14-04-08

De dood van mijn pa

Vorige maand was het tien jaar geleden dat mijn vader is gestorven. Ik heb er geeneens iets over geschreven hier, misschien omdat het voor mij geen verschil maakt, tien jaar voelt niet anders dan negen jaar en hoogstwaarschijnlijk zal het ook niet anders voelen dan elf jaar of twaalf jaar en drie dagen.
 
Hij is weg, en weg is weg.

Bekentenis: ik kan nog steeds niet langer dan pakweg tien minuten aan mijn vader denken zonder te huilen. Maar da's oké, huilen is niet erg. Het is beter dan doodgaan.
Bijna alles is beter dan doodgaan, daar ben ik nu wel van overtuigd.
Het is dat doodgaan waarover ik altijd moet huilen. Iemand zich zien vastklampen aan het leven, met al het gerochel en gereutel dat ermee gepaard gaat, en niks kunnen doen. NIETS! Daaraan ging ik bijkans kapot. Dokters die je in de gang roepen voor overleg ("we kunnen niks meer doen mevrouw"), verpleegsters die het hoofd buigen als ze je passeren. Dat zie en hoor ik nog steeds als ik mijn ogen sluit. En het is daarom dat ik huil. Omdat ik niks kon doen, na alles wat pa voor ons had gedaan.

Ik haat u en ik vind u een klootzak. Dat verweet ik God wel duizend keer die laatste maanden. Dat ik toen al niet meer in God geloofde, vond ik geen bezwaar. Iemand moest ervoor opdraaien dat mijn vader aan het sterven was. Het was allemaal de schuld van die rotzak van daarboven. Mijn pa altijd braafjes naar de kerk gaan op zondag, en wat kreeg hij ervoor terug? Een ongeneeslijke kanker. Stank voor dank. Awel, kust mijn kloten. Iedereen en Gij daarboven vooral.

Mijn woede was grenzeloos. Wekenlang. En te bedenken dat ik iemand ben die zelden boos is, maar altijd "teleurgesteld" . Typisch vrouwelijk, ik weet het.
Toch kon ik in de weken na de dood van mijn vader iedereen die me niet beviel wel in mekaar rammen. Meedogenloos.

Dat alles gewoon verder ging zonder mijn vader en dat de zon zelfs het lef had om te schijnen. Ik vond het onbeschrijflijk onrechtvaardig. En ook, dat er niks over zijn dood werd gezegd in het nieuws. Hoe was dat mogelijk?

The show will go on. Met of zonder Katriens pa in de wereld. Dat had ik ook wel door. En na enkele weken dacht ik: het is maar goed ook. Want ik hou beestachtig veel van het leven. Zelfs nu mijn pa er lijfelijk niet meer is.  

En ik vraag me af en toe af: wat zou jij nu van me denken, pa? Ik ben zoveel veranderd sinds we mekaar laatst spraken. Je hebt Bijna-Echtgenoot nooit ontmoet. Zou hij bij jou door de geschiktheidsprocedure zijn geraakt? Ik denk het wel, we zijn zo gelukkig samen. 't Is bijna irritant om te zien. O, weet je wat: je bent onlangs ook opa geworden van het dochtertje van jouw zoon. Wie had dat gedacht.

Pa, ik weet eigenlijk bitter weinig over jou en over je verleden. Dat spijt me. Ik was te zeer met mezelf bezig om vragen te stellen over jouw leven. En nu is het te laat. Eigen schuld dikke bult. Ik had maar beter moeten weten.

Hopelijk vind je het niet erg, maar nu wil ik weer even ophouden met aan je te denken. Ik ben weer aan het huilen, dat gebeurt altijd. Niet erg maar ik krijg daar dan koppijn van en vlekken in mijn gezicht en da's vervelend. Ik ga terug werken nu. Dat arbeidsethos heb ik van jou geërfd, denk ik. En hopelijk nog veel meer ook.

Bedankt, nog een keer, dat je de beste pa was die je voor me kon zijn.  

12:16 Gepost door Katrien in Dingen die me bezighouden | Permalink | Commentaren (2) | Tags: vader, dood |  Facebook |