20-06-08

Wilt u daar koffie bij madam?

autokeuring-005













Gisteren moest ik naar de autokeuring. Ik had het zoals gewoonlijk tot op de laatste dag uitgesteld omdat ik zo ongeveer even graag naar de autokeuring ga als naar een openhersenoperatie.
Die technische keuring is dan ook zo onwezenlijk en vreemd. De mensen die er werken zeggen nooit: "Dag mevrouw, nu gaan we dit en dat doen met uw voituur.  En dat is daarvoor en daarvoor. Wees gerust, straks krijgt u hem in goede staat weer terug. Gelieve daar in de wachtruimte even plaats te nemen." Nee, de schobbejakken verjagen mij zwijgzaam vanachter mijn stuur en gaan vervolgens over tot het vreselijk mismeesteren van mijn beestje.  En ik krijg er niks van uitleg bij. De schuddingen die mijn vehikel moest verduren, 't zag er allemaal echt niet gezond uit.

Ik heb eigenlijk nooit begrepen wat al die testen moeten voorstellen, en ik pleit er dan ook voor dat iedereen die zich aanbiedt een informatief papiertje zou in de pollen gestopt krijgen met wat informatie. Desnoods met tekeningetjes op. Of een cartoon. Zo hebben de wachtenden én inzicht in wat gebeurt én afleiding van de gedachte "ik ga gebuisd zijn, hoe zit het eigenlijk met de distributieriem, het oliepeil, de nokkenas? Waarom ben ik weer niet naar de garage geweest om de auto in orde te laten zetten? Waarom heb ik geen personeel dat dit voor mij kan opknappen?" Zulke gedachten regenen dus in mijn hoofd als ik daar sta te wachten.

En wat schreef ik daarnet over een wachtruimte? Laat me niet lachen. In het gebouw van de technische keuring is niks wat ook maar een beetje lijkt op een wachtzaaltje.  Je staat daar maar een beetje dwaas rond te draaien naast allerlei vreemde apparatuur, en je staat altijd in de weg van iets of iemand. Ik ben me dan maar in kleermakerszit gaan neerzetten tegen een elektriciteitscabine met de Zone09. Niet makkelijk, want een stoet voorbijslenterende mannen in kiel kon het maar niet laten om mijn lectuur te storen met opmerkingen als "Gaat het meiske? Mag ik erbij komen zitten? Moete een potje kaffie erbij?"

Nee, wilde ik hen toebijten, ik wil mijn bolide terug. Het staat mij niet aan dat jullie nu al zeker vijf minuten ermee aan het foefelen zijn. Maar dat zei ik niet luidop. De jarenlange hersenspoeling over het personeel dat technische autokeuringen uitvoert ("zeg iets verkeerd en ze vinden wel iets om af te keuren"), legde me wijselijk het zwijgen op.

Toen ik mijn vehikel terugkreeg met de woorden " 't is in orde madam. Rij maar naar de kassa",  kon ik een overwinningsglimlach niet onderdrukken. Ik schoof terug achter het stuur, zette de autostoel weer naar voren  en fluisterde met een klopje op het dashboard: "Goed gedaan manneke. Wij zijn erdoor."  En morgen, zo beloofde ik hem, dan ga ik dure en lekkere olie halen en daar krijgt hij wel een glas vol van binnengegoten. En ik ga hem wassen en stofzuigen en er een lekker odeurke in spuiten. Dan ziet hij eruit als een miljoen dollar.  En hierbij beloof ik op mijn erewoord om er minstens een maandlang geen Cola Light in te morsen of belegde broodjes in te eten. En ja, na de wilde seks gooi ik het condoom direct weg. DIRECT. En nee, ik ga niet vergeten om eerst het venstertje naar beneden te draaien.  

11:11 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (3) | Tags: auto |  Facebook |