19-05-08

Beha aanhouden aub!

Ik ben terug. Ondanks mijn resolute voornemen om zolang mogelijk in Egypte te blijven plakken, ben ik er niet rouwig om dat we sinds vrijdag terug in ons hoofdkwartier zijn en weer water kunnen drinken uit de kraan zonder daar doodziek van te worden.  En dat ik niet meer om het kwartier moet herhalen dat nee, ik geen massage wil, nee ik niet wil gaan duiken, nee ik geen waterpolo wil spelen en nee ik geen tattoo wil laten zetten.  En wilt u nu aub ver weg gaan en nooit meer terugkomen.

Begrijp me niet verkeerd, de vakantie was ontspannend en leuk zoals altijd maar er gebeurde jammergenoeg het volgende: als straf voor dit overmoedige bericht, hebben Isis en Osiris me in Egypte zo ziek gemaakt dat ik uiteindelijk moest worden afgevoerd naar het hospitaal. Daar ben ik erin geslaagd om de verpleegsters aan de rand van een zenuwinzinking te brengen door in een onderzoekskamer m'n beha uit te trekken terwijl de deur op een kier stond en er moslimmannen naar binnen konden gluren.  GEGIL, mensen! Ik zeg het u, ik ben nog nooit zo hardhandig en met zoveel kabaal een pashokje binnengepusht. En ik weet niet of het als straf was bedoeld, maar ik heb ook nog nooit een onderzoeksschort met zoveel gaten erin moeten aantrekken.

Anyway. Het is allemaal goed afgelopen; ik kreeg pillen en drankjes en goede raad, en op dag 6 van de vakantie voelde ik me goed genoeg om volop te kunnen genieten van intense luiheid, het vissenparadijs vlak onder de zeespiegel en de vijf kleppers van boeken die ik had meegenomen.

Morgen post ik wat foto's vol bloot vel en kwijlopwekkende palmbomen. 

En nu ga ik weer even wat pillen slikken en de neusspray uithalen. Kom dat tegen. Op het doosje van die spray heeft de Egyptische apotheker geschreven: "One spray in each nose." In welke winkel haal ik dat, een extra neus? En hoeveel kost zoiets? Jeff Hoeyberghs, zou die er nog één op overschot hebben liggen, denkt u?

17:58 Gepost door Katrien in Dagelijks leven | Permalink | Commentaren (1) | Tags: ziek, vakantie |  Facebook |

01-05-08

De beste tijd van het jaar

lente
1 mei, dag van de arbeid. Vandaag zijn we thuis en hangen zomaar wat rond, doelloos.  

Links van mij ligt Bijna-Echtgenoot; hij plakt aan de zetel met koorts en hij ziet er zo'n beetje uit alsof hij net werd opgevist uit de Schelde. En daarna lijkwit werd geschilderd. Om de halve minuut HOEST hij. En dat gaat zo luid dat ik preventief maar de hele tijd met mijn vingers in mijn oren zit, anders kauw ik straks nog op mijn trommelvliezen.

Anyway. Ik weet niet hoe het komt maar hoewel ik me lichamelijk ook niet tiptop voel, heb ik vandaag zo'n dag waarop ik me onaantastbaar waan. Omringd door miljoenen gevleugelde virusduiveltjes, spotlach ik met hun plannen om mij ook te besmetten met het Snot en de Hoest.

Het kan me allemaal niet schelen. De maand mei is aangebroken (mijn favoriete tijd van het jaar), de wereld is niet langer zwartwit maar een wild kleurenpallet, je ziet je eigen adem niet meer als je buitenkomt, en overmorgen ben ik jarig. Wat is het leven mooi. Dat heb ik daarnet beslist, met een liedje in mijn hoofd. De hele maand mei zal het leven mooi zijn, want mei heeft me nog nooit teleurgesteld. En in sommige dingen moet een mens toch vertrouwen hebben.

Waarlijk, ik voel bijna een nonkel-Bob-meets-Bond-Zonder-Naam-stemming opkomen. Hou me tegen of straks wil ik nog iedereen aanraden om madeliefjes aaneen te vlechten en in de haren te steken. En te huppelen of te hinkelen.

Ik hou me maar beter in, denk ik. Als 't niet derangeert, dan ga ik nu naar buiten en zo heftig snuiven aan de bloemetjes, dat er als ik ermee klaar ben er helemaal geen geur meer in zal zitten.
Zo hard ga ik van deze dag genieten.

Doe hetzelfde, als u daar zin in heeft. Prettige eerste mei.

15:36 Gepost door Katrien in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: lente, ziek |  Facebook |