11-06-08

Roger Federer en de berg

federerIk ging vorige maandag iets schrijven over tennis. Het zat al helemaal klaar vooraan in mijn hoofd. Maar toen kwamen er werkdinges tussen (dringend) en toen nog meer werkdinges (zeer dringend), zodat er van bloggen niet veel in huis kwam. Meer nog: mijn REMINDER-venstertje (doe dit! doe dat!) popte zo dikwijls op, dat ik er tureluurs van werd. Zo erg was het dat mijn omgeving gene weg meer kon met mij en me heeft afgevoerd naar een psychiatrische instelling, waar witjassen me met veel machtsvertoon hebben platgespoten met neuroleptica. Pas gisteren werd ik er weer buitengelaten; mijn verhaal verschijnt volgende week in Dag Allemaal.

Yeah right. De voorgaande drie zinnen zijn natuurlijk zakskes zever. Ik zou nooit iets vertellen aan Dag Allemaal. Het schijnt dat Story meer betaalt namelijk.

Wat ik eigenlijk gewoon wilde zeggen was dit: ik ben te druk bezig geweest met werken en leven dat ik niet aan bloggen toekwam. Ik ben mezelf daarnaast ook een nieuwe vaardigheid aan het leren (waarover later wellicht meer), en aangezien ik geen jonkie meer ben, kost dat behoorlijk wat tijd en energie. Maar kijk, ik ben dus weer terug. Hoog tijd om alsnog iets te schrijven over tennis. Hier gaan we.

Afgelopen zondag was er de mannenfinale van Roland Garros tussen Roger Federer en Rafael Nadal. Ik volg die twee gasten niet echt, maar ik weet genoeg over hen om partij te kunnen kiezen. Ik was dus voor Roger.

En het zat Roger niet mee. De match begon slecht voor hem. En toen werd het nog slechter en daarna nog slechter. Rafael Nadal speelde hem op meedogenloze manier naar huis. Al na twintig minuten vond ik het zo pijnlijk om aan te zien dat mijn ogen meer dicht dan open waren. De vernedering ging maar door en door niets wat Roger deed, maakte het beter. Tijdens de korte rustperiodes tussen de games door, zag je hem bezorgd rondkijken en hij moet hebben gedacht: waaraan ben ik in hemelsnaam begonnen? Ik word verpletterd. Ik wil naar huis. Ik wil dat er iemand Nadal pootjelap doet zodat hij zijn enkel omslaat en niet meer verder kan spelen. Laat me toch van dit plein wandelen met nog een greintje waardigheid. Ja, dat zag ik hem allemaal denken terwijl hij Gatorade aan het binnenklokken was.

Drie kwartier verder in de match, vroeg ik me af waarom ik eigenlijk nog aan het supporteren was voor Roger. Hij speelde maar matig, zou vast en zeker verliezen en hij was geen entertainer op het veld zoals mijn favoriet van weleer: John McEnroe. Even overwoog ik dan toch mijn sympathie te versluizen naar de wervelwind Nadal. Maar dat lukte niet, ook al deed ik hard mijn best. En weet u waarom het niet lukte? Omdat ik perfect begreep hoe Roger zich voelde. En omdat mensen in zijn situatie alle hulp kunnen gebruiken.
Momenteel zit ik namelijk ook in mijn leven in een situatie waarop ik niet ben voorbereid maar waar ik niettemin doorheen moet, met al mijn twijfels en onwetendheid.  Een situatie waarvan ik niet weet of ze mijn draagkracht zal knakken of niet. Welke beslissing is de juiste? Is er wel een juiste beslissing?  Ik pieker en woel en af en toe heb ik zin om met mijn hoofd tegen de muur te bonken en mijn ketterse gedachten in te wisselen voor een vroom geloof dat me steun kan geven.

Daarom dus kon ik niet anders dan schietgebedjes zeggen voor Roger Federer. Want hij zat daar, een beetje moedeloos, beseffend dat niets wat hij deed goed genoeg zou zijn. Hij zou verliezen en iedereen zou het zien. Terwijl hij daar zo zat met zijn handdoek in zijn handen, had ik zin om met mijn arm doorheen het televisiescherm te reiken, hem uit zijn stoel te lichten en hem tussen Bijna-Echtgenoot en mij neer te zetten in de zetel. Ik had hem dan een bordje spaghetti aangeboden en een glaasje rode wijn. En ik had hem gezegd dat Nadal ooit nog zijn meerdere zal ontmoeten, en dat hij waarschijnlijk toch een klein pietje heeft. Alles om Federer te laten denken dat de berg minder hoog is dan hij zich voorstelt, en de helling minder steil. Stap voor stap, dan lukt het wel. Niet omkijken gewoon verderdoen. En misschien had hij het nog geloofd ook.  

10:21 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tennis |  Facebook |