01-05-08

De beste tijd van het jaar

lente
1 mei, dag van de arbeid. Vandaag zijn we thuis en hangen zomaar wat rond, doelloos.  

Links van mij ligt Bijna-Echtgenoot; hij plakt aan de zetel met koorts en hij ziet er zo'n beetje uit alsof hij net werd opgevist uit de Schelde. En daarna lijkwit werd geschilderd. Om de halve minuut HOEST hij. En dat gaat zo luid dat ik preventief maar de hele tijd met mijn vingers in mijn oren zit, anders kauw ik straks nog op mijn trommelvliezen.

Anyway. Ik weet niet hoe het komt maar hoewel ik me lichamelijk ook niet tiptop voel, heb ik vandaag zo'n dag waarop ik me onaantastbaar waan. Omringd door miljoenen gevleugelde virusduiveltjes, spotlach ik met hun plannen om mij ook te besmetten met het Snot en de Hoest.

Het kan me allemaal niet schelen. De maand mei is aangebroken (mijn favoriete tijd van het jaar), de wereld is niet langer zwartwit maar een wild kleurenpallet, je ziet je eigen adem niet meer als je buitenkomt, en overmorgen ben ik jarig. Wat is het leven mooi. Dat heb ik daarnet beslist, met een liedje in mijn hoofd. De hele maand mei zal het leven mooi zijn, want mei heeft me nog nooit teleurgesteld. En in sommige dingen moet een mens toch vertrouwen hebben.

Waarlijk, ik voel bijna een nonkel-Bob-meets-Bond-Zonder-Naam-stemming opkomen. Hou me tegen of straks wil ik nog iedereen aanraden om madeliefjes aaneen te vlechten en in de haren te steken. En te huppelen of te hinkelen.

Ik hou me maar beter in, denk ik. Als 't niet derangeert, dan ga ik nu naar buiten en zo heftig snuiven aan de bloemetjes, dat er als ik ermee klaar ben er helemaal geen geur meer in zal zitten.
Zo hard ga ik van deze dag genieten.

Doe hetzelfde, als u daar zin in heeft. Prettige eerste mei.

15:36 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: lente, ziek |  Facebook |

09-04-08

Met een stompzinnige smile op mijn gezicht


gras












Toen ik daarnet van mijn scherm opkeek en de tuin in staarde, kwam dit guitige madeliefje plots in mijn blikveld staan. Wat mij betreft roept er geen enkele bloem harder LENTE MENSEN LENTE! dan een madelief.

Als de wiedeweerga heb ik me ernaartoe gerept om het te fotograferen, bang dat het bloempje zou verdwijnen als ik domweg bleef staren en plots durfde te knipperen. 

Maar dit is dus het bewijs. De madelief is er. De lente is er.

Weer een dag dichter bij een bikini.

09:32 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: lente |  Facebook |