30-03-08

Het geheime leven van mijn nonkel

" 't Regende zo hard, dus ik heb alleen maar een kilo appelsienen, twee pakskes koeken en een zakske kaluupsen meegebracht van de markt."

Ik ben een kruiswoordraadsel aan het invullen wanneer bovenstaande zin uit de mond van mijn nonkel komt.

Wacht even. Kaluupsen?

Ik leg mijn kruiswoordraadsel opzij. "Jij zei kaluupsen." 

Mijn nonkel zet zijn kop koffie neer op de salontafel. "En een kilo appelsienen en twee pakskes koeken," vult ie aan. "Het was hard aan het regenen. Ik kon dus niet veel meebrengen."

"Maar je bracht kaluupsen mee," herhaal ik, om de focus terug te brengen op het meest mysterieuze woord dat hij ooit al tegen me sprak. 

"Ja, kaluupsen. Een zakske van 200 gram."

"En wat zijn dat dan, kaluupsen?" vraag ik.

"Kaluupsen dat zijn dinges, antwoordt mijn nonkel. "Een soortement lawyers."

Een soortement lawyers? Wat zegt ie nou?

"Wacht ne keer. Kaluupsen zijn een soortement advocaten? Gij zijt dus naar de markt geweest, en ge hebt haltgehouden aan een kraam waar ze  advocaten verkochten?"

Stilte.

"Lawyers dus," dring ik aan. "Advocaten. Da's lawyers in 't Engels, ge weet wel."

"Wie spreekt er hier Engels?" vraagt mijn nonkel verbouwereerd.

"Gij!" zeg ik.

"Ik spreek nooit Engels," zegt mijn nonkel met klem. "Ik zeg dat kaluupsen een soortement loiers zijn. Loiers. In 't West-Vloams."

"O, in 't West-Vloams" antwoord ik. (In 't West-Vlaams? Ik spreek ook West-Vlaams maar in mijn West-Vlaams woordenboek staat niks over kaluupsen en loiers. Waar heeft hij het over?)

"Ik begrijp er geen snars van," zeg ik. "Van al uw kaluupsen en loiers."

Het gaat echt mijn inbeeldingsvermogen te boven, dat mijn nonkel al jarenlang naar de markt gaat om daar tegen een marktkramer te zeggen: "Ik zie dat uw loiers er zo goed uitzien. Mag ik daar een zakske kaluupsen van alstublieft?"

En dan KRIJGT hij nog een zakske ook, gevuld met vanalles en nog wat?

O mijn god.

Zo'n nonkel heb ik dus, die zonder veel moeite zoiets voor mekaar krijgt. Met lege handen naar de markt vertrekken en thuiskomen met een zak vol kaluupsen. DIE NOG ECHT BESTAAN OOK.

Vanaf nu doe ik maar één iets meer als mijn nonkel langskomt. Aan zijn lippen hangen.


13:49 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (4) | Tags: nonkel |  Facebook |