16-06-08

Ik trouw over twee maanden


weddingtaartEn ik heb nog geen trouwkleren.
En geen trouwschoenen.
En geen gedacht over mijn trouwkapsel (opgestoken of los en onhandelbaar as always?).
En geen idee of ik gewoon 'ja' zal zeggen of iets anders, iets creatievers.

Trouwschoenen, die moet ik ook nog hebben. En een handtas, ach, die pluk ik wel uit mijn eigen winkeltje. Ge zijt toch zelfstandig voor iets.

Misschien val ik wel flauw. Daar dacht ik gisteravond aan, in bed. Het zal zomer zijn en warm, en soms ben ik heel snel geëmotioneerd.  Bijna-Echtgenoot heeft al vier keer gezegd dat het hem niet zou verbazen als ik huil of flauwval. Ik vraag mij dan af: zal hij mij opvangen of valt hij ook flauw? 

Het zal niet zomaar een gemeentehuis zijn, trouwens, waarin we misschien flauw zullen vallen. We doen het namelijk in 't buitenland. In het Engels. Really! 't Is ne keer iets anders. En als ik iets zeg dat creatiever is dan "I do", dan zal het toch iets zijn dat op "I do" neerkomt.  Daar ben ik -oef- al uit.

Maar de rest: dat kapsel, die kleren, dat schoeisel, daar moet ik nog efkes over peinzen. Nooit bij stilgestaan dat trouwen zoveel denkwerk zou vergen, eigenlijk. Zeg, weet er iemand hoe hoog trouwen staat op de lijst van stressvolle levensgebeurtenissen? Staat dat voor of na verhuizen? Voor of na een nieuwe job? 't Is maar dat ik zou weten welke massage ik na de plechtigheid kan afsmeken bij mijn geliefde. Een van een halfuur of een van een uur? Bijna-Echtgenoot houdt van statistieken, dus hoe meer cijfers hoe liever. Alvast merci.  

11:34 Gepost door Katrien in Dingen die me bezighouden | Permalink | Commentaren (7) | Tags: huwelijk, trouwen |  Facebook |

26-04-08

Het ligt aan mijn tong

Tien keer snel na mekaar "Sancho Panza" zeggen, kunnen jullie dat?

Ik heb het even geprobeerd en na drie keer kwam er alleen nog maar "sasso passo" uit m'n mond. Mijn hersenen zijn zo teleurgesteld in mijn tong dat ze daarnet de scheiding hebben aangevraagd. 

18:00 Gepost door Katrien in Dingen die me bezighouden | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

21-04-08

Terminator Witz

kat

 



Dit is de kater van onze buurvrouw, betrapt tijdens een van zijn hoofdbezigheden, pitten dus, en liefst op iets dat in onze tuin staat.

Afhankelijk van hoe bont de kater het de voorafgaande uren heeft gemaakt, roept de buurvrouw hem met volgende namen naar binnen:
-Witzie! (blij)
-Witz! (neutraal)
-Itz! (nijdig)
-Rotkatwaarzitte! (pisnijdig)

Mag ik vragen, wat denkt u als u naar deze kat kijkt? Denkt u, o wat snoezig, of, wat ziet hij er onschuldig uit? Laat u niet bedotten mensen. Deze kat is de tiran van de buurt. Voordat Witz er was, wemelde het in onze straat van de beesten met negen levens. Brave diertjes, stuk voor stuk. Maar sinds Witz zijn intrede maakte, durft geen enkele kat of hond nog een poot buiten te zetten zonder harnas / Kalashnikov / pepperspray. Voor alle beesten behalve Witz is het elke dag opnieuw 9/11. Je kan de angst hier in de lucht rùiken. Zelfs ik, en mijn neus zit bijna altijd verstopt.

Afijn. Het baasje van Witz had al snel door dat haar kater niet de lieveling van the block was, en besloot om hem een belletje rond de nek te hangen, zodat alle goedhartige dieren al van ver al zouden gewaarschuwd zijn van de komst van Despoot Witz. Maar helaas, het heeft niet mogen baten. Witz heeft daar namelijk iets op gevonden.

Hij sluipt.

En hij doet dat zo traag en behendig dat het belletje niet afgaat. Dus zelfs mét bel slaagt hij erin mussen te molesteren, andere katten onverhoeds in de rug aan te vallen (zo laf is ie wel, Witz is scrupuleloos) en je uitdagend aan te staren met een blik die zegt: "Ik haat jouw soort die mij deze dwaze bel ombindt, en als je mij nog tien seconden langer aanloenst, krab ik je de ogen uit." En ik weet dat hij het meent, want als hij naar je kijkt dan zit er iets uitgesproken diabolisch in zijn blik. Iets dat me naar de fles azijn doet hollen en de dop eraf doet schroeven en in de fles doet knijpen, richting Witzie, want Witzie kan tegen veel maar niet tegen azijn op zijn pels. Psssshhhhht!

Zulke dingen laat die kat mij dus doen. Azijn spuiten. Ik die anders altijd zo peis en ein bisschen Friede ein bisschen Freude ben. Een woesteling word ik wanneer geconfronteerd met arrogante Witz. Ik ken de zwakke plek van die kat (azijn!) en ik maak daar zonder veel morele problemen misbruik van.

Ik heb zelfs overwogen om elke buurtkat uit te rusten met een rugzakje vol azijn + spuitslang, als munitie tegen de rosse beul van de buurt. Echt waar.

Ooit, liever vroeger dan later, zal deze buurt weer ontspannen herademen en katvriendelijk zijn.  Dat is een van mijn missies in het leven.

En als er daarover een film komt, dan zal die heten, zo zeker als mijn naam  Katrien is: And That Was The End Of Witz.

10:51 Gepost door Katrien in Dingen die me bezighouden | Permalink | Commentaren (0) | Tags: katten |  Facebook |

14-04-08

De dood van mijn pa

Vorige maand was het tien jaar geleden dat mijn vader is gestorven. Ik heb er geeneens iets over geschreven hier, misschien omdat het voor mij geen verschil maakt, tien jaar voelt niet anders dan negen jaar en hoogstwaarschijnlijk zal het ook niet anders voelen dan elf jaar of twaalf jaar en drie dagen.
 
Hij is weg, en weg is weg.

Bekentenis: ik kan nog steeds niet langer dan pakweg tien minuten aan mijn vader denken zonder te huilen. Maar da's oké, huilen is niet erg. Het is beter dan doodgaan.
Bijna alles is beter dan doodgaan, daar ben ik nu wel van overtuigd.
Het is dat doodgaan waarover ik altijd moet huilen. Iemand zich zien vastklampen aan het leven, met al het gerochel en gereutel dat ermee gepaard gaat, en niks kunnen doen. NIETS! Daaraan ging ik bijkans kapot. Dokters die je in de gang roepen voor overleg ("we kunnen niks meer doen mevrouw"), verpleegsters die het hoofd buigen als ze je passeren. Dat zie en hoor ik nog steeds als ik mijn ogen sluit. En het is daarom dat ik huil. Omdat ik niks kon doen, na alles wat pa voor ons had gedaan.

Ik haat u en ik vind u een klootzak. Dat verweet ik God wel duizend keer die laatste maanden. Dat ik toen al niet meer in God geloofde, vond ik geen bezwaar. Iemand moest ervoor opdraaien dat mijn vader aan het sterven was. Het was allemaal de schuld van die rotzak van daarboven. Mijn pa altijd braafjes naar de kerk gaan op zondag, en wat kreeg hij ervoor terug? Een ongeneeslijke kanker. Stank voor dank. Awel, kust mijn kloten. Iedereen en Gij daarboven vooral.

Mijn woede was grenzeloos. Wekenlang. En te bedenken dat ik iemand ben die zelden boos is, maar altijd "teleurgesteld" . Typisch vrouwelijk, ik weet het.
Toch kon ik in de weken na de dood van mijn vader iedereen die me niet beviel wel in mekaar rammen. Meedogenloos.

Dat alles gewoon verder ging zonder mijn vader en dat de zon zelfs het lef had om te schijnen. Ik vond het onbeschrijflijk onrechtvaardig. En ook, dat er niks over zijn dood werd gezegd in het nieuws. Hoe was dat mogelijk?

The show will go on. Met of zonder Katriens pa in de wereld. Dat had ik ook wel door. En na enkele weken dacht ik: het is maar goed ook. Want ik hou beestachtig veel van het leven. Zelfs nu mijn pa er lijfelijk niet meer is.  

En ik vraag me af en toe af: wat zou jij nu van me denken, pa? Ik ben zoveel veranderd sinds we mekaar laatst spraken. Je hebt Bijna-Echtgenoot nooit ontmoet. Zou hij bij jou door de geschiktheidsprocedure zijn geraakt? Ik denk het wel, we zijn zo gelukkig samen. 't Is bijna irritant om te zien. O, weet je wat: je bent onlangs ook opa geworden van het dochtertje van jouw zoon. Wie had dat gedacht.

Pa, ik weet eigenlijk bitter weinig over jou en over je verleden. Dat spijt me. Ik was te zeer met mezelf bezig om vragen te stellen over jouw leven. En nu is het te laat. Eigen schuld dikke bult. Ik had maar beter moeten weten.

Hopelijk vind je het niet erg, maar nu wil ik weer even ophouden met aan je te denken. Ik ben weer aan het huilen, dat gebeurt altijd. Niet erg maar ik krijg daar dan koppijn van en vlekken in mijn gezicht en da's vervelend. Ik ga terug werken nu. Dat arbeidsethos heb ik van jou geërfd, denk ik. En hopelijk nog veel meer ook.

Bedankt, nog een keer, dat je de beste pa was die je voor me kon zijn.  

12:16 Gepost door Katrien in Dingen die me bezighouden | Permalink | Commentaren (2) | Tags: vader, dood |  Facebook |

07-04-08

Op mijn knieën en met de handen gevouwen

Ik weet niet hoe het komt, maar ik krijg de laatste tijd erg veel e-mails binnen waarin geen enkel leesteken staat, en geen enkele hoofdletter. Het zijn geen spamberichten, neenee, 't zijn gewoon e-mails van mensen zoals u en ik.

Misschien zien sommige mensen het nut niet in van leestekens. Wel, laat mij dat nut even aantonen. De afwezigheid van komma's en punten stuurt een lezer de boodschap "stop met ademhalen totdat dit hele epistel ten einde is want als je toch ademhaalt ben je de hele draad kwijt en moet je weer van voorafaan beginnen nènènènènè."  Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik heb lucht nodig om te overleven. Als ik moet stoppen met ademhalen kan ik volgende maand niet op reis wegens dood. En zoals de Supernanny altijd zei aan stoute kinderen: "That is NOT acceptable."

Het kost me daarenboven zoveel moeite om een dergelijke e-mail te lezen en te begrijpen, dat ik mijn ogen VOEL verslijten en mijn haar VOEL uitvallen terwijl ik eraan bezig ben. Uiteindelijk bereikt de frustratie dan zo'n hoogtepunt dat ik er iemand bij moet halen die mij vastbindt aan de sofa, zodat ik de neiging kan weerstaan om ons huis af te zoeken naar een alcoholstift waarmee ik geestdriftig (tong 10 cm uit mond) punten en komma's kan tekenen op mijn computerscherm. Zover komt het dan, ziet u. Opperste waanzin!

Dus als het u belieft, een hoofdletter hier en daar en een puntje of twee drie? Voor mijn geestelijke gezondheid?

(Voor de leken: een punt, dat ziet er zo uit, .)

11:15 Gepost door Katrien in Dingen die me bezighouden | Permalink | Commentaren (1) | Tags: leestekens |  Facebook |

27-03-08

Gedachten terwijl ik aan de kassa sta

pacinoIk wil naar Londen.  
Ik wil daar logeren in een chic hotel waar het personeel me "lady" noemt.
Ik wil glanzend haar.
Ik wil eigenlijk gewoon ander haar.
Ik wil een luchtig stuk taart met aardbeien opsmikkelen. En ik wil geen commentaar als ik nog een stuk neem.
Ik wil in een verwarmde koets zitten en zo door Parijs gereden worden. Het zou leuk zijn mocht er af en toe iemand naar me wuiven. Dan zwaai ik gegarandeerd terug.
Ik wil de ideale jurk aan mijn deur geleverd krijgen.
Ik wil een massage van minstens een uur met welriekende olie.
Ik wil zwemmen in een meer van 35° en daarna wil ik in een speedboot zitten en gillen als een bakvis omdat het kriebelt in mijn buik.
Ik wil tien uur na mekaar slapen en verfrist wakker worden.
Ik wil een schoonmaakster die weinig praat en vindt dat Sien en Maria amateurs zijn.
Ik wil een open haard en een houthakker.
Ik wil vragen aan een boeddhist of er op het Achtvoudige Pad voorrang van rechts heerst.
Ik wil sterkere tanden.
Ik wil dat er iemand langskomt die al mijn muizenissen ontmuist.
Ik wil een Grote Zwitserse Sennenhond die al perfect is afgericht.
Ik wil dat er vanavond iemand Thais komt koken.
Ik wil bellen naar mijn geliefde die in het buitenland zit en zeggen dat hij naar huis moet komen.
Ik wil naar de cinema en ik wil daar een zaal voor mij helemaal alleen.
Ik wil eens pipi doen met zo'n trechter voor vrouwen.
Ik wil een afstandsbediening voor de zon.
Ik wil weten hoe je rijst poft want ik vraag me dat al jaren af en niemand kan me een antwoord geven.
Ik wil een rondleiding door Hollywood met Al Pacino als gids.

En toen zei de kassierster: "'t Is zeven euro dertig, madam."
Ik kwam terug ter aarde en antwoordde: "Oké". En net op dat moment had mijn portemonnee zin om op de grond te vallen en meteen ook alle euromuntstukjes eruit te gooien. Great.

Zit je het ene moment nog in een fancy Londens hotel of een Parijse koets, kruip je de volgende minuut op handen en knieën over de ijskoude tegels van de Carrefour, op zoek naar drie euro. 

Het leven is hard. Hard!  

20:36 Gepost door Katrien in Dingen die me bezighouden | Permalink | Commentaren (1) | Tags: lijstjes |  Facebook |

25-03-08

Wij zijn geen wijven

exclamationpointHet is me wat met die wijvenweek. En da's allemaal de schuld van Steven Lemmens schijnt het, van Brudio Stussel.

Volgens oorgetuigen noemde Steven Lemmens de winnende blogs van de Bwards namelijk 'wijvenblogs'. En daarmee zei hij iets heel erg fouts. Gevolg: de wraak van talloze bloggende vrouwen wordt nu een hele week lang over hem uitgebraakt. In keurig verwoorde en grammaticaal verantwoorde zinnen.

Begrijpelijk.

Zou hij het weten, vraag ik me nu af. Zou Steven Lemmens doorhebben dat as we speak tientallen vrouwen verwoed aan het tikken zijn over die keer dat een verkoopster zei 'u hebt wel erg brede voeten, zou u niet bij de herenschoenen kijken?' of over die keer dat ze hun eigen gat dik vonden in AL hun rokken? Om nog niet te spreken over mislukte kapsels en antirimpelcrèmes die eczeem veroorzaakten, en zwabberborsten die in geen enkele beha pasten en schoenhakken die enkel deugden om spinnen mee dood te kloppen.

Al dat oestrogeen, is dat allemaal door en voor Steven? En weet hij dat?

Ik moet bekennen: het lukt me niet goed om mee te doen. Gewoon omdat ik geen zin heb om te schrijven voor Steven Lemmens. En om hem in mijn gedachten te horen gniffelen terwijl hij alle wijvenweekberichten leest. "Kijk eens hoe ik ze op stang heb gejaagd. Allemachtig, kijk eens aan, kijk eens aan. Die wijfjes toch."

Wat ik wil zeggen is dit. Steven Lemmens had geen 'wijven' mogen zeggen. Hij had ongelijk. Blogsters zijn vrouwen. Geen wijven. Wijven, dat zijn de vrouwen uit de moppen. U kent ze wel: vrouwen die tipex smeren op het computerscherm en in de hoek van de kamer gaan staan als ze het koud hebben -want daar is het 90°.

Over schitterend schrijvende vrouwen doe je niet denigrerend.

Misschien was onze wraak even efficiënt geweest als iemand Steven gewoon eens had opgebeld en had gezegd: "Steven. Over die zogenaamde wijvenblogs. Wij vinden dat een lullig woord. Wij zijn geen wijven. Wij zijn vrouwen. En we willen nu jouw excuses. Ja, nù, op de radio. En daarna ga je op elke zogenaamde wijvenblog een verontschuldigende reactie posten. Bedankt, Steven. En doe nu maar verder met je programma jongen. 't Is je vergeven. Echt waar. 't Is te zeggen. Nog één keer dat woord 'wijvenblog' en we komen een emmer menstruatiebloed over je auto uitstorten. Mét klonters erin. Comprende Steven? Oké. 't Is afgesproken. Wij begrijpen mekaar. Saluut, Steven."

21:34 Gepost door Katrien in Dingen die me bezighouden | Permalink | Commentaren (3) | Tags: wijvenweek |  Facebook |

23-03-08

Vraag waarop ik een wetenschappelijk gefundeerd antwoord wil

redsquareEhm, als ik elke dag 20 minuten doorbreng op de blog van een vrouw, en die vrouw brengt elke dag 20 minuten door op mijn blog, gaan wij dan mettertijd samen menstrueren?

11:51 Gepost door Katrien in Dingen die me bezighouden | Permalink | Commentaren (3) | Tags: menstruatie |  Facebook |