28-04-08

Een bladzijde omslaan zal een volle minuut duren


Vandaag heb ik online een boek besteld en op mijn besteloverzicht stond dit: 

Type : Paperback
Uitgever: Martingale and Company
Verschijningsdatum : 01/05/2005
Gewicht : 431 gr.
Hoogte
: 275 cm.

Ik weet niet of ik daartegen ben opgewassen.

09:13 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: boeken |  Facebook |

03-04-08

Aan het handje van Michel F.

scharlakenroodElke avond, en dat sinds een week ofzo, balanceer ik voor het slapengaan een dik boek op mijn buik. Het heet "Lelieblank, scharlaken rood" en ene Michel Faber heeft het geschreven. Ik balanceer dat boek niet op mijn buik omdat ik een sixpack wil kweken maar omdat ik het dus LEES terwijl het op mijn buik rust. Ik dacht ik zeg het maar voordat u rare gedachten krijgt.

Soit. Toen ik "Lelieblank, scharlaken rood" een week geleden vastpakte in de bibliotheek, moest ik denken aan een collega op mijn vorige werkplek. Die vertelde me op een dag dat ze in dat boek bezig was en extra traag las omdat ze niet wou dat het verhaal zou eindigen. Kijk, als iemand zoiets tegen me zegt over een boek van 955 bladzijden, dan ben ik toch even onder de indruk. En vooral: zo'n opmerking maakt me nieuwsgierig.

Nu ben ik dus zelf aan het wandelen doorheen het universum van "Lelieblank, scharlaken rood". En de auteur heeft me keurig bij het handje vast. Hij fluistert dingen als "Laat mij u redden van de kou. Ik weet de weg" en ook "Laat mij u dit huis binnensmokkelen langs de achterdeur". Kortom: hij spreekt de lezer om de haverklap aan. In mijn binnenste mompel ik dan "ik heb het niet koud, maar bedankt voor het aanbod" en "waarom gaan we niet langs de voordeur dan?" Maar de auteur antwoordt niet op mijn opmerkingen. (Natuurlijk niet; silly me.)  

Eigenlijk vind ik dat maar een rare techniek, die van de auteursinmenging. Ik moet daar normaalgezien niks van hebben. Nee, gooi me liever meedogenloos in medias res, temidden calamiteiten en turbulent emotionele gebeurtenissen. Werp me maar, beste auteur. Ik red me heus wel. Echt waar.

Maar zo pakt Michel Faber het dus niet aan. Hij begeleidt me. En ik beken, ik vind 'm tot nu toe een redelijk geschikte gozer. Iemand die gerust eens langs mag komen (liefst na voorafgaandelijk seintje zodat ik de vuile sokken nog gauw kan opruimen) en die zelfs een drankje zal krijgen zonder dat hij erom vraagt. Michel doet dat niet slecht, dat begeleiden. 

Mocht het u interesseren, dan laat ik over enkele weken weten hoe ik het boek vond. Het zal me benieuwen of ik die recensent van Time Magazine zal bijtreden, die dit boek omschreef met de memorabele woorden: "Beter dan seks."  Ja, zo staat het echt op de achterflap.

Ofwel heeft die recensent nog nooit goeie seks gehad, ofwel zal ik na de lektuur van "Lelieblank, scharlaken rood" deze blog staken omdat ik Opperste Gelukzaligheid heb bereikt, bloggen me geen mallemoer meer kan schelen en ik alleen maar dwaas voor mij uit wil glimlachen.

03:52 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (2) | Tags: boeken |  Facebook |