25-02-08

Kookboeken deugen niet

Eergisteren zouden vriendin R. en haar lief komen eten. Ter voorbereiding haalde ik alvast onze 14 kookboeken uit de kast, want ik was verantwoordelijk voor het nagerecht.

Na een halfuur bladeren had ik gevonden wat ik zocht: een gerecht dat er op de foto appetijtelijk uitzag en geen ingrediënten bevatte die ik zou moeten gaan halen in een toko of in een ander land. Perfect. Ik zou maken: abrikozenmousse.

Masterchef Katrien ging vol goede moed aan de slag.

Gezwind en met een opgetogen armzwaai pleurde ik 250 gram gedroogde abrikozen in de blender, samen met enkele lepels water. Ik kieperde er  kwark en bananen bij, schudde met mijn poep omdat er een leuk muziekje op de radio was, en ging daarna aan het blenden. Na vier minuten ontstond er een vreemde smurrie. Met grote, hardnekkige abrikozenbrokken erin.

Ik dacht monter en vol illusies: dat lost zichzelf wel op.

Ik liet de verkregen derrie in een glazen kom glijden, dumpte er nog een eierdooier bij en spatelde er stijfopgeklopt eiwit onder.

Het resultaat zag er huiveringwekkend uit

Net op dat omineuze moment kwam Bijna-Echtgenoot even polshoogte nemen. Hij bekeek de bagger waarin ik aan het roeren was alsof het een archeologische vondst betrof. "Wat is dat?" vroeg hij verontrust. Knorrig zei ik: "Abrikozenmousse, zie je dat dan niet?" en ik zette mijn wijsvinger op de foto in het kookboek. "Dit is het." Ik zag de ogen van Bijna-Echtgenoot van de foto naar the real thing gaan en dan weer terug. En ik zag hem fronsen. "Ik wil geen commentaar," zei ik. "Proef liever."

Bijna-Echtgenoot stak zijn vinger in de smurrie en proefde even. Hij zei niks. "Naar wat smaakt het?" vroeg ik. Hij zei: "Naar iets wat Rocky Balboa drinkt voor zijn training (lees: rauw ei) en verder naar zwavel en naar abrikozen waar iemand iets heel slechts heeft mee gedaan."

Ik proefde ook. "Yuk yuk yuk! Dit is vergif, jong!" En samen gingen we voor de afwasbak staan en wasten onze monden uit.

"Jezus, dit kan ik niet serveren straks."

Bijna-Echtgenoot, probleemoplosser-de-luxe, opperde: "Misschien ben je iets vergeten erbij te doen;  suiker, vanille, room? Of iets anders ehm, lekkers?" Hij las elke stap van de bereiding nog eens luidop voor. "Check, check check," zei ik. "Alles naar de letter gevolgd."

"Zie je, dit kookboek hé," zei ik en ik nam het boek des duivels vast,  "het deugt niet. Dit stomme boek is de reden waarom vrouwen pre-dinner depressies krijgen. Het is geschreven door iemand die niet kan koken, niet kan schrijven, of altijd al een rottige pestkop is geweest. En die foto bij dat gerecht hé, die is volgens mij van iets helemaal anders dan van abrikozenmousse. Ik heb daar trouwens al een reportage over gezien, over voedselfotografie. Wist je dat ze daarbij verf gebruiken en haarlak enzo? Volgens mij is er geeneens een abrikoos te pàs gekomen aan dit gerecht. Dit is gewoon geverfde pudding."

Dit blogbericht schrijf ik dus, mensen, om iedereen ervoor te waarschuwen dat het volgende kookboek ten minste 1 recept bevat dat er in werkelijkheid uitziet alsof het net uit iemands maag komt en daar trouwens ook naar smaakt.

Het betreft hier volgend snertboek:
  kookboek

 

 

 

 

 

 

 

O ja, mocht u zich afvragen welk ander creatief nagerecht we dan gepresenteerd hebben aan vriendin R. en haar lief. Ehm. Pannenkoeken. En toen ik hen vertelde over het abrikozenmousse-debâcle, riepen ze allebei uit dat ik nooit nooit NOOIT nog zoiets mocht doen.

Zonder er achteraf foto's van te maken.

Dus hierbij: deal, jongens!

P.S.: Zo had het er moeten uitzien. Yeah right.
abrikozenmousse

11:04 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: diner, eten |  Facebook |