19-03-08

Net als in de film

telephone

Soms wou ik dat de telefoon rinkelde en dat het Sleuteldame was aan de andere kant.

Wij zouden dan eindelijk het gesprek hebben dat we in het echt niet kunnen hebben.

Ik zou haar bijvoorbeeld vragen hoe het nu werkelijk met haar gaat, nu ze al tien jaar alleen woont. En of ze eenzaam is wanneer ze alleen aan tafel zit te eten, alleen rust op de sofa.
"Kan ik iets voor je doen?" Dat moet ook een van mijn vragen zijn dan. En zij zou antwoorden "ja" en me laten helpen. En af en toe zouden we grapjes maken die wij alleen begrijpen, omdat we mekaar al zolang kennen.  

Zij zou mij dan terloops vragen hoe het nu eigenlijk met mij gaat. Of ik gelukkig ben. Of ik mijn job graag doe. Of ik misschien nog wat raad wil bij de dingen van alledag. De was, het koken, de strijk. Ze zou ook zeggen dat ze diep vanbinnen toch blij is dat ik het goed stel. Dat ik niet aan de coke zit en niet met een brute vent heb aangepapt.

"Ik ben blij dat je hier bent," zou ze zeggen als ik langsga.
"En ik ben blij dat ik jou zie," zou ik antwoorden.

Van die heel gewone zinnen die mensen tegen mekaar zeggen. 

We zouden ook plannen maken om ergens naartoe te gaan met zijn tweetjes. Musicals en operettes, daar houdt ze van. En na zo'n voorstelling zouden we nog een koffie of wijntje drinken en mensen kijken. Knus naast mekaar.
"Het was gezellig. Slaapwel, straks" zouden we zeggen bij een zoen op de wang. "Ik bel nog wel eens deze week."

Ja, in die wensdroom van mij komt alles weer goed. Net als in een Hollywoodfilm.

Gedaan met ruzies zoals die van vorig weekend, toen ik helemaal overstuur en snikkend als een kind de auto indook. Weg van haar. Snel. Zo bang en kwaad was ik dat ik niet eens heb gewuifd bij het wegrijden. Daar zit ik dan mee, achteraf.

Weten dat ik haar niet kon bellen na die bittere woordenwisseling (want ze wantrouwt alles, dus ook telefoons) en dat zij mij ook niet zou bellen om het weer goed te maken.
Dat, mensen, deed nog 't meest zeer van al.   

11:18 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sleuteldame |  Facebook |

24-02-08

Op bezoek

blog-coffee2

Twee keer per week ga ik op bezoek bij Sleuteldame. Zij heet zo omdat ze rond haar middel een geldbuidel draagt met meer dan veertig sleutels in. Ze zegt dat de wereld vol slechte mensen zit, mensen die haar willen bestelen. En daarom doet ze alles op slot; deuren, kasten, haar fiets en haar auto. Ze heeft altijd al haar sleutels bij zich.

Als ze stapt hoor je haar rinkelen.

Sleuteldame bereidt ons een middagmaal en schenkt daarna een kop koffie.

We zitten in comfortabele zetels en zeggen niet veel. Daar ben ik blij om. Als het stil is, kan ik even geloven dat alles normaal is, dat dit zelfs gezellig is, zo samen aan de koffie. Sleuteldame kijkt naar buiten; ze ziet de lucht die blauw is en het gras dat de lente verwacht.
Ze ziet een duif op een paal zitten en zegt: “Die duif daar, ze bespioneert mij.”  Ik weet: dat is geen grap. Lachen doe ik dus niet.  “Luister," zegt ze,"er zitten geluiden in het plafond.” Ze houdt haar hoofd scheef.
Ik hoor niets.

Dan staat ze op en bonkt op de muur. “Er komt straling uit. Die doet me pijn. Waarom stoppen ze niet met die marteling?” Ik weet niet wat te antwoorden. Ik zeg dat ik niks voel, niks hoor. Geen straling, geen stemmen. Stomme opmerkingen die haar geen moer helpen. Ze zegt: “Gij hebt geluk, gij.” Ik zoek in mijn hoofd naar de juiste woorden. Dit is moeilijk. Ik ken de wetten en regels van haar wereld niet. Hoe verdring je een andere werkelijkheid?

De namiddag glijdt voorbij.

Wanneer de duisternis valt vertrek ik naar huis. Ik laat haar alleen achter en voel me opgelucht en schuldig tegelijkertijd.

09:30 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sleuteldame, spionage |  Facebook |