvallen en alle batterijen leeg zijn) en dat er schokdempende sokken bestaan (mochten plots alle schoenen van de aardbol verdwijnen en we gewoon nog sokken te onzer beschikking hebben -je weet maar nooit).

Dus reuze in mijn schik wandelde ik rond in de avonturenwinkel, temidden musculaire bergbeklimmers en ervaren Noordpoolreizigers. En ik onderwierp allerlei zakjes en doosjes aan een nadere inspectie.

En toen vielen mijn ogen plots op een sleutelhanger. Een sleutelhanger die ook een kompas bleek te zijn. Hij riep: "Koop mij, koop mij" en ik gehoorzaamde en nam hem mee naar mijn auto.

Thuisgekomen toonde ik het ding aan mijn geliefde.

"Dat is een kompas," zei hij. "Waarvoor heb jij een kompas nodig?"

Het antwoord leek me evident. "Da's voor wanneer ik ontvoerd word ergens diep in de Ecuadoriaanse jungle. Als ik dan ontsnap 's morgens in de vroegte, wanneer de inboorlingen slapen, weet ik precies hoe ik terug naar West-Vlaanderen moet geraken. Gewoon het noordnoordoosten volgen. En weet je wat, als jij niet thuis bent wanneer ik aan kom strompelen, kan ik gewoon de voordeur opendoen, want de sleutels hangen aan mijn kompas."

Ik zag hoe die woorden bij Bijna-Echtgenoot aanklopten, hoe ze zich daarna binnenwrongen in zijn gehoorgang en een plekje zochten in de compartimenten van zijn überrationele brein. Ze vonden er geen. En dus moest Bijna-Echtgenoot zijn vinger in zijn oor steken en er wild mee schudden. Om mijn woorden er langs zijn andere oor weer uit te laten, en dus orde te herstellen in zijn hoofd.

Hij had ook gewoon kunnen zeggen: "Vrouw, jouw overrompelende creatieve intelligentie is soms te veel voor mij om te kunnen verwerken."

En ik zou dat volledig begrepen hebben.

20:04 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (6) | Tags: kompas, avonturen |  Facebook |

30-03-08

Het geheime leven van mijn nonkel

" 't Regende zo hard, dus ik heb alleen maar een kilo appelsienen, twee pakskes koeken en een zakske kaluupsen meegebracht van de markt."

Ik ben een kruiswoordraadsel aan het invullen wanneer bovenstaande zin uit de mond van mijn nonkel komt.

Wacht even. Kaluupsen?

Ik leg mijn kruiswoordraadsel opzij. "Jij zei kaluupsen." 

Mijn nonkel zet zijn kop koffie neer op de salontafel. "En een kilo appelsienen en twee pakskes koeken," vult ie aan. "Het was hard aan het regenen. Ik kon dus niet veel meebrengen."

"Maar je bracht kaluupsen mee," herhaal ik, om de focus terug te brengen op het meest mysterieuze woord dat hij ooit al tegen me sprak. 

"Ja, kaluupsen. Een zakske van 200 gram."

"En wat zijn dat dan, kaluupsen?" vraag ik.

"Kaluupsen dat zijn dinges, antwoordt mijn nonkel. "Een soortement lawyers."

Een soortement lawyers? Wat zegt ie nou?

"Wacht ne keer. Kaluupsen zijn een soortement advocaten? Gij zijt dus naar de markt geweest, en ge hebt haltgehouden aan een kraam waar ze  advocaten verkochten?"

Stilte.

"Lawyers dus," dring ik aan. "Advocaten. Da's lawyers in 't Engels, ge weet wel."

"Wie spreekt er hier Engels?" vraagt mijn nonkel verbouwereerd.

"Gij!" zeg ik.

"Ik spreek nooit Engels," zegt mijn nonkel met klem. "Ik zeg dat kaluupsen een soortement loiers zijn. Loiers. In 't West-Vloams."

"O, in 't West-Vloams" antwoord ik. (In 't West-Vlaams? Ik spreek ook West-Vlaams maar in mijn West-Vlaams woordenboek staat niks over kaluupsen en loiers. Waar heeft hij het over?)

"Ik begrijp er geen snars van," zeg ik. "Van al uw kaluupsen en loiers."

Het gaat echt mijn inbeeldingsvermogen te boven, dat mijn nonkel al jarenlang naar de markt gaat om daar tegen een marktkramer te zeggen: "Ik zie dat uw loiers er zo goed uitzien. Mag ik daar een zakske kaluupsen van alstublieft?"

En dan KRIJGT hij nog een zakske ook, gevuld met vanalles en nog wat?

O mijn god.

Zo'n nonkel heb ik dus, die zonder veel moeite zoiets voor mekaar krijgt. Met lege handen naar de markt vertrekken en thuiskomen met een zak vol kaluupsen. DIE NOG ECHT BESTAAN OOK.

Vanaf nu doe ik maar één iets meer als mijn nonkel langskomt. Aan zijn lippen hangen.


13:49 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (4) | Tags: nonkel |  Facebook |

24-03-08

Hoe wij Pasen vierden

10u30: ontbijt de luxe

breakfast

Ik: "Er staan olijven op die serviette. Ligt het aan mij of smaken die pistolets nu naar tapenade?"
Bijna-Echtgenoot: "Het ligt aan jou."

Soms verontrust het me dat hij bij zulke vragen nooit aarzelt voordat hij antwoordt.

 

 

12u.: stilte - wij lezen

readsbook

Bijna-Echtgenoot leest Lord Of The Rings. Voor de derde keer. Langzamerhand begin ik me erop voor te bereiden dat hij op zijn sterfbed niet zal prevelen "liefste ik hou van jou" maar "one ring to rule them all, one ring to find them. Ga hem zoeken, Katrien, ga hem zoeken!"



15u.: het moment waarop de waanzin toesloeg


ontongue




















"Ek me eesj erijl e een eeank aa ij ong angk".
"Aagg u! Ig ijg amk!"

(vertaling: "Trek me eens terwijl er een eland aan mijn tong hangt.
Haast u! Ik krijg kramp!")

 

20u.: Na het familiebezoek - languit in de zetel met flipflops aan voeten

flipflops














Ja, ik draag binnenshuis altijd flipflops. Eet mijn tenen, koning winter.

 

21u.30: Sok aan sok tijdens Prison Break

feet










Onder het tv-dekentje, Kasteelbier binnen handbereik, gapen wij naar Michael Scofield die wreed veel miserie heeft in een gevangenis in Panama. Leedvermaak in 't kwadraat. Gezellig, jong.

 

Paasmaandag 10u.: moi versus de sneeuw

snow

 









Probeer eens bij sneeuwval uw ogen te fixeren op één punt. En hou ze daar. En probeer te negeren dat er rond dat punt wel duizenden sneeuwvlokken vallen met maar één doel voor ogen: UW BLIK NAAR BENEDEN TREKKEN.

't Is een ongelijke strijd, ik zeg het u.

14:05 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (1) | Tags: pasen |  Facebook |

21-03-08

"Geef geef ik kan sneller!"

In een decadent grote speelgoedzaak vond ik onlangs deze minimuziekdoos. Als je aan het hendeltje draait, weerklinkt het refrein van "Somewhere Over The Rainbow". 

overtherainbow-





















Het doosje kreeg een plaats op de vensterbank in de keuken. En telkens als ik een vervelende klus moest doen (afwassen, koken, dweilen, spaghettisausvlekken van de muur schrobben) draaide ik eerst even het liedje af en kweelde luidkeels en overenthousiast mee met het deuntje. Om mezelf even te verwennen. Soms deed ik zelfs mijn ogen dicht wanneer ik zong. Om alle dimensies van het diepzinnige lied te kunnen doorvoelen.

Jaja, ergens over de regenboog is de hemel blauw. Hoe meer ik naar dat wijsje luisterde, hoe meer ik door die boodschap geïndoctrineerd raakte.

En wanneer Bijna-Echtgenoot na zijn werkuren de keuken binnenstapte en een relaas afstak dat woorden bevatte als 'klotevergadering' en 'kutklanten', dan nam ik hem mee naar het muziekdoosje en zei: "Shhht. Luister eens naar dit." Om hem rustig te maken, en om hem aan te geven dat het geheid beter zou worden. Want zo'n liefhebbende en troostende partner ben ik dan.

Maar gisteren, toen B-E thuiskwam, toen voer de duivel in mij en die gaf me de opdracht om heel snel aan de hendel te draaien om te testen hoe "Somewhere Over The Rainbow" zou klinken op zo ongeveer 1000 toeren per minuut. En Bijna-Echtgenoot was helemaal gefascineerd door de situatie en riep uit: "Geef geef ik kan veel sneller!" en hij rukte het doosje uit mijn handen en draaide met zo'n heftigheid aan het hendeltje dat "Somewhere Over The Rainbow" klonk als wel honderd deurbellen en 59 gsm's die terzelfdertijd afgingen. Ik werd er begot duizelig van en begon een beetje te tollen op de keukenvloer. Dat ADHD-getingel ook. En die verrekte regenboog ook. Ik riep dat B-E moest STOPPEN. En dat ik dat liedje NOOIT MEER wilde horen. NOOIT MEER. Je moet OPHOUDEN want ik haat regenbogen. Regenbogen klinken AGRESSIEF.

En toen hield mijn geliefde bruusk op met draaien, want zo is hij, hij houdt altijd rekening met mijn gevoelens, en hij vroeg bezorgd of het wel ging, daar op de keukenvloer.

Ik zei "jaja, wat een pokkeherrie zeg", en schudde het lawaai van me af. En ik dacht: zover komt het dus als je 34 bent. Dan zit je op een avond hijgend op de keukenvloer met je Bijna-Echtgenoot en een suf gedraaide muziekdoos. En dan komen echt waar de volgende woorden uit je mond zonder dat je verstand ze kan tegenhouden: "Zeg, wat ik me afvraag eigenlijk, zouden we daarnet een record gebroken hebben, denk je?"

11:00 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (2) | Tags: muziekdoos |  Facebook |

20-03-08

Kijk, zonder benen!

Mijn geliefde is vandaag weer vertrokken naar een ver buitenland. Hij gaat er vergaderen in een andere taal en duwen op de knopjes van zijn toetsenbord.

Om de eenzaamheid te verdrijven heb ik morgen afgesproken met Anneke.   

Zij is zo lenig is dat ze haar beide voeten in haar nek kan leggen. En in die positie kan ze met gemak een kwartier lang blijven zitten. Ze praat dan gewoon verder over koeien en kalveren, alsof er niks aan de hand is.

En daarnaast is ze zo prettig gestoord dat ze het oké vindt als ik vraag: "Doe dat nog eens, met je voeten in je nek. Ja, nu."  Terwijl we aan het eten zijn. In een restaurant. 

 

19:33 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-03-08

Net als in de film

telephone

Soms wou ik dat de telefoon rinkelde en dat het Sleuteldame was aan de andere kant.

Wij zouden dan eindelijk het gesprek hebben dat we in het echt niet kunnen hebben.

Ik zou haar bijvoorbeeld vragen hoe het nu werkelijk met haar gaat, nu ze al tien jaar alleen woont. En of ze eenzaam is wanneer ze alleen aan tafel zit te eten, alleen rust op de sofa.
"Kan ik iets voor je doen?" Dat moet ook een van mijn vragen zijn dan. En zij zou antwoorden "ja" en me laten helpen. En af en toe zouden we grapjes maken die wij alleen begrijpen, omdat we mekaar al zolang kennen.  

Zij zou mij dan terloops vragen hoe het nu eigenlijk met mij gaat. Of ik gelukkig ben. Of ik mijn job graag doe. Of ik misschien nog wat raad wil bij de dingen van alledag. De was, het koken, de strijk. Ze zou ook zeggen dat ze diep vanbinnen toch blij is dat ik het goed stel. Dat ik niet aan de coke zit en niet met een brute vent heb aangepapt.

"Ik ben blij dat je hier bent," zou ze zeggen als ik langsga.
"En ik ben blij dat ik jou zie," zou ik antwoorden.

Van die heel gewone zinnen die mensen tegen mekaar zeggen. 

We zouden ook plannen maken om ergens naartoe te gaan met zijn tweetjes. Musicals en operettes, daar houdt ze van. En na zo'n voorstelling zouden we nog een koffie of wijntje drinken en mensen kijken. Knus naast mekaar.
"Het was gezellig. Slaapwel, straks" zouden we zeggen bij een zoen op de wang. "Ik bel nog wel eens deze week."

Ja, in die wensdroom van mij komt alles weer goed. Net als in een Hollywoodfilm.

Gedaan met ruzies zoals die van vorig weekend, toen ik helemaal overstuur en snikkend als een kind de auto indook. Weg van haar. Snel. Zo bang en kwaad was ik dat ik niet eens heb gewuifd bij het wegrijden. Daar zit ik dan mee, achteraf.

Weten dat ik haar niet kon bellen na die bittere woordenwisseling (want ze wantrouwt alles, dus ook telefoons) en dat zij mij ook niet zou bellen om het weer goed te maken.
Dat, mensen, deed nog 't meest zeer van al.   

11:18 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sleuteldame |  Facebook |

17-03-08

Een metafoor en snel!

metafoor


Ik zat met drie advocaten rond de tafel en dat was me nog nooit overkomen (behalve in mijn nachtmerries).
"We moeten dit doen," verzekerde Bijna-Echtgenoot me. "Er is ons een onrecht aangedaan en ik zal pas gerust zijn als we advies hebben ingewonnen."

B-E weet dat ik afspraken met advocaten nog afschuwelijker vind dan afspraken met iemand die in een bank werkt of iemand die notaart in 't dagelijkse leven. Ik begrijp zulke mensen nooit. Ze hoeven hun mond maar open te doen of mijn kop slaat al toe.

En daarnaast hou ik niet van de vormelijkheden die gepaard gaan met dergelijke ontmoetingen. Ik wil niet "waarde cliënt" genoemd worden, en ik wil iemand wel aanspreken met "meester", maar ik eis dan wel dat die persoon leraar is. Geen advocaat.

Anyway, na lang aandringen (en de belofte dat hij de rest van zijn leven op zaterdagavond zijn lekkere chocomousse zou maken) kreeg B-E me zover dat ik hem vergezelde naar Brussel, het mekka der grote advocatenkantoren.

We zaten net neer in de vergaderruimte, toen er drie advocaten binnenkwamen. Ik schrok me een Jamiroquay. "Is dat niet wat overdreven?" fluisterde ik in het rechteroor van mijn geliefde. "Was eentje niet genoeg?"
Maar nee, dat was niet genoeg, want het bedrijf van Bijna-Echtgenoot was ook een onrecht aangedaan in deze zaak. En dus moest daarvoor een aparte advocaat worden ingeroepen.

De tweede advocaat, die met het zorgelijke gezicht, was 'van mij'. En de derde advocaat was een jongeling die erbij zat voor ik-weet-niet-wat en de hele vergadering lang zat te schrijven (een boek? notules? gedoedel? ik zal het nooit te weten komen).

Na enkele handdrukken (ik zei 'Ik ben Katrien,' zij zeiden 'Ik ben meester X' - en ik voelde me al misselijk worden), stond Bijna-Echtgenoot gedecideerd recht, wandelde naar de flipchart en begon het hele verhaal uit de doeken te doen.

Ik dacht: wat leuk als mijn geliefde zo serieus doet. Waarlijk, ik begon te genieten van het schouwspel.

Na vijf minuten onderbrak B-E's advocaat echter bruusk de uiteenzetting. "Het klinkt allemaal nogal complex, meneer," zei hij. "Kan u het soms uitleggen met eh, een metafoor?" Bijna-Echtgenoot, duidelijk niet bedacht op die vraag, boog het hoofd en ging op zoek naar een metafoor. Dat kostte hem behoorlijk wat tijd want B-E heeft dan wel irritant veel talenten, het opdissen van metaforen is er niet één van.
Na een stilte die uren leek te duren, zei hij dat het onmogelijk was om de situatie te vervatten in een metafoor.

Maar dat antwoord was niet voldoende voor B-E's advocaat. Na vijf minuten was hij daar weer met: "Kan ik uw uitleg eens samenvatten met een metafoor?" En toen kwam hij met een metafoor op de proppen die werkelijk niets van doen had met de hele situatie (ter illustratie: zijn metafoor ging over MUGGEN). Niemand reageerde erop en de vergadering ging gewoon door.  

Ik begon de hele situatie lichtjes intrigerend te vinden, want ik heb nog nooit iemand ontmoet met een fixatie op metaforen.

De advocaat was nu goed op gang en nog wel vijf keer sprak hij de zin uit: "Ik kan het dus ook formuleren met de volgende metafoor." Waarna er dus een bizarre metafoor volgde waarvan niemand de relevantie begreep.

Na de vergadering wou ik daar toch iets over zeggen tegen gestresseerde Bijna-Echtgenoot. Ik zei: "Die meneer van jou, die heeft OCD."

"Wat is OCD?" vroeg Bijna-Echtgenoot.

"Obsessive Compulsive Disorder," legde ik uit (voleerde WijfTV-kijksters kunnen heel snel diagnoses stellen). "Hij moet elke vijf minuten een metafoor gebruiken of hij denkt dat hij zal sterven, zoiets."

Bijna-Echtgenoot was geamuseerd, hoewel niet zo hard als ik want hij was vooral bezorgd, gespannen en overtuigd dat onze zeven magere jaren voor de deur stonden. De advocaten hadden hem nog ongeruster gemaakt dan hij al was.

Ondertussen, gelukkig, is de stress weggeëbd en hebben Bijna-Echtgenoot en ik er een fantastische inside joke bij. Wanneer de één een verhaal aan het doen is, heft de ander zijn hand op, roept "Stop!" en eist daarna "een metafoor en snel!"
Ondertussen is het al zo erg geworden dat ik, ook wanneer Bijna-Echtgenoot het zoutvat vraagt, of het uur, of een kop thee, uitroep: "Stop! Ik begrijp je niet! Zeg dat eens met een metafoor, gauw."

Dubbel liggen we dan.
 
Advocaten zijn fantastisch.
 

11:51 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (2) | Tags: advocaten |  Facebook |

14-03-08

Mijn favoriete pot choco

 

choco

 


Normaalgezien ben ik geen chocomens. Ook geen chocolademens, trouwens. Maar toen ik vorige week deze pot choco uit de supermarkt ontvoerde en er onderweg naar huis van proefde, bereikte ik instant Verlichting.

Mijn god, welk verrukkelijk wezen heeft dit smeuiige goedje gecreëerd? En mag ik die mens nu aub bedelven onder een miljoen kussen?

Ja o ja o ja, vanaf nu prijkt er altijd een NewTree pot choco in onze kast. Deze choco maakt van mij: een beter mens.

En ik heb mezelf beloofd om de NewTree-chocoboodschap uit te dragen, ook al heb ik er absoluut geen commerciële belangen bij.

Dit mag geen geheim blijven voor de mensheid.

Ga dus gauw proeven. Stop met lezen. Ga proeven, zeg ik. Stop. Met. Lezen. Er komt geen choco uit dit blogbericht als u er nog langer naar kijkt. Ga proeven!

Graag gedaan.

09:17 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (0) | Tags: choco |  Facebook |

12-03-08

De huid vol

tomatoes
Hoelang is het geleden dat u nog eens duchtig werd uitgescholden? Dat iemand u in de ogen keek en u daarna uitmaakte voor alles wat mooi en lelijk is?

Bij mij is het 5 jaar geleden. En ik weet het nog alsof het gisteren was. De dader was iemand die ik al heel lang kende en geen jaren meer had gezien. En de locatie: de afdeling groenten en fruit van de GB.  Het was een laffe verrassingsaanval, want een mens verwacht vanalles aan de afdeling groenten en fruit van de supermarkt, maar niet dat hij uitgeketterd wordt.

Anyway, dat gebeurde dus, totaal onverwacht, en er vielen woorden als 'beschaamd' en 'luizen' en zinnen als 'wat-denkt-uw-moeder-daarvan' en 'je-moet-niet-denken-dat-je-mooi-bent-zoals-je-erbij-loopt'. Ik was zo verbouwereerd van wat ik hoorde dat ik enkele seconden lamgeslagen naar haar mond stond te kijken. Die mond waar net al die vuilspuiterij was uitgekomen. En ik dacht: was dit een film, dan zou die mond nu zwart verkleuren en vuur vatten en dan zou blijken dat dat wezen hier voor mij van satan is bezeten en dra in de hel zal opbranden. Maar helaas gebeurde er niks met die mond van haar, hoe dwingend ik er ook naar staarde.

Na enkele seconden stilte herpakte ik me en gooide er stoerweg uit dat ik het belachelijk vond, wat ze zei, en dat ik helemaal niet beschaamd was, en dat als ze wou weten wat mijn moeder dacht, ze dat aan mijn moeder zelf moest vragen en niet aan mij. En dat ik niet altijd vind dat ik mooi ben, maar dat zij nu ook niet direct verkozen was tot Miss Belgian Beauty. Trouwens, zei ik, ik dacht dat wijsheid met de jaren kwam, maar blijkbaar bent u dan de uitzondering op de regel.

Dat zei ik dus allemaal, zo ongeveer. En toen het was gezegd, hadden we allebei genoeg van mekaar en gingen we verder met de boodschappen. Zij stapte naar de afdeling brood en ik ging de andere kant uit, naar de diepvriesafdeling (ja, om af te koelen).

We hebben mekaar daarna nog één keer gezien. Zij bleef beleefd en ik bleef beleefd; na een koele begroeting ben ik netjes uit haar buurt gebleven. 
Men moet de duivel niet uitdagen.

En nu, terwijl ik dit schrijf, verbaast het me dat ik nog zo nauwkeurig weet wat er werd gezegd, en wat ik aanhad die dag en hoe verontwaardigd ik was. Zo moet racisme dus voelen, dacht ik. Openlijk veroordeeld worden omdat je er iets anders uitziet dan anderen.  Hoe overleef je dat, dag na dag?

Maar wat me nog het meest frustreert aan heel dat gebeuren, was dit: ik stond tussen tientallen groenten. En geen moment heb ik gedacht: Katrien, nu zoek je een rotte tomaat en smeer je die in haar permanent.

Mijn ouders hebben me veel te veel goede manieren geleerd.   

08:44 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

10-03-08

Weeskousen: het bewijs

Mochten er mensen zijn die niet geloven dat ik een probleem heb met het samenhouden van sokken. Hier is het bewijs:

 

_MG_6484


 

Dit zijn allemaal sokken waarvan ik er maar één meer vind. De stapel was nog nooit zo groot.

Gisteren stonden Bijna-Echtgenoot en ik er een hele tijd naar te kijken, zwijgzaam zij aan zij. Bijna-Echtgenoot schudde bedenkelijk het hoofd en prevelde: "Hoe is het mogelijk," en toen sloeg hij een arm rond mijn schouder.

Het zit bij hem zo diep, het vraagstuk rond mijn eenzame weeskousen, dat hij in alle ernst uitbracht: "Wat denk je, liefje. Mochten we nu eens een detective inhuren?"

09:26 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (4) | Tags: kousen |  Facebook |

06-03-08

Smakelijk in het Frans

cutlery
Naar een Frans restaurant geweest met Bijna-Echtgenoot en een vriendin.

Ik at er artisanaal bereide garnaalkroketten en zalmfilet op een hoopje spinazie. Daarna was er ook nog huisgemaakte chocolademousse en dat zag eruit als drie keurig geschikte drollen op een dessertbordje. Sommige koks moeten werkelijk eens hun passieve agressie laten behandelen.

Gelukkig smaakte het allemaal opperbest en moest er niemand kokhalzen.

Tijdens het geanimeerde gesprek kwam de ober om de tien minuten onze glazen bijvullen. Dat doen ze naar 't schijnt in deftige Franse restaurants. Ze houden onafgebroken in de gaten hoeveel je drinkt. Dat freakt me soms danig uit.
Laat me gewoon gerust als ik drink. Ik wil niet het gevoel hebben dat ik een drankorgel ben. En dat beschuldigende stilzwijgen van die obers als ze voor de zesde keer wijn bijgieten. Jezus.

Ik kan zelf ook mjn booze inschenken, dank u zeer.

De single vriendin vond de ober erg bevallig, zei ze. Maar dat gaf ze hem niet te kennen, ook al kwam ie om de tien minuten langs. Qua gemiste kansen kan dat tellen. Met al dat verloop in de horecasector werkt de ober volgende week misschien ergens in de haven van Antwerpen of in een callcenter van Neckermann. En daar komt single vriendin nooit. Dus ze had right then and there moeten zeggen toen ie afkwam met 'was het lekker?',  euh, 'wel, dat viel mee, maar ik vind dat u er zelf zo verdomd smakelijk bijloopt. Mag ik u misschien even in de poep bijten, gewoon om zeker te zijn?'

Misschien was er dan wel iets moois ontstaan tussen die twee in dat Franse restaurant. 

Of misschien was ie wel homo. Hij liep ook zo nadrukkelijk mooi rechtop. 

09:55 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (2) | Tags: restaurant |  Facebook |